CZĘŚĆ 4 — Na pogrzebie moich synów teściowa oskarżyła mnie o ich śmierć, lecz gdy otworzyły się drzwi kościoła, zbladła

CZĘŚĆ 4

— Andrzej — powiedziałam. — Gdzie byłeś dwa dni przed ich śmiercią?

Kościół opustoszał prawie całkowicie. Na ławkach zostały programy pogrzebowe, zgniecione chusteczki i pojedyncze płatki lilii. Zosia siedziała przy pastorze, który podał jej kubek ciepłej herbaty. Irena stała przy ścianie, ściskając metalową kasetkę.

Marek nie odrywał wzroku od Andrzeja.

— Proszę odpowiedzieć — powiedział. — To ważne dla dalszych badań.

Andrzej przejechał dłonią po twarzy.

— Byłem w domu.

— Przez cały dzień? — zapytałam.

— Rano pojechałem do firmy.

— Kto został z dziećmi?

Jego oczy uciekły ku podłodze.

— Natalia.

Poczułam, jak w środku otwiera się kolejna rana.

— Powiedziałeś, że byłeś wtedy ze mną.

— Wiem.

— Powiedziałeś, że pojechałeś tylko po mleko.

— Wiem.

— Dlaczego kłamałeś?

Andrzej oparł się o ławkę. Na mankiecie koszuli miał cienką smużkę wosku, której wcześniej nie zauważyłam.

— Bo znalazłem matkę w pokoju dziecięcym. Trzymała butelkę. Zapytałem, co robi. Powiedziała, że chłopcy nie chcą jeść, a ona przygotuje im mieszankę.

— I niczego nie sprawdziłeś?

— Zabrałem jej butelkę. Wylałem zawartość do zlewu.

— A potem?

— Potem zadzwonił dyrektor firmy. Powiedział, że jeśli nie podpiszę zgody na sprzedaż udziałów, bank wstrzyma wypłaty. Wyszedłem na dwie godziny.

Zamknęłam oczy.

— Zostawiłeś ją samą z dziećmi.

— Myślałem, że to tylko kłótnia. Myślałem, że przesadzasz, kiedy mówiłaś, że Natalia próbuje przejąć wszystko.

— Nie przesadzałam.

— Wiem.

To słowo nie mogło ich uratować. Nie mogło obudzić chłopców. Ale musiało zostać wypowiedziane.

Marek położył na ławce drugą fiolkę.

— Ślad znaleziony w organizmie jednego z dzieci odpowiada preparatowi, który kupiono trzy dni wcześniej. Rachunek wystawiono na nazwisko pana Andrzeja.

Andrzej cofnął się.

— Ja tego nie kupowałem.

— Pieniądze pobrano z pańskiego rachunku.

Irena otworzyła kasetkę i wyjęła kolejną kartkę.

— Pani Natalia miała dostęp do wszystkich pańskich dokumentów. Ale jest jeszcze coś. W dniu zakupu do przychodni przyszedł ktoś inny.

— Kto? — zapytałam.

Irena spojrzała na Andrzeja.

— Pańska wspólniczka, Marta Kulesza.

Andrzej poderwał głowę.

— Marta?

Marek wyjął z teczki kopię formularza.

— Ona podpisała odbiór leku. Pani Natalia użyła jej jako pośredniczki.

— Nie — wyszeptał Andrzej. — Marta nie miała powodu.

— Miała — powiedziała Irena. — Pani Natalia obiecała jej stanowisko dyrektorki po przejęciu firmy.

Poczułam, jak wszystkie elementy układają się w bolesny wzór. Natalia nie działała sama. Andrzej nie podał dzieciom trucizny, ale ukrył swoją obecność. Marta zdobyła preparat. Natalia podawała go dzieciom. A ja przez wiele tygodni słyszałam, że jestem przemęczona i przewrażliwiona.

— Gdzie jest Marta? — zapytał Andrzej.

Marek odpowiedział spokojnie:

— W biurze. Czeka na podpisanie umowy sprzedaży udziałów.

Andrzej spojrzał na mnie.

— Muszę tam pojechać.

— Nie po to, żeby ją uderzyć — powiedziałam.

— Chcę usłyszeć, dlaczego.

— Nie potrzebujesz kolejnej wymówki. Potrzebujesz dokumentów.

Pojechaliśmy do firmy razem z Markiem i Ireną. Zosia została z pastorem w pokoju obok kościoła. Po drodze Andrzej nie odezwał się ani razu. Siedziałam obok niego, trzymając na kolanach pluszowego królika córki. Jedno ucho było nadal zagięte.

W biurze paliły się wszystkie światła. Marta czekała w sali konferencyjnej przy długim stole. Przed nią leżała umowa, a obok stał kubek kawy z pękniętym uchem.

— Andrzej? — powiedziała. — Dlaczego jesteś z nimi?

— Bo moi synowie nie żyją.

Marta pobladła.

— To straszne, ale nie rozumiem…

Andrzej rzucił na stół kopię formularza.

— Twój podpis.

Marta nawet na niego nie spojrzała.

— Natalia powiedziała, że to lek dla Zosi. Mówiła, że Olena zaniedbuje leczenie.

— A ty jej uwierzyłaś? — zapytałam.

— Miała dokumenty. Mówiła, że lekarz wszystko zatwierdził.

— I dlatego kupiłaś środek dla dorosłych?

Marta zaczęła płakać.

— Nie wiedziałam, co zrobi. Przysięgam.

Andrzej podarł umowę na pół.

— Nie dostaniesz firmy.

— Natalia powiedziała, że wszystko jest ustalone.

— Natalia nie ma już nic do powiedzenia.

W tym momencie zadzwonił telefon Marka. Odszedł kilka kroków, słuchał w milczeniu, a potem zwrócił się do mnie.

— Zosia zaczęła mieć duszności.

Świat znowu się przechylił.

Wróciliśmy do kościoła. Dziewczynka siedziała na kolanach pastora, blada, ale przytomna. Irena natychmiast rozpoznała objawy i podała jej wodę. Marek wezwał karetkę, lecz tym razem nie było w jego głosie paniki. Mieliśmy wynik, nazwę substancji i dawkę.

Zosia trafiła do szpitala na obserwację. Przez noc siedziałam przy jej łóżku. Andrzej stał za szybą, bo lekarz nie pozwolił mu wejść od razu. Nie protestował.

Nad ranem przyniósł mi małą papierową torbę.

— Co to jest?

— Rzeczy chłopców. Znalazłem je w samochodzie.

W środku leżały dwie żółte zakrętki od butelek. Jedna miała pęknięcie w kształcie półksiężyca. Rozpoznałam ją. To była butelka, którą kupiłam w dniu narodzin bliźniąt, kiedy obiecałam sobie, że nigdy nie pomylę ich karmienia.

— Dlaczego mi to dajesz?

— Bo powinno być u ciebie. I dlatego, że chcę, żebyś wiedziała całą prawdę. Nie zaufałem ci, kiedy mówiłaś o mojej matce. Bałem się, że jeśli przyznam, co widzę, wszystko się rozpadnie.

— Wszystko już się rozpadło.

— Wiem.

Nie dotknęłam jego dłoni.

— Pójdziesz zeznawać?

— Tak.

— Przeciwko matce?

— Przeciwko każdemu, kto zrobił krzywdę dzieciom. Także przeciwko sobie, jeśli trzeba.

To nie było odkupienie. Jeszcze nie. Było dopiero pierwszym obowiązkiem po katastrofie.

Natalia została zatrzymana tego samego dnia na terenie firmy, kiedy próbowała wynieść segregatory z dokumentami. Marta dobrowolnie oddała korespondencję i przyznała, że Natalia obiecała jej stanowisko. Nie uniknęła konsekwencji, ale pierwszy raz ktoś z jej otoczenia powiedział prawdę, zanim musiał zostać do tego zmuszony.

Badania wykazały, że Zosia przeżyła dlatego, że dawka podawana jej była mała i nieregularna. Jej serce wymagało kontroli, ale lekarz powiedział, że ma dużą szansę wrócić do zdrowia.

Moi synowie nie mieli takiej szansy.

Nie pozwoliłam, by ich śmierć została opisana jako nagła choroba. W dokumentach znalazła się prawda. Ich imiona także.

Nazar i Matwii.

Andrzej sprzedał swoją część firmy, a pieniądze z udziałów dzieci przeznaczył na fundusz leczenia małych pacjentów zatrutych przez opiekunów. Nie zrobił tego, żeby mnie odzyskać. Zrobił to, bo wreszcie zrozumiał, że dzieci nie mogą być zabezpieczeniem cudzych planów.

Zostałam z Zosią. Andrzej widywał ją wyłącznie przy obecności psychologa, dopóki dziewczynka sama nie powiedziała, że chce z nim porozmawiać.

Pewnego popołudnia zapytała go:

— Tato, dlaczego nie obroniłeś chłopców?

Andrzej długo trzymał dłonie na kolanach.

— Bo byłem tchórzem.

— A teraz jesteś odważny?

— Nie. Teraz tylko przestałem uciekać.

Zosia pomyślała, po czym podała mu pluszowego królika.

— To potrzymaj. Ale nie zgub.

Kiedy wyszłam ze szpitala, w kieszeni miałam żółtą zakrętkę z pęknięciem w kształcie półksiężyca. Nie była pamiątką po Natalii. Była dowodem, że moi synowie mieli imiona, twarze i matkę, która mówiła o nich głośno, nawet gdy wszyscy inni chcieli zamknąć sprawę w jednym słowie: choroba.

Przed wejściem do samochodu Zosia ścisnęła moją dłoń.

— Mamo, możemy dzisiaj powiedzieć chłopcom dobranoc?

Spojrzałam na mały papierowy grób, który narysowała wcześniej w szpitalu, z dwoma żółtymi słońcami nad imionami.

— Możemy.

Wieczorem położyła rysunek obok ich fotografii i powiedziała:

— Dobranoc, Nazar. Dobranoc, Matwii. Babcia już nie zna waszej tajemnicy.

A potem poprawiła królikowi zagięte ucho i dodała cicho:

— Bo mama opowiedziała ją wszystkim.