CZĘŚĆ 4 — Mąż kazał mi zapłacić za suknię swojej kochanki, lecz po moim telefonie jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Helena Pembroke nie żyła od siedmiu lat, a jednak wiadomość była podpisana jej pełnym imieniem.

Przez kilka sekund nikt nie mówił.

Pola siedziała na schodach owinięta moim płaszczem. Jej małe palce zaciskały się na czerwonym uchwycie od nożyczek.

— Mamo? — zapytała.

Odłożyłam telefon.

— Nic się nie dzieje. Jesteś bezpieczna.

To była prawda, ale nie cała.

Maksym wyciągnął rękę.

— Pokaż.

— Nie.

Jego brwi uniosły się lekko.

— Nadia.

— Przez dziewięć lat prosiliście, żebym wam ufała. Przez dziewięć lat nie powiedzieliście mi, dlaczego musiałam uciekać przed własną rodziną. Teraz sama zdecyduję, co zrobię.

Leon spojrzał na mnie i skinął głową.

— Pojadę z tobą.

— Nie. Sama.

— To może być pułapka.

— Wiem.

Bruno oparł dłonie o stół.

— Jeśli wiadomość pochodzi od kogoś, kto zna podpis matki, zna też nasze stare zabezpieczenia.

— Właśnie dlatego muszę tam pojechać.

Adrian siedział przy ścianie z rękami splecionymi na brzuchu. Wiktoria stała obok niego, blada, z rozciętym szkłem nadal w palcach.

— A co z nimi? — zapytałam.

Stefan odpowiedział bez wahania.

— Wiktoria zostanie przesłuchana w sprawie oszustwa i narażenia dziecka na niebezpieczeństwo. Adrian odpowie za przemoc i fałszerstwa.

— Nie chcę, żeby Pola to widziała.

— Nie zobaczy — powiedział Leon.

Maksym odsunął krzesło od Adriana.

— Wstajesz.

— To mój dom.

— Nie twój — odpowiedziałam.

Adrian spojrzał na mnie tak, jakby dopiero teraz naprawdę mnie widział. Nie jako cichą żonę w fartuchu piekarniczym, lecz jako kobietę, która przez całe lata przechowywała pod deską podłogową dowód własnego pochodzenia.

— Nadia, możemy to naprawić — powiedział.

— Nie.

— Kochałem cię.

— Kochałeś władzę nade mną.

— To Wiktoria wszystko wymyśliła.

Wiktoria odwróciła się do niego.

— A kto podpisał moje pełnomocnictwo?

— Ty mnie do tego zmusiłaś.

— Kto kazał ochroniarzowi skłamać?

— Przestań!

— Kto zabrał pieniądze przeznaczone na leczenie Poli?

Adrian poderwał się, ale Leon odepchnął go z powrotem na krzesło. Tym razem Wiktoria cofnęła się sama. Zrozumiała, że mężczyzna, dla którego zniszczyła suknię i zaatakowała dziecko, nie był wspólnikiem. Był tylko człowiekiem, który obiecywał każdemu to, co chciał usłyszeć.

Wiktoria podeszła do mnie.

— Nie wiedziałam, że dom jest twój.

— To miało coś zmienić?

Zawahała się.

— Nie. Ale myślałam, że jeśli cię usunę, dostanę życie, które mi obiecał.

— Prawie zniszczyłaś życie dziecka.

Wiktoria spojrzała na Polę. Dziewczynka nie płakała już, lecz jej twarz była nieruchoma jak zamknięte drzwi.

— Wiem — wyszeptała.

— Nie. Dopiero zaczynasz wiedzieć.

Kiedy bracia wyprowadzili Adriana i Wiktorię przez boczne wyjście, Pola przytuliła się do mojego boku.

— Czy oni wrócą?

— Nie do ciebie.

— A ty naprawdę masz pięciu braci?

Uśmiechnęłam się po raz pierwszy tej nocy.

— Niestety. Wszyscy są bardzo uparci.

Filip prychnął.

— To rodzinne.

O drugiej nad ranem siedzieliśmy w bibliotece. Na stole leżały dokumenty własności domu, rachunki Adriana i wiadomość podpisana przez Helenę. Nikt nie próbował udawać, że sprawa jest zakończona.

— Co ukrywacie? — zapytałam.

Maksym długo patrzył na filiżankę nietkniętej herbaty.

— Matka nie pozwoliła nam cię odnaleźć.

— To niemożliwe. Przecież nie żyła, kiedy wyjechałam.

— Wysłała nam list — powiedział Leon. — Kazała czekać dziewięć lat.

— Dlaczego?

Stefan przesunął w moją stronę kopertę.

Tym razem nie była szara ani zwyczajna. Była wykonana z grubego kremowego papieru, a na zgięciu widniał odcisk wosku z herbem Pembroke.

— Powiedziała, że jeśli wrócisz wcześniej, ludzie, przed którymi cię chroniła, odnajdą także Polę.

— Jacy ludzie?

Nikt nie odpowiedział.

Otworzyłam kopertę. W środku znajdowała się jedna kartka i fotografia starej szklarni na rodzinnej posiadłości. Na odwrocie matka napisała ręcznie:

„Nie uciekłaś od rodziny, Nadio. Uciekłaś od człowieka, który chciał ją przejąć.”

Pod spodem podano nazwisko.

Nazwisko ojca Adriana.

Poczułam, jak wszystkie elementy układanki przesuwają się na swoje miejsce. Adrian nie wybrał mnie przypadkiem. Nie był tylko brutalnym mężem, który znalazł cichą żonę. Jego ojciec przez lata próbował przejąć udziały Pembroke, a małżeństwo ze mną miało otworzyć mu drogę do funduszu matki.

Adrian wiedział, kim byłam.

Od początku.

Nad ranem pojechałam do szklarni. Bracia zostali przy Poli, choć protestowałam. Tym razem nie sprzeciwiałam się długo.

Wewnątrz pachniało wilgotną ziemią i rozmarynem. Na stole stała lampa naftowa, mimo że w szklarni od dawna nie było prądu.

Obok lampy siedziała Mara, dawna księgowa mojej matki. Myślałam, że zmarła przed laty.

— Helena żyje? — zapytałam.

Mara pokręciła głową.

— Nie. Ale zostawiła plan, który miał się uruchomić dopiero wtedy, gdy Adrian podniesie rękę na Polę.

— Wiedziała, że to zrobi?

— Wiedziała, że człowiek wychowany przez twojego teścia nie zatrzyma się na kłamstwach.

Mara podała mi drugi dokument.

Był to zapis funduszu rodzinnego. Jeśli ktokolwiek skrzywdziłby Polę albo próbował odebrać mi opiekę nad nią, wszystkie udziały należące do rodziny miały zostać przekazane na fundację chroniącą dzieci przed przemocą.

— Matka oddała majątek? — wyszeptałam.

— Twój majątek. Ona tylko pilnowała, żeby nikt nie mógł go użyć przeciwko tobie.

Wróciłam do domu z dokumentem przyciśniętym do piersi.

Pola czekała w bibliotece przy stole, a obok niej siedział Maksym. Na kartce rysowała pięć wysokich postaci i jedną małą dziewczynkę z nożyczkami w dłoni.

— To my? — zapytał Bruno.

— Nie — powiedziała Pola. — To strażnicy.

— A ja? — spytałam.

Pola dorysowała mnie pośrodku. Nie miałam płaszcza ani fartucha piekarniczego. Trzymałam w ręku telefon satelitarny.

— Ty jesteś tą, która ich wezwała.

Przytuliłam ją mocno.

Tego samego dnia podpisałam dokument przekazujący część rodzinnych udziałów fundacji Mary. Pieniądze, które Adrian próbował ukraść na leczenie Poli, wróciły na jej konto. Eryk dostał pracę przy ochronie fundacji, a jego córka otrzymała stypendium. Nie dlatego, że był bohaterem. Po prostu w najważniejszej chwili przestał kłamać.

Wiktoria przyznała się do wszystkiego, kiedy zrozumiała, że Adrian chciał zrzucić całą winę na nią. Jej zeznania zabezpieczyły Polę przed kolejnymi kłamstwami. Adrian stracił firmę, dom i możliwość zbliżenia się do córki. Najbardziej bolało go jednak to, że jego ojciec, człowiek, dla którego rozpoczął całą intrygę, odmówił mu pomocy, gdy dowiedział się, że syn nie zdobył ani jednego udziału Pembroke.

Adrian chciał odziedziczyć imperium.

Stracił nawet własne nazwisko w jego drzwiach.

Wieczorem Pola przyniosła mi czerwony uchwyt od nożyczek. Oczyściłyśmy go razem, a potem schowałyśmy do pudełka z pamiątkami, obok jej pierwszego rysunku i biletu z naszego starego mieszkania.

— Mamo — zapytała — czy teraz mogę pociąć coś, co naprawdę jest do cięcia?

Spojrzałam na nią.

— Tylko papier.

Podałam jej kopię starej umowy Adriana.

Pola przecięła ją jednym zdecydowanym ruchem.

Czerwony uchwyt błysnął w jej dłoni, gdy powiedziała: „Tę historię kończymy po swojemu.”