Mój trener pozwolił, bym zemdlała po sygnale poddania, ale gdy brat wszedł na matę, właściciel nagle zbladł

Kiedy odzyskałam przytomność na macie, Derek śmiał się tak, jakby moje rozpaczliwe stukanie w podłogę było najlepszym żartem tego wieczoru.

Leżałam na boku przy szafkach, próbując wciągnąć powietrze do płuc. Każdy oddech drapał mnie w gardle. Nad sobą widziałam białe lampy, rozmazane przez łzy, i czubki butów kilku osób, które stały dookoła, ale żadna nie podeszła.

Derek poprawił czarny pas i powiedział:

— Musisz poddawać się szybciej, Sarah. W prawdziwej walce nikt nie zatrzymuje się dlatego, że komuś zabrakło powietrza.

Miał dwadzieścia kilka kilogramów przewagi, drugi stopień czarnego pasa i uśmiech człowieka, który właśnie udowodnił wszystkim swoją władzę. Ja miałam dwadzieścia sześć lat, obolały kark i dłoń, która wciąż drżała po trzykrotnym uderzeniu w matę.

— Stukałam — wyszeptałam.

— Może za cicho.

Wtedy usłyszałam spokojny głos przy wejściu.

— Słyszałem ją aż przy szafkach.

Odwróciłam głowę.

Cole stał obok mojego granatowego plecaka, tego z naszytą żółtą taśmą odblaskową, którą przyszyłam mu kiedyś krzywo przed jego wyjazdem. Miał na sobie czarną koszulkę i szare spodenki. Wyglądał jak szczupły facet, który pomylił siłownię z salą treningową.

Tylko jego oczy nie pasowały do tego obrazu.

Mój starszy brat miał przyjechać dziesięć minut później, żeby pomóc mi spakować mieszkanie. Zamiast tego zobaczył, jak Derek trzyma mnie po sygnale poddania, aż straciłam przytomność.

— Cole, nie mieszaj się — powiedział właściciel sali, Martin. — To była zwykła runda.

Cole nie spojrzał na niego.

— Ona poddała się trzy razy.

Derek parsknął.

— A ty jesteś kim? Jej adwokatem?

Cole wszedł na matę i zatrzymał się kilka kroków ode mnie.

— Nie. Jej bratem.

W sali zapadła cisza. Słychać było tylko buczenie wentylatora i kapanie wody z czyjejś butelki na gumową podłogę.

Derek rozłożył ręce.

— To sport kontaktowy. Czasem ktoś odpływa.

— Cztery sekundy po poddaniu — odpowiedział Cole. — Liczyłem.

Serce zaczęło mi walić nie ze strachu przed Derekiem, lecz dlatego, że znałam ten ton głosu. Cole mówił tak, kiedy podczas dziecięcych zabaw przestawał udawać, że wszystko jest żartem.

Derek podszedł bliżej.

— Chcesz mi coś pokazać, chudzino?

Martin uniósł dłoń.

— Derek, odpuść. Cole, zabierz siostrę do domu. Jutro porozmawiamy.

— Nie będzie jutra — powiedział Cole.

— Co to ma znaczyć?

Cole wskazał na mnie.

— Najpierw sprawdzimy, czy może bezpiecznie oddychać. Potem porozmawiamy o tym, co tu się wydarzyło.

Derek zaśmiał się cicho.

— Ona przyszła tu trenować. Jeśli nie umie wytrzymać nacisku, powinna zapisać się na jogę.

Poczułam, jak wstyd ściska mi żołądek. Przez trzy miesiące przychodziłam do tej sali, żeby przestać zastygać, gdy ktoś podnosi głos. A teraz znów leżałam bezradnie, słuchając, jak wszyscy udają, że nic się nie stało.

Cole przykucnął przy mnie.

— Sarah, patrz na mnie. Kręci ci się w głowie?

— Trochę.

— Mdłości?

— Tak.

Jego szczęka stwardniała.

Derek zrobił krok w naszą stronę.

— Nie róbcie przedstawienia. Kto następny?

Cole powoli wstał.

— Ja.

Derek uśmiechnął się szeroko i wszedł na środek maty. Martin nie protestował. To właśnie zabolało mnie najbardziej.

Cole zdjął zegarek, położył go obok mojego plecaka i spojrzał na Dereka.

— Jeśli dotkniesz mojego gardła po sygnale, przerywam natychmiast — powiedział.

— Boisz się, że nie zdążysz zapukać?

Derek ruszył pierwszy. Jego ręka wystrzeliła w stronę szyi Cole’a, a ja próbowałam podnieść się na łokciu, lecz obraz zawirował.

Cole nawet nie mrugnął. Zrobił pół kroku w bok, chwycił jego nadgarstek i odwrócił ciało tak szybko, że Derek uderzył kolanem w matę. W następnej sekundzie obaj byli już na podłodze, a ręka Cole’a znikała pod ramieniem większego mężczyzny…

CZĘŚĆ 2

…Derek zawył, zanim jego plecy dotknęły maty.

Nie był to krzyk bólu, który znałam z treningów. To był dźwięk człowieka, który po raz pierwszy zrozumiał, że jego siła nie wystarcza.

Cole nie szarpał się z nim. Nie próbował udowodnić, że jest silniejszy. Ułożył ciało pod odpowiednim kątem, zablokował biodro Dereka i trzymał jego rękę tak, jakby znał każdy możliwy ruch, zanim ten się wydarzył.

— Puść mnie! — warknął Derek.

— Możesz się poddać — odparł Cole.

— Nie będę poddawał się jakiemuś przypadkowemu facetowi!

— To nie ma znaczenia.

Martin ruszył w ich stronę.

— Cole, natychmiast go puść. To moja sala.

Cole spojrzał na niego bez podnoszenia głosu.

— A tamten człowiek jest twoim zawodnikiem. Widziałeś, co zrobił Sarah.

— Nie widziałem całej rundy.

— Stałeś trzy metry od niej.

Wokół maty nikt się nie poruszał. Julia, która trenowała ze mną od pierwszego tygodnia, ściskała ręcznik tak mocno, że knykcie zrobiły jej się białe.

— Martin, on jej nie puścił — powiedziała.

Właściciel odwrócił się do niej.

— Nie wtrącaj się.

— Wszyscy to widzieliśmy — dodał cicho Noah.

Derek spróbował gwałtownie wyrwać rękę. Cole zacisnął chwyt na sekundę, a potem poluzował go natychmiast, gdy tylko mężczyzna przestał walczyć.

— Oddychaj — powiedział mu. — Koniec.

— Jeszcze nie — syknął Derek.

— Dla mnie tak.

Cole puścił go i odsunął się. Derek wstał z czerwonymi plamami na twarzy. Poprawił pas, ale tym razem nie patrzył na nikogo z uśmiechem.

Podeszłam do ściany, opierając dłoń o zimną metalową szafkę. Palce zostawiły na niej wilgotny ślad. Nadal czułam nacisk na szyi.

— Chcę stąd wyjść — powiedziałam.

— Wyjdziesz — odpowiedział Cole.

Martin zagrodził nam drogę.

— Nigdzie nie idziecie, dopóki nie wyjaśnimy, co się stało.

— Właśnie to wyjaśniliśmy — powiedział Cole.

— Twój brat zaatakował mojego instruktora.

— Twój instruktor zaatakował mnie pierwszy.

— To był trening.

— A to, co zrobił Sarah?

Martin zacisnął usta.

— Jeśli zgłosicie to policji, powiem, że sprowokowała Dereka i że Cole wtargnął na matę.

Poczułam zimno pod skórą.

— Martin, ja się poddałam — powiedziałam.

— Byłaś zdenerwowana. Mogłaś źle zapamiętać.

Cole odwrócił głowę w jego stronę.

— Nie mów jej, co pamięta.

Derek podniósł telefon z ławki.

— Dzwonię po policję. Ten człowiek mnie napadł.

— Zadzwoń — odpowiedział Cole.

Jego spokój tylko bardziej rozwścieczył Dereka.

— Nie wiesz, z kim masz do czynienia.

— Wiem wystarczająco dużo.

Cole sięgnął po zegarek. Zauważyłam, że nie założył go na rękę. Zamiast tego wsunął go do kieszeni razem z małym, czarnym urządzeniem, którego wcześniej nie widziałam.

— Co to jest? — spytałam.

— Później ci powiem.

Martin usłyszał te słowa.

— Co później?

Cole spojrzał mu prosto w oczy.

— Kiedy wszyscy usłyszą, co tutaj się wydarzyło.

Derek nagle przestał się uśmiechać.

— Nie nagrywałeś mnie.

Cole nic nie odpowiedział.

Martin pobladł, ale zaraz odzyskał pewność siebie.

— Nagranie bez zgody niczego nie zmieni. Mam regulamin. Każdy, kto wchodzi na matę, przyjmuje ryzyko.

— Regulamin nie pozwala dusić kogoś po poddaniu — powiedziała Julia.

— Możesz wyjść, jeśli ci się nie podoba.

Wtedy drzwi sali otworzyły się gwałtownie. Stał w nich mężczyzna w granatowej kurtce, z teczką pod pachą.

— Martin Hale? — zapytał.

— Tak.

— Nazywam się Piotr Lewandowski. Reprezentuję miejską komisję bezpieczeństwa sportowego. Otrzymaliśmy dziś zgłoszenie dotyczące tej sali.

Derek zrobił krok do tyłu.

— Jakie zgłoszenie?

Piotr otworzył teczkę, wyjął pojedynczą kartkę i spojrzał na Martina.

— Dotyczy kilku wcześniejszych przypadków utraty przytomności podczas treningów.

Martin skierował wzrok na Cole’a.

— To ty ich wezwałeś?

Cole przez chwilę milczał.

— Nie tylko ja.

Piotr położył teczkę na ławce.

— Mamy jeszcze jednego świadka. Czeka na zewnątrz. Twierdzi, że Derek zrobił mu dokładnie to samo.

Derek zaczął kręcić głową.

— To kłamstwo.

— Za chwilę sprawdzimy — powiedział Piotr.

Cole podszedł do mnie i podał mi mój plecak. Żółta taśma odblaskowa wystawała spod zamka.

— Sarah, muszę ci coś pokazać — powiedział cicho. — Ale kiedy to zobaczysz, nie będziemy już mogli udawać, że chodziło tylko o jedną rundę.

Wyjął z kieszeni małe urządzenie, a jego ekran rozświetlił się nagraniem. Cole nacisnął przycisk odtwarzania…

CZĘŚĆ 3

…Najpierw usłyszałam szum wentylatora, potem głos Dereka.

— Przytrzymaj ją jeszcze chwilę. Niech nauczy się, że nie wolno stukać za wcześnie.

Mój żołądek ścisnął się tak mocno, że musiałam oprzeć się o szafkę.

Na nagraniu słychać było mój urywany oddech. Potem własne, stłumione stukanie w matę. Raz. Dwa. Trzy. Po nim zapadła krótka cisza, a następnie głos Dereka:

— Widzisz? Już odpływa.

Julia zakryła usta dłonią. Noah odwrócił wzrok. Martin stał nieruchomo, jakby nagle przestał rozumieć, gdzie się znajduje.

— To niemożliwe — powiedział Derek. — To można przerobić.

Cole wyłączył nagranie.

— Urządzenie zapisało dźwięk i czas. Plik został automatycznie przesłany na dwa niezależne serwery dziesięć sekund po zakończeniu rundy.

Piotr Lewandowski spojrzał na niego uważnie.

— Panie Cole, proszę wyjaśnić, dlaczego miał pan takie urządzenie.

Cole przez chwilę patrzył na mnie.

— Pracowałem przez dziesięć lat w wojskowym zespole ratowniczym. Po odejściu z armii zajmuję się oceną bezpieczeństwa podczas szkoleń wysokiego ryzyka. Moja siostra powiedziała mi, że instruktor regularnie ignoruje sygnały poddania. Nie chciała robić problemów, więc poprosiła tylko, żebym pomógł jej się wyprowadzić.

— Nie wiedziałam, że tym się zajmujesz — szepnęłam.

— Nie chciałem, żebyś myślała, że obserwuję cię jak pacjentkę.

Derek roześmiał się nerwowo.

— Czyli przyjechał tu z ukrytą kamerą, żeby urządzić pokaz bohaterstwa?

— Nie — odpowiedział Cole. — Przyjechałem dziesięć minut wcześniej, bo chciałem zobaczyć, czy przesadzasz, mówiąc o jego zachowaniu.

— I co zobaczyłeś? — spytał Piotr.

Cole wskazał na teczkę.

— To, co znalazłem wcześniej. Trzy skargi, wszystkie wycofane po rozmowie z Martinem. Jedna od mężczyzny, który stracił przytomność i doznał złamania nosa. Druga od dziewczyny, której Derek skręcił bark. Trzecia od zawodnika, który został wyrzucony z sali, gdy próbował przerwać jego duszenie.

Martin gwałtownie się odezwał.

— To były nieporozumienia.

Piotr otworzył teczkę.

— Wszystkie trzy osoby potwierdziły dziś swoje zeznania. Jedna z nich czeka za drzwiami.

Derek cofnął się aż pod lustro. Jego odbicie wyglądało inaczej niż godzinę wcześniej. Nie jak człowiek silny, lecz jak ktoś, komu właśnie zabrano publiczność.

— Sarah — powiedział. — Nie chciałem cię skrzywdzić.

Poczułam, że nogi znów mam miękkie.

— Słyszałeś moje stukanie.

— Byłaś częścią treningu.

— Słyszałeś je trzy razy.

Derek otworzył usta, ale nie znalazł odpowiedzi.

Cole zrobił krok między nami.

— Nie podchodź do niej.

— To nie twoja sprawa.

— Od chwili, gdy przestałeś oddychać za nią, jest.

Piotr wyjął telefon.

— Panie Derek, proszę odłożyć telefon na ławkę.

— Nie jestem aresztowany.

— Nie powiedziałem tego. Powiedziałem, żeby odłożył pan telefon.

Martin nagle rzucił się do drzwi.

— Muszę porozmawiać z prawnikiem.

Piotr zastąpił mu drogę.

— Nikt nie opuszcza sali, dopóki nie spiszemy danych świadków.

Wtedy mój telefon zawibrował w kieszeni. Numer był nieznany. Odebrałam.

— Czy pani Sarah Miller? — zapytała kobieta.

— Tak.

— Nazywam się Anna Wysocka. Dzwonię z kliniki urazów sportowych. Właśnie otrzymaliśmy kopię nagrania. Muszę panią ostrzec, że Derek nie jest jedyną osobą, która może ponieść konsekwencje dzisiejszego wieczoru.

Spojrzałam na Martina.

Jego twarz zrobiła się biała.

— Co ma pani na myśli? — zapytałam.

— W dokumentacji medycznej brakuje kilku wpisów dotyczących wcześniejszych poszkodowanych. Ktoś je usuwał. A dziś rano znaleziono wiadomość, w której Martin prosił lekarza o zmianę opisu jednego z urazów.

Martin zamknął oczy.

— To nieprawda.

Anna mówiła dalej:

— Pani brat przesłał nam również kopię rozmowy, której jeszcze pani nie słyszała. Proszę nie wychodzić z sali. Policja jest już w drodze…