CZĘŚĆ 4

Następnego ranka telefon nie przestawał dzwonić.

Najpierw zadzwonił bank.

Potem prawnik.

Na końcu Natalia.

Nie odebrałem żadnego z jej połączeń. Stałem przy szpitalnym oknie i patrzyłem, jak szary świt rozjaśnia parking. Elena spała na krześle obok łóżeczka Fiodora. Jej dłoń spoczywała na kocu dziecka.

Prawnik, Paweł Lewicki, wszedł do sali z teczką pod pachą.

— Zablokowaliśmy transakcję — powiedział.

— A zadatek?

— Został wysłany z rachunku Natalii, nie z pańskiego. Kupujący żąda zwrotu pieniędzy, ale to już jej problem.

— Co z domem?

— Nadal należy do pana i Eleny. Fałszywe pełnomocnictwo nie ma mocy prawnej.

Elena otworzyła oczy.

— Ona naprawdę próbowała go sprzedać?

— Tak.

Przez chwilę milczała. Potem spojrzała na śpiącego Fiodora.

— Chciała nas wyrzucić z naszego własnego domu.

— Chciała mieć pewność, że nie będziemy mieli dokąd wrócić — odpowiedziałem.

Tego samego dnia Natalia próbowała odzyskać kontrolę. Dzwoniła do krewnych, sąsiadów, dawnej księgowej i wszystkich osób, które jadły u nas kolację. Mówiła, że zostałem zmanipulowany przez żonę.

— Andrzej jest niewdzięczny — powiedziała ciotce przez telefon, nie wiedząc, że rozmowa została nagrana zgodnie z prawem. — Elena zabrała mi syna. Ja tylko chciałam chronić rodzinę.

Paweł wysłuchał nagrania w swoim gabinecie. Siedziałem naprzeciwko niego, a na biurku leżała metalowa klamra z bransoletki Eleny. Odpadła jej podczas pobierania krwi w szpitalu. Elena poprosiła, żebym ją zachował.

Głos Natalii płynął z głośnika.

— To ja utrzymywałam ten dom. To ja wychowywałam Fiodora. Andrzej niczego nie widział, bo był zbyt zajęty pracą.

Paweł zatrzymał nagranie.

— Słyszy pan?

— Co?

— Ona sama przyznaje, że podejmowała decyzje dotyczące dziecka i pieniędzy.

Włączył kolejną część.

— Jeśli nie odda mi domu, dopilnuję, żeby Elena straciła dziecko — mówiła Natalia. — Mam znajomych, którzy uwierzą matce, nie jej.

Słuchałem własnej matki i po raz pierwszy słyszałem ją tak, jak słyszeli ją inni. Nie jako troskliwą kobietę, która pomaga synowi. Jako osobę, która budowała władzę na cudzym strachu.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Ojciec ogłosił moją przyrodnią siostrę najmłodszą komandor, lecz gdy weszłam w mundurze, jego kieliszek wypadł z dłoni

— Wyłączmy to — powiedziała Elena.

— Jeszcze nie — odparłem.

— Andrzej, już wystarczy.

Spojrzałem na nią i zrozumiałem, że ma rację. Nie musiałem więcej udowadniać, że to było złe. Musiałem tylko przerwać to, co trwało zbyt długo.

Tydzień później policja przeszukała dom.

W gabinecie znaleziono kopie naszych dokumentów, wydrukowane wiadomości i notes, w którym Natalia zapisywała, kiedy Elena płakała, kiedy Fiodor miał gorączkę i ile pieniędzy wysłałem w danym miesiącu.

Na każdej stronie widniała ta sama krótka notatka: „Jeszcze nie wie”.

Natalia została zatrzymana pod zarzutem oszustwa, fałszowania dokumentów i znęcania się nad Eleną. Nie było krzyku. Nie było widowiska.

Kiedy prowadzono ją do samochodu, zatrzymała się przy furtce.

— Andrzej, jestem twoją matką.

Patrzyłem na nią długo.

— Wiem.

— Więc mi pomożesz.

— Pomogłem ci przez rok. Teraz pomoże ci prawda.

Odwróciłem się.

Nie czułem triumfu. Tylko zmęczenie.

W domu po raz pierwszy panowała cisza.

W kuchni nie stały brudne naczynia. Na lodówce nie wisiała kartka z rozkazami Natalii. W pokoju gościnnym nie było jej walizek, kosmetyków ani ciężkiego zapachu perfum, który wsiąkł w zasłony.

Najtrudniej było wejść do pokoju Eleny.

Na półce stało zdjęcie z dnia narodzin Fiodora. Natalia wycięła z niego twarz Eleny, zostawiając tylko siebie i dziecko. Nie zauważyła, że za ramką tkwił prawdziwy oryginał fotografii.

Znalazłem go i postawiłem na środku półki.

Obok położyłem metalową klamrę z bransoletki.

Elena wróciła ze szpitala po dziesięciu dniach. Była słaba, ale pierwszy raz od dawna sama wybrała, co chce zjeść.

— Tosty — powiedziała. — I herbata z cytryną.

— Tylko tyle?

— Tylko tyle.

Zrobiłem jej tosty, a Fiodor siedział w krzesełku i uderzał łyżeczką o tackę. Ten zwyczajny dźwięk wydawał mi się piękniejszy niż cała muzyka z tamtego przyjęcia.

Kilka tygodni później sąd wydał zakaz zbliżania się Natalii do nas i naszego domu. Sprawa karna trwała jeszcze długo, ale najważniejsze decyzje zapadły wcześniej.

Odzyskaliśmy rachunki.

Unieważniono sprzedaż domu.

Bank zwrócił nam pieniądze, które zostały zablokowane.

Michał zeznawał przeciwko Natalii. Nie próbowałem go usprawiedliwiać, ale też nie odwróciłem się od niego. Powiedział, że bał się jej od lat.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — O piątej rano moja świeżo rozwiedziona szefowa stanęła pod drzwiami, a po jej pierwszych słowach zbladłem

— Dlaczego mi nie powiedziałeś? — zapytałem go pewnego wieczoru.

— Bo człowiek przyzwyczaja się do strachu. Zaczyna uważać go za rodzinny obowiązek.

Te słowa zapamiętałem.

Po trzech miesiącach wróciłem na budowę, ale już nie pracowałem po dwanaście godzin. Zatrudniłem dodatkowego brygadzistę i zacząłem wracać do domu przed kolacją.

Elena zapisała się na kurs księgowości. Mówiła, że chce sama kontrolować rachunki.

Fiodor nauczył się chodzić między kanapą a stołem. Za każdym razem, gdy upadał, podnosił się z miną człowieka, który właśnie wygrał ważną bitwę.

Pewnego sobotniego poranka znalazłem na lodówce jego rysunek. Były na nim trzy krzywe postacie, żółte słońce i dom z czerwonym dachem.

— To my? — zapytałem.

Fiodor pokazał palcem pierwszą postać.

— Tata.

Drugą.

— Mama.

Trzecią, najmniejszą, z wielką głową.

— Ja.

Elena oparła brodę na moim ramieniu.

— Wreszcie narysował nasz dom.