CZĘŚĆ 4

Joanna weszła do kantyny, trzymając teczkę przy piersi. Funkcjonariusz za nią zamknął drzwi i poprosił Małgorzatę, Zofię oraz notariusza, by pozostali na swoich miejscach.

—Nikt nie wychodzi —powiedział.

Małgorzata natychmiast odzyskała pewność siebie.

—Nie macie prawa zatrzymywać mnie w wojskowej kantynie.

—Nie zatrzymuję pani —odparł funkcjonariusz. —Informuję, że zabezpieczamy dowody.

Aleksander zrobił krok w stronę matki.

—Co jest na tym nagraniu?

Joanna spojrzała na mnie, jakby pytała, czy jestem gotowa.

Skinęłam głową.

Wyjęła mały odtwarzacz. Urządzenie było porysowane na rogu i miało pęknięty ekran. Po chwili z głośnika popłynął głos młodego Aleksandra, nagrany dwa lata wcześniej.

—Nie podpiszę żadnej umowy przeciwko Emilii.

Potem odezwała się Małgorzata.

—Jeśli nie podpiszesz, zniszczę jej życie. Mam ludzi, którzy zeznają, że po ślubie załamała się psychicznie. Mam też dokumenty pokazujące, że jej rodzina zaciągnęła długi.

—To kłamstwo.

—Kłamstwo wystarczy, jeśli wszyscy uwierzą w nie pierwsi.

W nagraniu zabrzmiał trzask tłuczonego szkła.

—Zostaw ją w spokoju —powiedział Aleksander. —Będę robił, co chcesz.

—Ożenisz się z nią, ale nie będziesz jej mężem. Żadnych dzieci, żadnej wspólnej własności, żadnych uczuć. Po dwóch latach sama odejdzie. Wtedy Zofia zajmie jej miejsce.

Głos Aleksandra załamał się.

—A jeśli Emilia się dowie?

—Nie dowie się. Dopilnuję, żebyś wyglądał jak zimny, niewdzięczny mąż. Będzie cierpieć, ale przeżyje. Ty za to zachowasz nazwisko i fundusz.

Nagranie ucichło.

Nikt się nie poruszył.

Patrzyłam na Aleksandra. Stał z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, jak człowiek, któremu nagle odebrano ostatnią wymówkę.

—Dlaczego mi nie powiedziałeś? —zapytałam.

—Bałem się, że matka spełni groźby.

—Więc pozwoliłeś, żebym przez dwa lata myślała, że mnie nie chcesz.

—Tak.

—Pozwoliłeś, żebym każdego wieczoru wracała do pustego mieszkania.

—Tak.

—Pozwoliłeś Zofii udawać przede mną twoją przyszłą żonę.

Zamknął oczy.

—Tak.

To jedno słowo było gorsze niż krzyk.

Małgorzata podniosła się gwałtownie.

—Aleksandrze, nie pozwól, żeby ta kobieta zniszczyła twoją rodzinę.

—To ty ją zniszczyłaś.

—Jestem twoją matką.

—A ja byłem jej mężem.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Siostry kazały mi usiąść obok budzącego grozę markiza, lecz jego pierwszy gest sprawił, że całe towarzystwo zamilkło

Funkcjonariusz wyjął kajdanki, lecz zanim zdążył podejść, zadzwonił telefon Małgorzaty. Spojrzała na ekran i pobladła.

—To bank —wyszeptała.

Joanna odebrała połączenie na głośniku. Głos doradcy był spokojny.

—Pani Walker, wszystkie rachunki fundacji zostały zablokowane. Prokuratura wszczęła postępowanie w sprawie przywłaszczenia środków i fałszowania dokumentów.

Małgorzata osunęła się na krzesło.

Zofia zaczęła płakać.

—Ciociu, mówiłaś, że wszystko załatwiłaś.

—Milcz.

—Mówiłaś, że Aleksander nigdy jej nie wybierze.

Aleksander odwrócił się do głośnika.

—Powtórz to.

Zofia zamarła.

—Co?

—Powtórz własne słowa.

—Nie.

Joanna włączyła drugie nagranie. Tym razem głos Zofii zabrzmiał wyraźnie:

—Emilia i tak odejdzie. Aleksander nawet nie potrafi na nią patrzeć. Kiedy podpisze, będę panią Walker.

Zofia zakryła twarz dłońmi.

Aleksander słuchał w ciszy. Po chwili podszedł do ściany, na której wisiało lustro. W jego odbiciu zobaczył mężczyznę w mundurze, wyprostowanego i pozornie silnego.

Usłyszał własny głos z pierwszego nagrania.

„Będę robił, co chcesz”.

Powtórzył szeptem:

—Będę robił, co chcesz.

A potem spojrzał na mnie.

—To naprawdę powiedziałem.

—Tak.

—I myślałem, że to jest ochrona.

—To było tchórzostwo.

Nie zaprzeczył.

Tego samego wieczoru pojechałam do mieszkania, które przez dwa lata nazywałam naszym domem. Otworzyłam drzwi o dwudziestej trzeciej czternaście. W przedpokoju nadal wisiał mój beżowy płaszcz, a na półce leżała porcelanowa filiżanka z odpryśniętym uchem.

W sypialni nie było już nic Aleksandra.

Jego szafa stała otwarta i pusta. Na dnie została tylko fotografia z naszego ślubu. Wyjęłam ją z ramki.

Na zdjęciu uśmiechałam się do obiektywu. Aleksander patrzył gdzieś poza mną.

Wtedy zrozumiałam, że przez dwa lata próbowałam kochać także za niego.

Położyłam fotografię na stole i zdjęłam z szafy mały drewniany zegar podróżny, który dostałam od ojca. Jego wskazówki zatrzymały się w noc naszego ślubu, dokładnie o drugiej siedemnaście, kiedy Aleksander wyszedł z pokoju i zostawił mnie samą.

Zabrałam zegar.

Resztę zostawiłam.

Tydzień później podpisałam rozwód w kancelarii Joanny. Aleksander przyszedł bez munduru. Miał na sobie zwykły granatowy sweter i wyglądał młodziej, niż go zapamiętałam.

—Emilio —powiedział.

—Nie chcę przeprosin.

—Wiem.

—Nie chcę obietnic.

—Wiem.

—Nie chcę, żebyś prosił mnie o kolejną szansę tylko dlatego, że teraz możesz mnie stracić.

PRZECZYTAJ TAKŻE: W siódmym miesiącu ciąży zostałam zaatakowana na oczach męża, lecz widok człowieka za Saraphiną sprawił, że zbladł

Przełknął ślinę.

—Chciałem powiedzieć, że cię kochałem.

Spojrzałam na niego spokojnie.

—Może. Ale nigdy nie zachowałeś się tak, jakby to miało znaczenie.

Podpisał.

Tym razem nie odmówił.

Małgorzata została oskarżona o przywłaszczenie pieniędzy i fałszowanie dokumentów. Notariusz złożył zeznania, żeby uniknąć odpowiedzialności za udział w oszustwie. Zofia wyjechała do siostry na południe kraju. Aleksander został zawieszony, a później sam odszedł ze służby.

Nie cieszyłam się z tego.

Po prostu przestałam ich ratować przed konsekwencjami ich własnych decyzji.

Trzy miesiące później mieszkałam w Toruniu, w małym mieszkaniu nad piekarnią. Rano budził mnie zapach chleba, a nie cisza pustego domu. Pracowałam w biurze projektowym i codziennie wracałam inną drogą, żeby odkrywać ulice, których wcześniej nie znałam.

W soboty chodziłam nad Wisłę. Kupowałam herbatę z imbirem i siadałam na ławce przy moście. Zaczęłam znowu czytać. Zaczęłam też spać bez zapalania światła w korytarzu.

Najtrudniejszy był pierwszy śnieg.

Spadł w listopadzie, kiedy wracałam z pracy. Na parapecie znalazłam kartkę wsuniętą pod doniczkę. Nie było na niej podpisu, ale rozpoznałam pismo Aleksandra.

„Nie proszę cię o powrót. Chcę tylko wiedzieć, czy jesteś bezpieczna”.

Przeczytałam wiadomość dwa razy.

Potem odpisałam:

„Jestem bezpieczna. Proszę, nie pisz więcej”.

To była moja ostatnia odpowiedź.

Nie dlatego, że już nic nie czułam.

Dlatego, że po raz pierwszy bardziej czułam siebie.

Wieczorem nakręciłam drewniany zegar podróżny. Mechanizm zaskoczył po kilku próbach, a wskazówki ruszyły. Tykał nierówno, lecz uparcie.

Postawiłam go na parapecie obok kubka z herbatą.

Na zewnątrz śnieg przykrywał ślady butów.

Zegar pokazywał nową godzinę.

I tym razem szłam dalej.