CZĘŚĆ 4

W pierwszej chwili nie poczułam strachu.

Poczułam pustkę.

Jak wtedy, gdy człowiek schodzi po schodach i nagle nie ma pod stopą kolejnego stopnia.

— To zdjęcie zrobiono dziś? — zapytałam.

Andrzej wyrwał mi telefon, ale już po sekundzie oddał go z powrotem.

— Nina jest w hotelu z opiekunką. Dzwonię do niej.

Telefon opiekunki był wyłączony.

Tomasz natychmiast zamknął teczkę.

— Nie jedź nigdzie sama. To może być próba wyłudzenia albo zastraszenia.

— Na zdjęciu jest moja córka.

— Wiem. Dlatego trzeba działać spokojnie.

Wiktor podniósł głowę.

— Nie mamy z tym nic wspólnego.

Spojrzałam na niego.

— Jeszcze nie zapytałam, czy macie.

Jego usta zacisnęły się w cienką linię.

Andrzej zadzwonił pod numer alarmowy. Podał adres hotelu, numer pokoju i wszystkie szczegóły. Policja przyjechała po dwunastu minutach. Przez ten czas Swietłana chodziła po kancelarii, szarpiąc za zapięcie torebki.

— To jakiś absurd — powtarzała. — Przecież nikt nie zrobiłby krzywdy dziecku.

— Ktoś już wykorzystał jej zdjęcie, żeby mnie zastraszyć — odpowiedziałam.

— Sugerujesz, że to my?

— Sugeruję, że przez lata uważałaś, iż każdy człowiek ma swoją cenę.

Policjanci pojechali do hotelu. Po kilku minutach zadzwonili.

Nina była bezpieczna.

Opiekunka zasnęła w holu z telefonem rozładowanym, a zdjęcie wykonano wcześniej, kiedy Nina jadła kolację przy oknie. Mężczyzna, który wysłał wiadomość, nie był w pokoju. Kamera pokazała go wchodzącego do hotelu przez boczne drzwi.

Zostawił po sobie czarną czapkę i kartę dostępu skradzioną z recepcji.

To wystarczyło, żeby policja zaczęła działać, ale nie wystarczyło, żebyśmy poczuli ulgę.

Następnego ranka do kancelarii przyszedł adwokat rodziny, pan Radecki. Miał jasny płaszcz i teczkę z porysowanym zapięciem.

— Musimy porozmawiać o ugodzie — powiedział.

— Zanim porozmawiamy, chcę wiedzieć, kto zlecił podrobienie moich podpisów — odparłam.

Radecki spojrzał na Wiktora.

— Nie mogę reprezentować państwa, jeśli ukrywaliście przede mną tak istotne fakty.

Swietłana gwałtownie wstała.

— Pan nas opuszcza?

— Odmawiam dalszej reprezentacji. Nie będę podpisywał dokumentów, które mogą narazić mnie na odpowiedzialność karną.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Moja trzyletnia córka odmówiła wyjścia z sali groźnego milionera, a gdy lekarz to usłyszał, jego twarz nagle pobladła

Wiktor rzucił się do niego.

— Zapłaciliśmy panu!

— I właśnie dlatego ostrzegam państwa, zanim będzie za późno.

Po raz pierwszy zobaczyłam, że ktoś odmawia im nie dlatego, że przestał się bać, lecz dlatego, że zrozumiał, iż ich wpływy są tylko dekoracją.

Tego samego dnia policja przesłuchała Wikę. W jej telefonie znaleziono zdjęcia mojego podpisu, wiadomości do pracownika księgowości i nagrania z gabinetu. Nie przyznała się od razu.

— Chciałam tylko pomóc rodzinie — powiedziała.

— Pomoc nie polega na fałszowaniu dokumentów — odpowiedziałam.

— Wiktor kazał mi to zrobić.

Wiktor odwrócił się do niej.

— Zamknij się.

I wtedy usłyszał własne słowa.

Policjant odtworzył nagranie z kancelarii. Jego głos zabrzmiał z głośnika szorstko i obco:

— Ona nie rozumie finansów. Podpisze wszystko, kiedy Andrzej ją poprosi.

Wiktor zamarł.

Słuchał samego siebie.

Swietłana zakryła usta dłonią.

Na nagraniu pojawił się jeszcze jego śmiech po słowach o „taniej dziewczynie”. Tym razem nikt się nie śmiał.

Dwa tygodnie później sąd zabezpieczył majątek firmy, a prokuratura wszczęła postępowanie w sprawie fałszowania podpisów, oszustw kredytowych i gróźb wobec mnie. Nikt nie został zatrzymany tego dnia. Nikt nie krzyczał w kajdankach.

Sprawiedliwość nie wyglądała jak scena z filmu.

Wyglądała jak plik dokumentów, podpis urzędnika i drzwi, których nie można już było otworzyć pieniędzmi.

Mój majątek nie zniknął. Udziały zabezpieczone umowami przeszły pod kontrolę sądu, a ja odzyskałam środki, które przez lata przelewałam rodzinie Andrzeja. Nie zabrałam im domu. Nie chciałam, żeby Nina dorastała z przekonaniem, że zwycięstwo oznacza odebranie komuś wszystkiego.

Andrzej sprzedał swoje udziały w firmie i rozpoczął pracę w moim przedsiębiorstwie, ale nie jako właściciel. Zaczął od magazynu, od porannych dostaw i od rzeczy, których wcześniej nie zauważał.

— Muszę nauczyć się żyć bez chowania się za cudzym nazwiskiem — powiedział.

— Zacznij od mówienia prawdy, nawet kiedy jest niewygodna.

— Spróbuję.

— Nie próbuj dla mnie. Zrób to dla Niny.

Trzy miesiące później wynajęłyśmy z Niną mieszkanie w Toruniu. Miało krzywe schody, małą kuchnię i okno wychodzące na skwer, gdzie rano sprzedawano drożdżówki. Pierwszej nocy Nina ułożyła swoje ubrania w szafie według kolorów.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Przez osiem lat sprzątałam ten sam dom, aż właścicielka poprosiła mnie o ostatnią wizytę bez środków czystości — jej córka zbladła

Żółtą sukienkę powiesiła na samym środku.

Na mankiecie wciąż była drewniana gwiazdka.

— Mogę ją zostawić, nawet jeśli nie pasuje do reszty? — zapytała.

— Możesz zostawić wszystko, co jest twoje.

— A jeśli komuś się nie spodoba?

— Wtedy ta osoba będzie musiała poradzić sobie ze swoim uczuciem.

Nina długo patrzyła na sukienkę.

— Mamo, jesteśmy teraz bogate?

Uśmiechnęłam się.

— Jesteśmy bezpieczne.

To było dla mnie ważniejsze.

Wróciłam do pracy. Rano sprawdzałam zamówienia, po południu odbierałam telefony, a wieczorami pomagałam Nini w lekcjach. Na lodówce pojawił się jej rysunek: dwie postacie trzymające się za ręce pod ogromnym żółtym słońcem.

Jedna miała krzywo narysowaną koronę.

— To ty? — zapytałam.

— Nie. To ty.

— Dlaczego mam koronę?

— Bo uratowałaś nasze mieszkanie.

— Nie jestem królową.

— Dla mnie jesteś.

Zimą spadł pierwszy śnieg. Nina wybiegła na skwer w żółtej czapce i lepiła bałwana, któremu zamiast nosa dała drewniany koralik. Patrzyłam przez okno i po raz pierwszy od wielu lat nie czekałam na telefon od Swietłany.

Telefon jednak zadzwonił.

Numer był nieznany.

— Marta? — usłyszałam głos Andrzeja.

— Tak.

— Mama chce się z tobą spotkać.

— Nie.

— Nie pozwoliła mi nawet skończyć.

— Nie muszę słuchać powodów.

— Wika podpisała zeznania. Ojciec stracił firmę. Mama mówi, że jest chora i że…

— Andrzej.

Zamilkł.

— Nie chcę jej cierpienia — powiedziałam. — Ale nie będę już go za nią dźwigać.