CZĘŚĆ 4

…następnego ranka pojechałam z Julią do kancelarii przy ulicy Głównej.

Była siódma trzydzieści. Miasto dopiero budziło się do życia, a mokry chodnik odbijał czerwone światła autobusów.

Prawnik, który do mnie zadzwonił, nazywał się Aleksander Wrona. Czekał na nas z trzema segregatorami i twarzą człowieka, który nie spał całą noc.

— Brandon przesłał ten dokument o piątej czterdzieści rano — powiedział.

— Z aresztu?

— Z telefonu Hailey. Próbował odzyskać kontrolę.

Julia otworzyła pierwszy segregator.

— Wniosek o pożyczkę, fałszywa umowa, plan przebudowy i formularz dotyczący rachunku Skylar. Wszystko złożono w ciągu dwóch tygodni.

— A akt darowizny?

Aleksander położył przed nami kopię.

Papier był kremowy, z pieczęcią notarialną i podpisem mojego ojca. Przez sekundę poczułam ulgę, a zaraz potem coś zimnego przebiegło mi po karku.

Mój ojciec nigdy nie podpisywał dokumentów wiecznym piórem. Zawsze używał starego ołówka automatycznego, bo po operacji dłoni drżały mu palce.

Na kopii widniał równy, czarny podpis.

— To podróbka — powiedziałam.

— Też tak uważam — odparł Aleksander. — Ale potrzebujemy oryginału.

Oryginał znaleziono godzinę później w schowku samochodu Hailey.

Wtedy zadzwonił Brandon.

Telefon Julii leżał na stole, a połączenie zostało włączone na głośnik.

— Marta, odwołaj wszystko — powiedział. — Możemy się dogadać.

— Co proponujesz?

— Dom zostaje nasz, ale ty możesz mieszkać na górze. Skylar dostanie pieniądze później.

— Później, czyli kiedy?

— Nie komplikuj.

— Ty mówiłeś, że jestem chora. Pamiętasz?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Julia uruchomiła nagranie z poprzedniego wieczoru. Głos Brandona wypełnił mały pokój kancelarii.

„Kiedy podpisze dokumenty, dom będzie zabezpieczeniem. Jeśli zacznie protestować, powiemy, że ma problemy nerwowe”.

Usłyszałam te słowa z zewnątrz, jakby wypowiedział je ktoś obcy.

Brandon również je usłyszał.

— Wyłącz to — syknął.

— To twój głos — powiedziałam.

— Byłem zdenerwowany.

— Nie. Byłeś przygotowany.

Julia włączyła następne nagranie. Tym razem słychać było Gertrude i Hailey.

„Najpierw pokój dziewczynki. Potem rachunek. Kiedy Marta straci dom, sama wróci do nas po pomoc”.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Była żona odmówiła zapłaty za naprawę jej Mercedesa, lecz po moim spokojnym „dobrze” jej nowy mąż nagle zbladł

Telefon zadrżał.

— Mama nie miała tego na myśli — powiedział Brandon.

— A ty?

Nie odpowiedział.

To był moment, w którym po raz pierwszy zrozumiał, że nie może już zmienić własnych słów. Każde zdanie wracało do niego w jego własnym głosie, zimne i dokładne.

Później wszystko potoczyło się szybko.

Bank anulował próbę przelewu i zabezpieczył konto Skylar. Notariusz potwierdził, że pieczęć na rzekomej darowiźnie została skopiowana z dokumentu sporządzonego trzy lata wcześniej. Biegły grafolog wykazał, że podpis mojego ojca wykonano po jego śmierci.

Adwokat Brandona zadzwonił następnego dnia.

— Chce wycofać oświadczenia i zaproponować ugodę — powiedział.

— Jaką?

— Zrzeknie się roszczeń do domu, jeśli nie będzie pani wnosiła o dalsze postępowanie.

Julia spojrzała na mnie.

— Nie musi pani się zgadzać.

— Nie zgadzam się.

— Marta, on może mieć poważne problemy.

— To nie ja stworzyłam te problemy.

— On twierdzi, że wszystko było nieporozumieniem.

— Nieporozumienie nie ma planu przebudowy, fałszywego podpisu i rachunku dziecka.

Wkrótce sąd wydał nakaz zakazujący Brandonowi, Gertrude i Hailey zbliżania się do domu oraz kontaktowania się ze Skylar poza oficjalną drogą. Śledztwo w sprawie wyłudzenia i fałszerstwa trwało wiele miesięcy.

Nie cieszyłam się, kiedy dowiedziałam się, że Gertrude straciła mieszkanie za długi. Nie cieszyłam się, gdy Hailey musiała sprzedać samochód, żeby opłacić adwokata.

Po prostu przestałam ich ratować.

Najtrudniejszy był dzień, kiedy wróciłam do domu po odbiór rzeczy Brandona.

Jego ubrania zniknęły z szafy. Na półce zostało tylko zdjęcie z naszego ślubu, odwrócone twarzą do ściany.

W pokoju Skylar stało puste łóżko polowe, które ktoś próbował tam wstawić dla Hailey. Na podłodze leżała kartka z planem przebudowy.

Dziewczynka podniosła ją i podarła na cztery części.

— Czy teraz to naprawdę mój pokój? — zapytała.

— Tak.

— Na zawsze?

— Tak długo, jak będziesz go chciała.

Podniosła drewniany księżyc ze swojego plecaka i zawiesiła go na klamce.

— Wtedy zawsze będę wiedziała, gdzie jest dom.

Minęły trzy miesiące.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Zabrałem spod choinki prezenty, gdy mój syn dostał plastikowy gwizdek, a chwilę później mój brat przestał się uśmiechać

Przeprowadziłyśmy się do mniejszego miasta, bliżej szkoły i mojej nowej pracy. Dom został sprzedany dopiero po zakończeniu wszystkich formalności, a pieniądze trafiły na osobne konto, którego nikt poza mną i prawnikiem nie mógł ruszyć.

Zaczęłam pracować krócej. W środy odbierałam Skylar ze szkoły przed końcem zajęć. Kupowałyśmy bułki z cynamonem i siadałyśmy na ławce przed biblioteką.

Nauczyłam się gotować zupę od podstaw, z warzywami i makaronem. Skylar twierdziła, że moja pierwsza próba smakowała jak mokry karton.

— Ale przynajmniej jest jej dużo — powiedziała.

— I nikt ci jej nie wydziela.

— To najważniejsze.

Pewnego listopadowego wieczoru spadł pierwszy śnieg. Skylar odrabiała lekcje przy oknie, a na lodówce wisiał jej rysunek nowego domu. Był krzywy, kolorowy i miał ogromne żółte drzwi.

Nad drzwiami narysowała księżyc.

— Mamo, myślisz, że tata kiedyś przeprosi?

Odłożyłam kubek herbaty.

— Może.

— A ty mu wybaczysz?

— Wybaczenie nie oznacza, że trzeba znowu wpuścić kogoś do środka.

Pokiwała głową, jakby zapamiętywała każde słowo.

Tydzień później dostałam wiadomość od Brandona.

„Wiem, że popełniłem błędy. Sprzedaj ten nowy dom i wróć. Możemy zacząć od początku. Skylar potrzebuje ojca, a ja potrzebuję ciebie”.

Przeczytałam ją przy kuchennym stole.

Potem odpisałam tylko jedno zdanie.

„Skylar potrzebuje bezpieczeństwa, a ja już wiem, jak jej je zapewnić”.