Miałam poślubić nieznajomego gangstera, żeby przeżyć, lecz gdy odmówiłam podpisu, jego prawnik nagle zbladł

Mężczyzna, którego miałam poślubić, położył przede mną akt małżeństwa, a ja zobaczyłam na nim własne nazwisko zapisane drżącą ręką mojego zmarłego kuzyna.

W kancelarii przy Beacon Street panował duszny zapach wosku, mokrych płaszczy i kawy, która dawno wystygła. Był wtorek, kilka minut po czternastej. Za wysokimi oknami Boston tonął w deszczu, a krople spływały po szybach jak cienkie, nerwowe palce.

Dominic Castellano stał przy kominku i patrzył na mnie bez cienia uśmiechu.

Był wysoki, szeroki w ramionach i tak nieruchomy, że dwóch ochroniarzy pod drzwiami wyglądało przy nim jak posągi. Ja natomiast siedziałam w przemoczonych butach, z czerwonym ceramicznym lisem przypiętym do swetra przy obojczyku. Broszkę dała mi babcia. Nosiłam ją zawsze podczas trudnych rozmów, choć nigdy nie przypuszczałam, że pewnego dnia będzie świadkiem propozycji małżeństwa od człowieka, o którym gazety szeptały tylko po zmroku.

— Powiedzcie mi jeszcze raz, dlaczego mój kuzyn zostawił po sobie cztery miliony dolarów długu — powiedziałam.

Prawnik, siwy mężczyzna o spoconych skroniach, odchrząknął.

— To nie jest zwykły dług, pani Jenkins.

— Zauważyłam. Przy zwykłych długach nie odbiera mnie z lotniska dwóch ludzi z pistoletami pod marynarką.

Dominic nawet nie mrugnął.

— Tommy pracował dla Morettich.

— A ja pracuję przy analizie danych i od ośmiu lat nie przekroczyłam prędkości na autostradzie. Co dokładnie nas łączy?

— Pokrewieństwo.

Poczułam, jak zimno z dłoni przechodzi mi do ramion.

Mój kuzyn Tommy zginął tydzień wcześniej w magazynie w South Boston. Rodzina powiedziała, że był to napad. Dominic twierdził, że Tommy umierał z raną postrzałową, a zanim stracił przytomność, poprosił go o jedną rzecz.

O ochronę mnie.

— Moretti wiedzą, gdzie mieszkam? — zapytałam.

— Wiedzą, gdzie pracujesz. Znają nazwisko twojej matki. Mają zdjęcia budynku, w którym wynajmujesz mieszkanie.

Moje gardło zacisnęło się tak mocno, że przez chwilę nie mogłam przełknąć śliny.

— To dzwońcie na policję.

— Policja nie będzie przy tobie przez całą dobę — odparł Dominic.

— Wynajmę ochronę.

— Moretti wynajmą lepszą.

— Wyjadę z Bostonu.

— Znajdą cię.

— Zmienią mi nazwisko.

— Znajdą cię szybciej, niż urząd wyda dokumenty.

Uderzyłam dłonią w blat. Czerwony lis przy moim swetrze zabrzęczał cicho, jakby ostrzegał mnie przed kolejnym krokiem.

— Więc czego chcecie?

Dominic podszedł do stołu. Nie za blisko. Zatrzymał się po drugiej stronie, zostawiając między nami szeroką przestrzeń.

— Żebyś została moją żoną.

Za drzwiami ktoś upuścił metalowy przedmiot. Dźwięk przeszedł po kancelarii jak wystrzał.

Zaśmiałam się, ale mój śmiech zabrzmiał obco.

— Czy wy wszyscy oszaleliście?

— Nie.

— Pan jesteś przywódcą mafii, ja jestem kobietą, której kuzyn zginął, a pana rozwiązaniem jest ślub?

— Moja żona jest chroniona.

— A jeśli odmówię?

Dominic spojrzał na mnie uważniej. W jego oczach nie było gniewu. To było gorsze. Była tam pewność, że decyzja będzie należała do mnie, lecz każda możliwość zaprowadzi mnie w ciemne miejsce.

— Powiesz „nie” — odpowiedział. — I wyjdziesz stąd bez przeszkód.

— Naprawdę?

— Naprawdę.

— Bez gróźb?

— Bez gróźb.

Wtedy prawnik przesunął w moją stronę czarną teczkę. Na jej brzegu widniała mała, zakrwawiona plama.

— Tommy zostawił to dla pani — powiedział.

Moja ręka uniosła się powoli nad teczką. Palce dotknęły metalowego zapięcia, ale zanim je nacisnęłam, telefon Dominica zawibrował. Mężczyzna odebrał, słuchał przez trzy sekundy, a potem jego twarz stwardniała.

— Zamknijcie budynek — powiedział do ochroniarzy. — Oni już tu są…

CZĘŚĆ 2

Ochroniarze natychmiast zablokowali drzwi, a prawnik wsunął teczkę pod stos akt.

— Co to znaczy, że oni już tu są? — zapytałam.

Dominic patrzył na korytarz, nie na mnie. W jego dłoni telefon zamarł przy uchu, a mięśnie szczęki napięły się tak mocno, że zobaczyłam cienką żyłę przy skroni.

— Ktoś śledził cię od lotniska.

— I dopiero teraz mi to mówisz?

— Nie chciałem cię przestraszyć.

— Przyszedłeś z propozycją małżeństwa, mówiąc, że ludzie chcą mnie ukarać. Naprawdę sądzisz, że można mnie jeszcze bardziej przestraszyć?

W tej samej chwili na dole rozległ się trzask tłuczonego szkła. Prawnik poderwał się z krzesła. Jeden z ochroniarzy odbezpieczył broń.

Moja dłoń zacisnęła się na czerwonym lisie przy swetrze. Gładka ceramika była ciepła od mojego ciała, a jednak nie potrafiła powstrzymać drżenia palców.

— Do tylnego wyjścia — rozkazał Dominic.

— Nie ruszę się bez tej teczki.

Spojrzał na mnie ostro.

— To nie jest moment na negocjacje.

— Całe moje życie właśnie stało się negocjacją. Z tobą, z Morettimi, z martwym kuzynem. Chcę wiedzieć, dlaczego Tommy zostawił mi zakrwawioną teczkę.

Przez sekundę pomyślałam, że odmówi. Zamiast tego Dominic wyjął ją spod dokumentów i podał mi bez słowa.

Była cięższa, niż powinna. W środku znajdowała się koperta, mały klucz i kartka z zapisanym odręcznie zdaniem: „Chloe, nie ufaj temu, kto pierwszy powie, że chce cię chronić”.

Rozpoznałam pismo Tommy’ego.

Serce uderzyło mi w żebra.

— On wiedział, że to się stanie — szepnęłam.

— Tommy wiedział, że Moretti będą szukać zemsty — powiedział Dominic.

— To nie jest odpowiedź.

— To jedyna, którą mam.

— Kłamiesz.

Ochroniarz przy drzwiach wychylił się na korytarz, po czym gwałtownie cofnął głowę.

— Są na schodach.

Dominic chwycił mnie za łokieć. Nie ścisnął mocno, lecz dotyk był stanowczy i ciepły. Ruszyliśmy przez boczne drzwi do wąskiego przejścia za biblioteką. Pachniało tam kurzem i mokrym drewnem. Moje obcasy ślizgały się po kamiennej podłodze.

— Puść mnie — syknęłam.

Natychmiast rozluźnił dłoń.

— Przepraszam.

To jedno słowo zaskoczyło mnie bardziej niż broń ochroniarzy.

— Nie wyglądasz na człowieka, który przeprasza.

— Nie wyglądam też na człowieka, który prosi obcą kobietę o ślub.

— A jednak robisz obie rzeczy.

Wyszliśmy do garażu pod budynkiem. Było kilka minut po czternastej trzydzieści. Deszcz bębnił o betonowy zjazd, a światła czarnego samochodu rozcinały półmrok. Kierowca otworzył tylne drzwi.

Zanim wsiadłam, zobaczyłam ruch za kratą wentylacyjną. Ciemną sylwetkę. Lśniący przedmiot w dłoni.

— Dominic!

Odciągnął mnie w bok dokładnie w chwili, gdy kula uderzyła w maskę samochodu. Huk odbił się od ścian. Wpadłam na jego pierś, czując pod dłonią twardy materiał płaszcza.

— Jesteś ranna? — zapytał.

— Nie.

— Na pewno?

— Tak.

— W takim razie wsiadaj.

— Najpierw powiedz mi, czy to małżeństwo jest tylko tarczą.

Jego twarz znajdowała się kilka centymetrów od mojej. Widziałam kroplę deszczu na jego rzęsach i bliznę przecinającą skórę pod uchem.

— Tak — odpowiedział.

Zabolało mnie to bardziej, niż powinno.

— Dobrze. Przynajmniej jedno jest szczere.

W samochodzie otworzyłam kopertę. W środku znalazłam stare zdjęcie Tommy’ego i kilka cyfr zapisanych na odwrocie. Dominic zerknął na nie, a jego spokojna twarz nagle straciła kolor.

— Co to jest? — zapytałam.

— Skąd masz to zdjęcie?

— Tommy mi je zostawił.

— Chloe, nie pokazuj tego nikomu.

— Dlaczego?

Nie odpowiedział. Jego telefon zadzwonił ponownie. Tym razem odebrał po pierwszym sygnale.

Słuchał, milcząc.

Potem wyszeptał:

— To niemożliwe. Człowiek, którego widziałem na nagraniu, od trzech dni nie żyje…

Kiedy samochód ruszył w stronę rezydencji Castellanów, Dominic wciąż patrzył na cyfry z odwrotu zdjęcia. A ja zrozumiałam, że Tommy nie tylko próbował mnie ocalić.

Próbował wskazać mi zdrajcę, który siedział bardzo blisko Dominica…

CZĘŚĆ 3

Zdrajca siedział przy stole w bibliotece, kiedy przyjechaliśmy do rezydencji.

Nazywał się Victor Hale i od dwunastu lat był prawą ręką Dominica. Miał nienagannie zawiązany krawat, srebrny zegarek i twarz człowieka, który nigdy nie musiał podnosić głosu, żeby inni wykonywali jego rozkazy.

Była siedemnasta trzydzieści. W kominku trzaskały polana, a na dywanie przed fotelem leżały mokre ślady moich butów.

— Powiedz mu — zażądałam.

Victor spojrzał na Dominica.

— Nie wiem, o czym ona mówi.

— Ona jeszcze niczego nie powiedziała — odparł Dominic.

Wyjął zdjęcie i położył je na stole. Przedstawiało Tommy’ego stojącego przed magazynem, a za nim Victora, którego twarz była wyraźna jak w południe.

— To zdjęcie zrobiono trzy dni po oficjalnej śmierci człowieka widocznego w tle — powiedział Dominic.

Victor nawet nie drgnął.

— Podrobione.

— A cyfry? — zapytałam.

— Nie wiem.

— Są numerami przelewów — wyjaśniłam. — Czterdzieści siedem przelewów z pieniędzy Morettich na konta firm, które nie prowadzą żadnej działalności. Wszystkie kończą się na nazwisku Hale.

Dominic odwrócił głowę.

— Skąd to wiesz?

— Pracuję z danymi. Tommy najwyraźniej wiedział, że rozpoznam wzór.

Prawnik otworzył czarną teczkę. W środku znajdował się mały odtwarzacz i drugi list. Dominic nacisnął przycisk.

Najpierw usłyszeliśmy szum. Potem głos Tommy’ego.

— Jeśli tego słuchacie, nie żyję albo jestem już bardzo blisko końca. Dominic, dług wobec Morettich jest prawdziwy tylko na papierze. Pieniądze zniknęły, ale nie przez Chloe. Victor zabierał je od lat. To on sprzedał moje nazwisko i to on sprawił, że Moretti uwierzyli, iż cztery miliony należą do mnie.

W bibliotece zapadła cisza.

Victor pobladł.

— To manipulacja.

Nagranie trwało dalej.

— Chloe, wybrałem ciebie, bo jesteś jedyną osobą, która potrafi odczytać jego ślady. Wiem, że cię odrzucili, kiedy prosiłaś rodzinę o pomoc. Wiem, że przez lata wszyscy brali twoją cierpliwość za słabość. Nie pozwól, żeby Dominic zrobił to samo. Jeśli cię poślubi, będzie cię chronił. Ale jeśli mu nie zaufasz, obaj przegramy.

Poczułam pieczenie pod powiekami. Tommy wiedział o wszystkim. Nawet o tym, jak rodzina śmiała się, gdy po utracie pracy poprosiłam o pożyczkę.

Dominic patrzył na mnie, jakby dopiero teraz zobaczył kobietę, a nie obowiązek pozostawiony przez umierającego przyjaciela.

— Nie wiedziałem o pieniądzach — powiedział.

— Ale wierzyłeś, że jestem tylko tarczą.

— Na początku tak.

Victor gwałtownie odsunął krzesło.

— Dominic, Moretti nie mogą się dowiedzieć o tym nagraniu.

— Właśnie dlatego już się dowiedzą.

— Zabiją nas wszystkich.

— Nie, jeśli oddamy im prawdę zamiast winowajcy.

Wtedy wszystkie światła w rezydencji zgasły.

Z korytarza dobiegł odgłos tłuczonego szkła, a po nim krzyk jednego z ochroniarzy. Dominic stanął przede mną, osłaniając mnie własnym ciałem.

Victor cofnął się do drzwi.

— To nie byli ludzie Morettich — powiedziałam.

Dominic spojrzał na niego.

— Skąd wiesz?

— Bo Victor nie boi się nagrania. On boi się tego, kto właśnie przyjechał.

Mój telefon zawibrował. Nieznany numer. Odebrałam, zanim Dominic zdążył mnie powstrzymać.

— Pani Jenkins? — zapytał kobiecy głos. — Mam pański akt ślubu, list Tommy’ego i dokument potwierdzający, że Dominic Castellano nie jest tym, za kogo uważa go własna rodzina. Spotkajmy się przed północą, albo wyślę wszystko Morettim…

Rozmówczyni rozłączyła się.

Dominic patrzył na mnie nieruchomo.

— Co znaczy, że nie jestem tym, za kogo uważa mnie rodzina? — zapytał.

Zanim odpowiedziałam, z zewnątrz dobiegł ryk silników, a na ścianie biblioteki pojawił się czerwony blask reflektorów.

Ktoś przyjechał po mnie.

Albo po prawdę, którą nosiłam w dłoni…