Sebastian oddał mój awans swojej dawnej miłości, a gdy zapytałam dlaczego, jego twarz nagle straciła cały kolor

Sebastian właśnie obierał krewetki kobiecie, przez którą straciłam awans, kiedy zrozumiałam, że przez pięć lat byłam tylko wygodnym wyborem.

Stałam za szybą restauracji przy ulicy Serrano i patrzyłam, jak mój partner delikatnie zdejmuje skorupkę z każdej krewetki, zanim położy ją na talerzu Olivii Ferrer. Na jego palcach błyszczały cienkie rękawiczki, a przy mankiecie koszuli miał małą plamę z sosu cytrynowego.

Rok wcześniej poprosiłam go o to samo.

— Obierzesz mi jedną?

Pocałował wtedy moje palce.

— Wiesz, że mam alergię. Nie ma mowy.

Teraz obierał cały talerz dla niej.

Weszłam do środka, zanim zdążyłam się przestraszyć własnej decyzji.

— Sebastián.

Podniósł głowę. Przez ułamek sekundy jego twarz stężała.

— Clara? Co ty tutaj robisz?

— Chciałam zapytać, dlaczego zgodziłeś się przeprowadzić rozmowę z Olivią w sprawie mojego stanowiska.

Odłożył rękawiczki na biały obrus.

— Musimy porozmawiać.

Te cztery słowa zabrzmiały jak przyznanie się do winy.

Olivia wstała.

— Pójdę do toalety. Nie chcę przeszkadzać.

Kiedy zniknęła za drzwiami, Sebastián pochylił się ku mnie.

— Wspominałem ci o niej. Była moją pierwszą miłością.

— Tą, która wyjechała do Londynu?

Skinął głową.

— Wróciła. Nie spodziewałem się, że coś jeszcze poczuję.

— A więc dlatego dostała rozmowę, od której zależał mój awans?

— Niczego jej nie dałem.

— Wiedziałeś, że dyrektor podejmie decyzję na jej podstawie.

Opuścił wzrok.

— Daj mi miesiąc, Claro.

— Na co?

— Żebym zrozumiał, co naprawdę czuję.

Poczułam, jak coś zimnego zaciska mi się pod żebrami. Przez pięć lat byłam pewna, że wybiera mnie bez wahania. Nagle dowiedziałam się, że mam czekać, aż zdecyduje, czy dawna miłość jest ważniejsza.

Wtedy z ulicy dobiegł potężny huk.

Samochód przebił metalową barierę i uderzył w witrynę restauracji. Szkło eksplodowało nad naszymi głowami. Krzesła przewróciły się z trzaskiem.

Sebastián ruszył.

Nie w moją stronę.

Przebiegł obok mnie i osłonił Olivię własnym ciałem. Ja upadłam na podłogę, czując ostre odłamki w plecach i metaliczny smak krwi w ustach.

Obudziłam się wiele godzin później w szpitalu. Miałam wstrząśnienie mózgu, rozciętą skórę i pękniętą kość dłoni. Na krześle obok łóżka wisiał mój płaszcz, a z jego kieszeni wystawała czerwona wstążka z identyfikatorem redakcji.

Nie było przy mnie nikogo.

Pielęgniarka zmieniła opatrunek i powiedziała cicho, sądząc, że śpię:

— Dziewczyna z pokoju dla ważnych pacjentów ma tylko skaleczoną dłoń, a pan Valcárcel nie odstępuje jej na krok. Pani miała dużo mniej szczęścia.

Zamknęłam oczy.

Tego samego popołudnia zadzwoniłam do dyrektora kanału.

— Chcę przyjąć stanowisko korespondentki zagranicznej.

— Clara, to praca w strefach wojennych.

— Wiem.

— Jesteś pewna?

Spojrzałam na pusty fotel i czerwoną wstążkę wystającą z kieszeni płaszcza.

— Jeszcze nigdy nie byłam pewniejsza.

Dyrektor milczał, a potem powiedział:

— Mam dla ciebie dokumenty. Przywiozę je jutro rano.

Następnego dnia o ósmej trzydzieści położył na moim stoliku grubą granatową teczkę. Moja dłoń zawisła nad zapięciem, kiedy nagle na korytarzu rozległy się szybkie kroki, a klamka zaczęła się poruszać…

CZĘŚĆ 2

Klamka opadła, zanim zdążyłam otworzyć teczkę.

Do sali wszedł Sebastián. W jednej ręce trzymał bukiet białych lilii, w drugiej papierową torbę z kawą z kawiarni, którą lubiła Olivia.

— Dyrektor już wyszedł? — zapytał.

— Tak.

Jego wzrok zatrzymał się na granatowej teczce.

— Co to jest?

— Moja przyszłość.

Postawił kwiaty na parapecie. Jedna lilia była złamana i opierała się o szybę.

— Nadal jesteś zła o wypadek?

— Nie jestem zła.

— W takim razie dlaczego mówisz takim tonem?

— Bo nie muszę już krzyczeć, żebyś mnie usłyszał. I tak nigdy nie słuchałeś.

Usiadł na krześle przy łóżku.

— To, co zrobiłem, było instynktowne.

— Oczywiście.

— Olivia znajdowała się bliżej miejsca uderzenia.

— Stałam między tobą a szybą.

Jego twarz drgnęła.

— Nie pamiętasz wszystkiego.

— Pamiętam twoje plecy nad jej głową.

Przez kilka dni udawał, że chce się mną opiekować. Przynosił zupę, poprawiał poduszkę, pytał o ból. Jednocześnie telefon w jego kieszeni drżał za każdym razem, gdy Olivia wysyłała wiadomość.

Kiedy wypisano mnie ze szpitala, czekała na nas przy wyjściu. Miała jasną sukienkę i bandaż na nadgarstku.

— Jutro odbędzie się przyjęcie z okazji mojego awansu — powiedziała. — Chciałabym, żebyście przyszli.

Milczałam.

Olivia spojrzała na Sebastiána.

— Mam nadzieję, że Clara nie jest na mnie zła.

— Clara nie jest małostkowa — odpowiedział za mnie.

Poczułam, jak pęka we mnie ostatnia rzecz, która jeszcze przypominała dawną miłość.

Wieczorem w hotelu Sebastián przez większość czasu patrzył na Olivię. Kiedy pijany gość zaczął nalegać, żeby wyszła z nim na taras, Sebastián chwycił go za ramię.

— Odprowadzę cię do ochrony — powiedział lodowato.

— Nie dotykaj mnie!

— Jeszcze raz ją zaczepisz, a nie wyjdziesz stąd o własnych siłach.

Potem odwrócił się do Olivii.

— Nic ci nie jest?

Ona wtuliła się w jego pierś.

— Bałam się.

— Dopóki jestem obok, nic ci się nie stanie.

Stałam w drzwiach tarasu i słyszałam każde słowo.

— Clara — powiedział, kiedy mnie zobaczył. — To nie wygląda tak, jak myślisz.

— Nie musisz mi tłumaczyć.

— Olivia wypiła za dużo. Zabiorę ją do pokoju, żeby odpoczęła.

— Oczywiście.

— Możesz wrócić sama?

— Robiłam to już wcześniej.

Wyszłam z hotelu. Na chodniku czekałam na taksówkę, kiedy z dachu odczepiono dekoracyjną konstrukcję. Metalowa rama spadła na krawężnik i uderzyła mnie w głowę.

Ocknęłam się pod ostrymi światłami sali operacyjnej.

— Ma pani krwawienie śródczaszkowe — powiedział lekarz. — Musimy działać natychmiast. Czy jest ktoś bliski?

Zadzwoniłam do Sebastiána.

— Przyjedź do szpitala.

— Clara, teraz nie. Olivia źle się czuje.

— Jestem na ostrym dyżurze.

— Znowu próbujesz zmusić mnie, żebym pobiegł, kiedy ona mnie potrzebuje.

Lekarz wziął ode mnie telefon.

— Mówi doktor Herrera. Pańska partnerka wymaga pilnej operacji.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Nie wiem, kim pan jest, ale nie będę uczestniczył w tym przedstawieniu.

W tle usłyszałam głos Olivii:

— Sebas, kto dzwoni?

Jego ton natychmiast złagodniał.

— Nikt ważny. Odpoczywaj.

Operację podpisałam sama. Długopis drżał tak mocno, że lekarz musiał przytrzymać kartkę.

Kiedy się obudziłam, Sebastián siedział przy łóżku.

— Boże, Claro. Przepraszam. Myślałem, że przesadzasz.

— Słyszałam, co powiedziałeś.

— To się nie powtórzy.

— Nie — szepnęłam. — Nie powtórzy się.

Uznał, że mu wybaczyłam.

Nie zrozumiał, że właśnie się z nim żegnałam.

Kilka dni później Olivia przyniosła do szpitala kosz owoców. Sebastián rozjaśnił się na jej widok. Gdy powiedziała, że jest jej zimno, natychmiast wyłączył klimatyzację, choć na zewnątrz panował sierpniowy upał.

— Sebastián — powiedziałam słabo. — Jest mi duszno.

— Za chwilę, kochanie.

Nie było żadnej chwili.

Wieczorem pielęgniarka zobaczyła wilgotny opatrunek i gwałtownie odsunęła koc.

— Kto wyłączył klimatyzację?

Sebastián odwrócił się do mnie.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Powiedziałam.

Wtedy do sali wszedł mężczyzna w ciemnym płaszczu. Położył na stoliku małą kopertę z kancelaryjną pieczęcią.

— Pani Martín — powiedział. — Pani mentor zostawiła to dla pani na wypadek, gdyby kiedykolwiek została pani zmuszona odejść z kanału.

Sebastián pobladł.

— Clara, nie otwieraj tego.

Mężczyzna spojrzał na niego spokojnie.

— Właśnie dlatego musimy to otworzyć teraz…

CZĘŚĆ 3

Mężczyzna w ciemnym płaszczu zamknął drzwi sali i wyjął z kieszeni legitymację.

— Nazywam się Gabriel Ortega. Jestem pełnomocnikiem Heleny Rivas, byłej redaktorki naczelnej kanału i mentorki Clary.

Sebastián wstał.

— To nie jest odpowiednie miejsce na takie rozmowy.

— Właśnie tutaj jest najbardziej odpowiednie — odpowiedział Gabriel. — Pani Martín powinna usłyszeć prawdę, zanim podejmie kolejną decyzję.

Moje serce biło nierówno. Koperta leżała na stoliku obok plastikowego kubka z wodą. Na wosku widniały inicjały Heleny.

— Otwórz ją — powiedziałam.

Sebastián zrobił krok w moją stronę.

— Clara, Helena była chora. Nie możesz ufać wszystkiemu, co przygotowała.

— Ty nie możesz mi już mówić, komu mam ufać.

Gabriel rozciął kopertę srebrnym nożykiem.

W środku znajdował się pendrive, wydrukowane wiadomości i dokument podpisany przez dyrektora finansowego kanału.

— Olivia nie dostała rozmowy przypadkiem — powiedział Gabriel. — Sebastián polecił utworzyć dla niej stanowisko, zanim wróciła do Madrytu.

Sebastián roześmiał się krótko.

— To absurd.

Gabriel podłączył urządzenie do laptopa.

Z głośników dobiegł głos Sebastiána.

„Clara jest świetna, ale nie może dostać tego stanowiska. Gdyby awansowała, zaczęłaby myśleć, że ma nade mną przewagę. Olivia potrzebuje miejsca, które pozwoli jej zostać.”

W sali zapadła cisza.

Patrzyłam na Sebastiána, a on patrzył na mnie tak, jakby po raz pierwszy zobaczył kobietę, której nie potrafił już przekonać.

Nagranie trwało dalej.

„Clara niczego nie podejrzewa. Jest lojalna. Zostanie, nawet jeśli będę musiał dać jej trochę nadziei.”

Sebastián rzucił się do laptopa.

— Wyłącz to!

Gabriel cofnął urządzenie.

— Każde słowo zostało zarejestrowane podczas spotkania z zarządem.

— To prywatna rozmowa.

— Nie. To dowód na nadużycie władzy i fałszowanie dokumentacji kadrowej.

Drukowane wiadomości pokazywały przelewy z konta firmy na rzecz fundacji Olivii. Kwoty były opisane jako koszty szkolenia, chociaż szkolenie nigdy się nie odbyło.

Olivia, która stała dotąd przy oknie, pobladła.

— Powiedziałeś, że wszystko jest legalne.

— Bo jest — odburknął Sebastián.

— Powiedziałeś, że Clara sama odrzuciła awans.

Odwrócił się do niej.

— Nie teraz.

Jej oczy wypełniły się łzami.

— Przez cały czas kłamałeś również mnie?

Nie odpowiedział.

To milczenie było pełniejsze niż jakiekolwiek wyznanie.

Gabriel położył przede mną ostatni dokument.

— Helena dowiedziała się, że próbowano usunąć pani nazwisko z projektu korespondencji zagranicznej. Sebastián chciał, by kontrakt trafił do Olivii pod pretekstem, że pani jest niestabilna po wypadku.

— Co?

Sebastián zacisnął szczękę.

— Chciałem cię chronić.

— Przed czym?

— Przed życiem, którego nie rozumiałaś.

— Nie. Chciałeś, żebym została tam, gdzie mogłeś mnie kontrolować.

Po raz pierwszy nie miał odpowiedzi.

Podpisałam dokument dotyczący wyjazdu do strefy konfliktu. Gabriel zabrał kopie dowodów i obiecał przekazać je zarządowi oraz prokuraturze.

Kiedy Sebastián wyszedł, Olivia została przy drzwiach.

— Nie wiedziałam o pieniądzach — szepnęła.

— Ale wiedziałaś, że oddaje ci moje miejsce.

Spuściła wzrok.

— Myślałam, że to uczucie.

— Uczucie nie potrzebuje cudzej krzywdy jako dowodu.

Następnego ranka, o szóstej czterdzieści, zadzwonił mój telefon. Dzwoniła Helena, choć od trzech miesięcy była w hospicjum i nie miała już siły rozmawiać.

Odebrałam.

— Clara — powiedziała ledwie słyszalnie. — Jeśli Gabriel pokazał ci nagranie, musisz wiedzieć jeszcze jedno.

— Co takiego?

— Sebastián nie był jedyną osobą, która cię zdradziła. Wczoraj wieczorem dostałam wiadomość, że ktoś próbuje odwołać twój wyjazd. I ten ktoś ma dostęp do dokumentów wojskowych.

Spojrzałam na granatową teczkę leżącą na kolanach.

— Kto?

Helena nabrała z trudem powietrza.

— Człowiek, któremu Sebastián powierzył twoją sprawę. Jego nazwisko jest na ostatniej stronie.

Połączenie nagle się urwało.

Odwróciłam kartkę, a wtedy zobaczyłam podpis, którego nigdy nie spodziewałam się pod tym dokumentem…