CZĘŚĆ 4 — Zwolnili mnie po uratowaniu ich najważniejszego projektu, a kiedy odebrałam rzeczy, mój dyrektor nagle przestał się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

…Wrona nie pozwolił mi wrócić samej do mieszkania.

— Jeśli Rivas rzeczywiście przesyłał dane klientów, będzie próbował usunąć wszystko, co się da — powiedział, gdy staliśmy na schodach sądu. — Musimy zabezpieczyć kopie, zanim ktokolwiek zdąży je zniszczyć.

O czternastej na telefonie służbowym Rivasa pojawiło się pierwsze połączenie. Nie odebrał. Drugiego również nie.

Trzecie przyszło od jego własnego księgowego.

— Esteban, audytorzy są już w serwerowni — usłyszałam później z nagrania. — Bank wstrzymał przelew. Pytają o umowy z firmą doradczą.

— Odwołaj ich natychmiast.

— Nie mogę. Mają nakaz.

— Kto go wydał?

— Sąd.

Rivas rozłączył się i przez kilka minut chodził po gabinecie. Na biurku leżał mój dawny schemat Luny, ten sam, który podpisał jako „wewnętrzną koncepcję firmy”. Obok stała metalowa tabliczka z jego nazwiskiem.

Próbował odzyskać kontrolę.

Dzwonił do zarządu. Do banku. Do dwóch polityków, których kiedyś zapraszał na otwarcie centrum. Żaden nie chciał z nim rozmawiać.

O siedemnastej wysłał do mnie wiadomość.

„Danielo, możemy jeszcze zawrzeć ugodę. Nie niszcz swojej przyszłości.”

Odpisałam tylko: „Moja przyszłość nie należy do ciebie”.

Pół godziny później pod kancelarię Wrony przyjechała policja gospodarcza. Nie po mnie.

Po dokumenty firmy.

Rivas próbował zatrzymać ich przy wejściu.

— To nieporozumienie — powtarzał. — Ta kobieta chce zemścić się za zwolnienie.

Jeden z funkcjonariuszy pokazał mu nakaz.

— Proszę się odsunąć.

— Nie macie prawa zabierać moich komputerów.

— Mamy prawo zabezpieczyć dane wskazane w nakazie.

— To moja firma!

— W takim razie powinien pan był lepiej pilnować, co robią pańscy pracownicy.

Najbardziej bolało mnie nie to, że Rivas stracił pewność siebie. Bolało mnie, że przez cały czas mógł po prostu poprosić o uczciwą umowę. Mogli kupić licencję. Mogli zaproponować mi udział w projekcie. Mogli powiedzieć moje imię na scenie.

Wybrali kradzież.

Następnego ranka Wrona wezwał mnie do kancelarii. Na stole czekał odtwarzacz i kopia rozmowy z sali konferencyjnej.

— Chcę, żeby pani to usłyszała przed złożeniem zeznań — powiedział.

Nagranie zaczęło się od szelestu papierów.

— Zwolnimy ją po uruchomieniu systemu — mówił Rivas. — Bez dostępu do pracy nie będzie miała pieniędzy na walkę.

Usłyszałam własne imię.

Potem śmiech Mendozy.

— A jeśli Luna przestanie działać?

— Nie przestanie. Ona wróci. Tacy ludzie zawsze wracają, kiedy potrzebują pieniędzy.

Siedziałam nieruchomo.

To nie była już rozmowa zasłyszana zza drzwi. To był głos człowieka, który patrzył na moje zmęczenie i uznał je za słabość.

— Wyłączyłam system, bo chciałam sprawdzić, czy naprawdę będzie działał sam — powiedziałam.

Wrona pokiwał głową.

— A oni przez dwa dni nie potrafili nawet znaleźć przyczyny zatrzymania robotów.

— Czy mogłam zrobić coś inaczej?

— Mogła pani zaufać sobie wcześniej.

Proces trwał kilka miesięcy. Firma musiała wypłacić mi zaległe wynagrodzenie, odszkodowanie i opłatę licencyjną za każdy dzień korzystania z Luny. Rivas został oskarżony o przywłaszczenie technologii oraz nielegalne przetwarzanie danych klientów. Mendoza zawarł ugodę i zeznawał przeciwko niemu.

Nie cieszyłam się, gdy zobaczyłam ich nazwiska w wiadomościach.

Czułam ulgę.

To była różnica.

Najbardziej realny moment przyszedł tydzień po zabraniu serwerów. Pojechałam do dawnego biura po ostatnią rzecz. Mój pokój był pusty. Zniknęło biurko, komputer i tabliczka z napisem „integracja systemów”. Na ścianie pozostał tylko jasny prostokąt po zdjęciu.

W szufladzie znalazłam mosiężną spinkę do włosów. Ktoś odłożył ją na samym środku pustego blatu, jakby nie wiedział, do czego służy.

Wzięłam ją do ręki.

Była chłodna i wyszczerbiona dokładnie tak jak pierwszego dnia.

— Tato — powiedziałam tego wieczoru, gdy pokazałam mu ją w kuchni. — Myślisz, że naprawdę wygrałam?

— Nie — odpowiedział.

Spojrzałam na niego zaskoczona.

— Wygrałaś wcześniej. Dzisiaj tylko przestali ci przeszkadzać.

Trzy miesiące później przeprowadziłam się do małego biura w centrum miasta. Na drzwiach zawisła nowa tabliczka: Cruz Systemy Zintegrowane.

Nie była duża.

Nie musiała.

Zatrudniłam dwie osoby, które wcześniej pracowały przy Lunie i odmówiły podpisania fałszywej dokumentacji. Razem budowaliśmy drugą wersję urządzenia, już z pełną dokumentacją, niezależnym audytem i umowami, które czytaliśmy po trzy razy.

Każdego ranka kupowałam kawę w tej samej piekarni. W południe otwierałam okno, nawet gdy było zimno. Wieczorami odbierałam córkę, Zofię, ze szkoły.

Pewnego listopadowego dnia przyniosła mi rysunek.

Na kartce narysowała czarną skrzynkę z żółtą kropką pośrodku. Obok stała mała kobieta z rozwianymi włosami.

— To ty? — zapytałam.

— To Luna — odpowiedziała. — A ty jesteś obok, żeby nikt jej nie zabrał.

Poczułam ścisk w gardle.

— Nie muszę już jej pilnować sama.

— Wiem. Dlatego narysowałam też dziadka.

Na dole kartki ojciec miał ogromne ręce i przesadnie wielkie buty. Roześmiałam się pierwszy raz od wielu tygodni.

W grudniu spadł pierwszy śnieg. Zofia przykleiła rysunek do lodówki, a ja otworzyłam szufladę biurka. W środku leżała mosiężna spinka, karta pamięci i kopia pierwszego zgłoszenia patentowego.

Nic nie było już ukryte pod deską podłogową.

Miesiąc później Rivas napisał po raz ostatni.

„Wiem, że popełniłem błędy. Jeśli wrócisz, pomogę ci odbudować firmę. Możemy zacząć od nowa.”

Przeczytałam wiadomość przy oknie. Za szybą dzieci lepiły nierównego bałwana, a na ulicy ktoś odśnieżał samochód.

Nie czułam gniewu.

Odpisałam:

„Nie wrócę do miejsca, w którym musiałam udowadniać, że istnieję. Życzę ci, żebyś nauczył się żyć z własnymi decyzjami.”

Potem usunęłam wiadomość.

Nie zablokowałam go z zemsty. Zrobiłam to, bo moje życie nie potrzebowało już drzwi uchylonych dla człowieka, który wcześniej próbował je zamknąć.

Wieczorem wyjęłam z szuflady mosiężną spinkę i przypięłam nią kartkę Zofii do tablicy nad biurkiem. Wyszczerbiony metal przytrzymał rysunek Luny, która świeciła żółtą kropką pośrodku.

Tym razem światło należało do mnie.