Zwymiotowałam przed niepodpisanymi papierami rozwodowymi, a kiedy powiedziałam mężowi, że to choroba lokomocyjna, jego twarz nagle pobladła

Zwymiotowałam do srebrnego kosza dokładnie w chwili, gdy prawnik mojego męża przesuwał w moją stronę niepodpisane dokumenty rozwodowe.

W kancelarii przy Michigan Avenue pachniało kawą, skórą i deszczem. Papier leżał na stole między mną a Dorianem Crossem, człowiekiem, którego przez trzy lata nazywałam mężem, a od sześciu miesięcy nie potrafiłam nawet dotknąć.

Wyprostowałam się, ocierając usta chusteczką.

— To tylko choroba lokomocyjna — powiedziałam.

Dorian spojrzał na mnie tak, jakby właśnie usłyszał najgorsze kłamstwo w swoim życiu.

— Jechaliśmy jedenaście minut.

— Kierowca gwałtownie hamował.

— Nie było korków.

Jego głos pozostał chłodny, ale dłonie zacisnęły się na oparciu krzesła. Jeszcze pół roku temu położyłby mi rękę na plecach. Teraz stał ode mnie w odległości dwóch metrów, jakbym była obcą kobietą, której nie wolno się zbliżyć.

— Alina — powiedział ciszej. — Od jak dawna?

— Od czego?

— Od kiedy wymiotujesz?

Pod stołem wbiłam paznokcie w skórę torebki. W środku miałam mały, czerwony notes z mosiężnym zapięciem. Dorian podarował mi go w dniu ślubu, mówiąc, że powinnam zapisywać w nim rzeczy, których nie chcę zapomnieć. Przez ostatnie tygodnie zapisywałam w nim daty, objawy i wszystkie powody, dla których nie mogłam być w ciąży.

— Od dwóch tygodni — przyznałam.

Na jego twarzy coś drgnęło.

— Codziennie?

— Prawie.

— Ostatnia miesiączka?

Podniosłam głowę.

— Nie masz prawa o to pytać.

— Alina.

— Właśnie podpisujemy rozwód.

— Jeszcze niczego nie podpiszemy.

Prawnik, pan Hale, odchrząknął nerwowo.

— Panie Cross, spotkanie zostało zaplanowane wyłącznie w celu—

— Odwołane — przerwał mu Dorian.

— Dokumenty są gotowe.

— Powiedziałem, że spotkanie jest odwołane.

Wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę. Jego ochroniarz otworzył drzwi, a zimne powietrze z korytarza wdarło się do pokoju.

— Przygotuj samochód — rozkazał Dorian.

— Nigdzie z tobą nie jadę.

— Jedziesz do szpitala.

— Nie możesz już mną rozkazywać.

— Możesz się ze mną kłócić po badaniu.

— A jeśli odmówię?

Podszedł bliżej. Zobaczyłam napięcie w jego szczęce i cienką bliznę przy prawym uchu, której dotykałam kiedyś przed snem.

— Zaniosę cię — powiedział.

Uwierzylibyśmy oboje, że to zrobi.

W czarnym samochodzie siedzieliśmy naprzeciwko siebie. Między nami znajdowała się szeroka konsola i sześć miesięcy milczenia. Za szybą Chicago rozpływało się w mokrych światłach.

— Czy to możliwe? — zapytał nagle.

— Niczego nie wiesz.

— Pytam, czy jesteś w ciąży.

— Nie powiedziałam, że jestem.

— Ale policzyłaś dni.

Serce zaczęło mi walić.

— Nie dotykałeś mnie od sześciu miesięcy.

Jego oczy pociemniały.

— Wcześniej dotykałem.

Odwróciłam wzrok. Oczywiście, że pamiętałam. Pamiętałam noc, gdy wszystko jeszcze wydawało się normalne, a następnego ranka Dorian przestał być moim mężem.

W szpitalu North Shore Memorial przeprowadził mnie przez korytarze bez poczekalni i bez pytań. Dr Elaine Mercer zamknęła drzwi gabinetu, a ja usiadłam na metalowym stole, ściskając czerwony notes tak mocno, że mosiężne zapięcie wbiło mi się w dłoń.

Dorian stanął przy oknie.

— Pani Cross — powiedziała lekarka — najpierw wykonamy jeden prosty test.

— Jaki?

Dr Mercer spojrzała na mnie, potem na niego.

— Test ciążowy.

Dorian zbladł.

A ja zrozumiałam, że bardziej niż wyniku boję się tego, dlaczego mój mąż wyglądał tak, jakby właśnie usłyszał wyrok…

CZĘŚĆ 2

Dr Mercer nie czekała na zgodę Doriana. Podała mi plastikowy pojemnik i wskazała drzwi toalety na końcu korytarza.

— Wynik będzie za kilka minut — powiedziała.

— Nie muszę robić tego przy nim.

— Nie musi pani robić niczego przy nikim.

Dorian odsunął się od okna.

— Alina, ja tylko—

— Nie kończ tego zdania.

Wyszłam, zanim zdołał odpowiedzieć. W toalecie światło było zbyt białe, a kafelki odbijały moje odbicie w dziesięciu zimnych kawałkach. Oparłam dłonie o umywalkę. W głowie powtarzałam tę samą myśl: jeśli wynik będzie dodatni, nie mogę mu ufać. Jeśli będzie ujemny, nadal nie będę wiedziała, dlaczego mnie od siebie odsunął.

Na biurku lekarki leżał mój czerwony notes. Zapięcie było porysowane od paznokci.

Kiedy wróciłam, Dorian nie stał już przy oknie. Rozmawiał przez telefon przyciszonym głosem.

— Zamknij południowe wejście — powiedział. — I sprawdź, kto wiedział, że tu jesteśmy.

Zatrzymałam się w progu.

— Kto wiedział?

Natychmiast się rozłączył.

— Nikt ważny.

— Przestań kłamać.

— Nie kłamię.

— Od sześciu miesięcy nie śpisz ze mną, nie jesz ze mną i nie patrzysz mi w oczy. Potem przysyłasz mi dokumenty rozwodowe, a kiedy wymiotuję, zachowujesz się, jakby ktoś właśnie przystawił ci broń do głowy. Nie mów mi, że nic się nie dzieje.

Jego twarz stwardniała.

— To nie jest miejsce na tę rozmowę.

— Ty wybrałeś to miejsce.

Dr Mercer wróciła z małym urządzeniem w dłoni. Odłożyła je na biurku ekranem do dołu.

— Wynik jest dodatni — powiedziała.

Przez chwilę słyszałam wyłącznie buczenie wentylacji.

Dorian oparł rękę o blat. Knykcie miał białe.

— Jesteś pewna? — zapytał.

Lekarka spojrzała na mnie.

— Test wskazuje ciążę. Zlecę badanie krwi i badanie ultrasonograficzne, żeby określić jej wiek.

— To niemożliwe — wyszeptał Dorian.

— Dla ciebie może — odpowiedziałam. — Dla mnie od dwóch tygodni jest coraz bardziej możliwe.

Jego wzrok spadł na mój brzuch. Nie było w nim radości. Było coś znacznie gorszego.

Strach.

— Ile? — zapytał.

— Nie wiem.

— Alina, proszę.

— Nie mów do mnie tym tonem. Przez pół roku nie powiedziałeś mi ani razu, czego się boisz.

Wtedy ktoś zapukał do drzwi.

Młoda pielęgniarka wsunęła głowę do środka.

— Pani doktor, ochrona znalazła tę kopertę pod wycieraczką przy gabinecie.

Podała jej białą, grubą kopertę bez adresu. Na wierzchu widniało tylko moje imię, napisane czarnym atramentem.

Dorian ruszył pierwszy.

— Nie dotykaj tego — powiedział.

— Dlaczego?

— Bo nie wiemy, co jest w środku.

— A ty wiesz, kto ją zostawił?

Nie odpowiedział.

Dr Mercer założyła rękawiczki. Rozcięła papier nożyczkami, ale zanim zajrzała do środka, Dorian chwycił mnie za ramię i odsunął za siebie.

— Wyłączcie kamery na korytarzu — rzucił do ochroniarza.

— Nie — sprzeciwiłam się. — Włączcie wszystkie.

Spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

— Alina.

— Mam dość życia w ciemności.

Lekarka uniosła klapkę koperty. W środku znajdowała się czarna karta pamięci i złożona kartka.

Dorian zobaczył ją pierwszy.

Jego twarz zmieniła się tak nagle, że poczułam lodowaty ucisk w żołądku.

— Co tam jest? — zapytałam.

— Nic, co powinno cię obchodzić.

— Skoro dotyczy mnie, obchodzi mnie wszystko.

Dr Mercer rozłożyła kartkę. Przeczytała ją raz. Potem drugi.

— Panie Cross — powiedziała cicho — chyba powinien pan usiąść.

Dorian nie usiadł.

— Proszę powiedzieć jej prawdę — dodała lekarka.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj — odpowiedziałam. — Albo wychodzę i nigdy więcej mnie nie zobaczysz.

Przez kilka sekund słyszałam tylko krople deszczu uderzające o szybę.

W końcu Dorian wyjął telefon i położył go na stole.

— Sześć miesięcy temu dowiedziałem się, że ktoś z mojego najbliższego otoczenia planuje twoją śmierć.

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo telefon zawibrował.

Na ekranie pojawiło się zdjęcie z monitoringu naszego szpitalnego korytarza.

Zrobione przed chwilą.

Pod nim widniała jedna wiadomość: „Teraz już wie, że jest w ciąży. Następny ruch należy do mnie…”

CZĘŚĆ 3

— Kto to wysłał? — zapytałam.

Dorian wziął telefon, ale tym razem go nie odblokował.

— Mój kuzyn, Viktor.

Dr Mercer odsunęła się od biurka. Pielęgniarka zbladła i zamknęła drzwi na klucz.

— Ten sam Viktor, który prowadzi pańską ochronę finansową? — spytała.

— Nie pracuje już dla mnie.

— Od kiedy?

— Od chwili, gdy znalazłem to.

Dorian wskazał czarną kartę pamięci. Ochroniarz podłączył ją do komputera lekarki. Na ekranie pojawiło się nagranie z kamer w garażu pod naszym domem.

Była noc. Data sprzed sześciu miesięcy.

Zobaczyłam Doriana wychodzącego z gabinetu. Za nim szedł Viktor. W jednej dłoni trzymał telefon, w drugiej cienką teczkę.

— Powiedz jej, że już jej nie kochasz — mówił Viktor na nagraniu. — Dopóki jest twoją żoną, każdy człowiek w tej organizacji wie, gdzie uderzyć.

Dorian zatrzymał się.

— Nie zamierzam jej skrzywdzić.

— W takim razie pozwolisz, żeby zginęła przez ciebie.

Na ekranie Viktor przesunął mu teczkę.

— Podpisz rozwód. Odizoluj ją. Jeśli uwierzy, że ją odrzuciłeś, przestanie wracać do domu.

Dorian przez długą chwilę patrzył na dokumenty.

— A potem?

— Potem zniknie z twojego życia.

— Nie zniknie.

— Wszyscy znikają, kiedy przestaje im się płacić za ochronę.

Nagranie urwało się. W gabinecie zapadła cisza.

Patrzyłam na Doriana, ale nie widziałam już mężczyzny, który przez pół roku wracał nocą do domu i przechodził obok mnie bez słowa. Widziałam człowieka, który podjął decyzję za nas oboje, a potem nazwał ją ochroną.

— To dlatego mnie zostawiłeś? — zapytałam.

— Nie zostawiłem cię.

— Przestałeś mnie dotykać.

— Bałem się, że ktoś obserwuje każdy twój ruch.

— Wysłałeś mi papiery rozwodowe.

— Chciałem, żebyś była wolna ode mnie.

— Chciałeś, żebym uwierzyła, że już mnie nie kochasz.

Dorian opuścił wzrok.

— Tak.

To jedno słowo zraniło bardziej niż wszystkie poprzednie miesiące.

— A dziecko? — zapytałam.

Jego twarz pękła.

— Jeśli jest moje, Viktor już o nim wie.

Dr Mercer spojrzała na wyniki krwi.

— Według poziomu hormonu jest pani w około ósmym tygodniu ciąży.

Ósmy tydzień.

Policzyłam w myślach. Noc, o której mówił Dorian, noc przed jego pierwszym chłodnym porankiem. Noc, gdy położył dłoń na moim brzuchu i obiecał, że nie pozwoli, by cokolwiek nas rozdzieliło.

— Dziecko jest twoje — powiedziałam.

Dorian zamknął oczy.

Nie ucieszył się. Odetchnął, jakby przez sześć miesięcy wstrzymywał powietrze.

— Alina, przysięgam, chciałem cię ocalić.

— Nie miałeś prawa odbierać mi prawdy.

— Wiem.

— Nie, jeszcze nie wiesz.

W tej samej chwili telefon ochroniarza zadzwonił. Mężczyzna odebrał, słuchał przez kilka sekund, a potem spojrzał na Doriana.

— Mamy problem. Ktoś wszedł do mieszkania pani Cross.

— Co zabrano? — zapytał Dorian.

— Nic.

— W takim razie czego szukał?

Ochroniarz przełknął ślinę.

— Jej czerwonego notesu.

Zamarłam. Notes leżał na biurku, kilka centymetrów ode mnie.

Dorian podszedł do niego, ale ja byłam szybsza. Otworzyłam mosiężne zapięcie. Między kartkami, których nigdy wcześniej tam nie widziałam, tkwiła cienka fotografia.

Na zdjęciu byłam ja, wychodząca z domu. Na odwrocie ktoś napisał: „Jeśli chcesz, żeby dziecko przeżyło, przyjedź sama do przystani o północy”.

Dorian przeczytał wiadomość i natychmiast wyciągnął broń spod marynarki.

— Nigdzie nie pojedziesz — powiedział.

Telefon zawibrował po raz drugi.

Tym razem wiadomość była przeznaczona dla mnie.

„Dorian nie zdąży cię ochronić. Ale ty możesz uratować jego życie, jeśli zrobisz dokładnie to, co każę…”