Derek odmówił podpisania aktu urodzenia naszej córki, a wtedy obcy mężczyzna podszedł do szyby — jego twarz nagle pobladła

Trzy dni po porodzie ojciec mojej córki odmówił podpisania aktu urodzenia, a jego ciężarna kochanka uśmiechała się tuż obok niego.

Stałam boso na zimnych kafelkach oddziału położniczego, ściskając papierową opaskę z napisem „Emma Carter” i patrząc przez szybę na śpiącą dziewczynkę. Miała ciemne włosy, zaciśnięte piąstki i maleńkie usta ułożone tak, jakby już próbowała powstrzymać płacz. Przy jej łóżeczku wisiała papierowa zawieszka w kształcie księżyca. Każdy ruch wentylatora poruszał nią cicho, tik, tik, tik.

Derek nawet na nią nie spojrzał.

— Podpisz, proszę — powiedziałam. — Potrzebuje ubezpieczenia, wizyt i nazwiska.

— Najpierw test ojcostwa.

Poczułam, jak rana po porodzie zaczyna boleć mocniej, jakby ciało rozumiało zniewagę szybciej niż umysł.

— Wiesz, że jest twoja.

Derek poprawił mankiet granatowej marynarki. Pachniał drogimi perfumami i waniliowym balsamem Brittany, choć jeszcze miesiąc temu zaprzeczał, że zna tę kobietę.

— Nie podpiszę dokumentu na podstawie twoich zapewnień.

Brittany stała przy nim w kremowych ubraniach do ćwiczeń, z diamentowymi kolczykami i dłonią spoczywającą na ledwie widocznym brzuchu. Na jej telefonie wciąż wyświetlało się zdjęcie z podpisem: „Nowy początek z miłością mojego życia”. Przeczytałam je podczas pierwszych skurczów.

— Może zaczekanie będzie rozsądne — powiedziała słodko. — Derek ma zbyt wiele do stracenia.

— Od czego trzeba chronić noworodka?

— Od pomyłek.

Pielęgniarka za ladą spuściła wzrok. Z kieszeni fartucha wystawał żółty ołówek, a jej palce nerwowo obracały długopis.

— Podpiszesz, kiedy będą wyniki — powiedział Derek. — Jeśli jest moja, nie będzie problemu.

Jeśli.

Jedno słowo zamieniło moją córkę w podejrzaną sprawę.

— Wynoś się.

— Emma, nie rób scen.

— Nie robię sceny. Proszę ojca mojego dziecka, żeby zachował się jak ojciec.

Brittany prychnęła.

— Właśnie dlatego Derek się od ciebie odsunął. Jesteś niestabilna.

Zrobiłam krok w jej stronę. Kolana drżały mi z wyczerpania, ale głos miałam spokojny.

— Powiedz jeszcze jedno słowo o mojej córce.

Derek natychmiast stanął przed Brittany.

— Nie zbliżaj się do niej.

To zabolało bardziej niż wszystko, co powiedział wcześniej. Chronił ją przede mną, jakbym była zagrożeniem, a nie kobietą, która trzy dni wcześniej urodziła jego dziecko.

— Zadzwoń, kiedy zaczniesz myśleć rozsądnie — rzucił.

Odwrócił się i odszedł. Brittany posłała mi ostatni uśmiech, po czym ruszyła za nim, kołysząc się ostentacyjnie.

Oparłam dłoń o parapet. W kieszeni szlafroka miałam mały wełniany bucik, który wydziergałam dla córki jeszcze w siódmym miesiącu. Przyszyłam do niego miedzianą gwiazdkę, bo Derek twierdził, że dziecko powinno mieć coś „zrobionego przez nas oboje”. Teraz gwiazdka wbijała mi się w palce.

— On jest tchórzem — powiedział ktoś za mną.

Odwróciłam się.

Mężczyzna w czarnym garniturze stał przy filarze, jakby czekał tam od dawna. Miał ciemne włosy zaczesane do tyłu, bliznę przecinającą brew i spojrzenie, od którego pielęgniarka przy ladzie nagle przestała oddychać. Za nim stał szeroki w ramionach ochroniarz, którego marynarka ukrywała ciężki kształt pod pachą.

— Nie zna pan Dereka — powiedziałam.

— Nie muszę go znać. Znam mężczyzn, którzy uciekają przed odpowiedzialnością, chowając się za prawnikami.

Mówił z lekkim obcym akcentem, ale każde słowo brzmiało wyraźnie.

— Kim pan jest?

Nie odpowiedział od razu. Spojrzał przez szybę na moją córkę. Jego twarz zmieniła się tak nagle, że aż ścisnęłam bucik mocniej.

— Kimś, kto nie pozwala, żeby dzieci zaczynały życie bez ochrony.

Podszedł do stanowiska przyjęć. Pielęgniarka drżącą ręką podała mu formularz, choć nikt go o to nie prosił.

Mężczyzna wyjął z kieszeni ciężkie pióro z czarną skuwką.

— Nazywam się Luca Moretti — powiedział cicho. — Proszę wpisać moje nazwisko obok jej nazwiska.

Jego dłoń przesunęła się nad pustą rubryką, a ja zobaczyłam na metalowej skuwce wygrawerowaną datę, którą znałam aż za dobrze…

CZĘŚĆ 2

…datę naszego pierwszego spotkania.

Pióro zatrzymało się kilka centymetrów nad formularzem. Na jego skuwce widniały cyfry 14.09.2022. Tego dnia, dokładnie trzy lata wcześniej, poznałam mężczyznę, którego uważałam za zmarłego.

— Skąd pan ma to pióro? — wyszeptałam.

Luca spojrzał na mnie, ale nie odpowiedział. Pielęgniarka przełknęła ślinę.

— Panie Moretti, nie może pan wpisywać się do aktu bez potwierdzenia ojcostwa.

— Może — odezwał się ochroniarz. — Jeśli dokumenty są kompletne.

— Jakie dokumenty? — zapytałam.

Luca wyciągnął z kieszeni skórzany portfel i podał pielęgniarce cienką kopertę. Nie była szara ani biała. Miała kolor ciemnego bursztynu i zamknięcie z czerwonym lakiem, na którym odciśnięto znak przypominający gałązkę oliwną.

Serce uderzyło mi raz, mocno.

— Nie otwieraj tego tutaj — powiedziałam.

— Właśnie tutaj powinno zostać otwarte.

— Pan mnie zna?

— Znam cię lepiej, niż myślisz.

W tej samej chwili zza rogu korytarza dobiegł dźwięk windy. Derek wracał. Zobaczyłam jego granatową marynarkę, a obok niej jasne włosy Brittany.

Luca odsunął się od formularza i stanął tak, żeby zasłonić mnie własnym ciałem.

— Nie chcę kolejnej sceny — powiedział Derek.

— To nie ty o tym decydujesz — odpowiedział Luca.

Derek zatrzymał się. Przez sekundę patrzył na niego z niedowierzaniem, a potem twarz mu stwardniała.

— Moretti.

Brittany przestała się uśmiechać.

— Znasz go? — spytałam.

Derek nie odpowiedział.

Luca ujął pióro i położył je na ladzie.

— Przez trzy lata twierdziłeś, że ta kobieta nic dla ciebie nie znaczy. Przez trzy lata ukrywałeś przed nią prawdę. Teraz chcesz ukryć ją przed dzieckiem.

— Nie masz prawa się wtrącać — warknął Derek.

— Mam większe prawo niż ty.

Brittany ścisnęła torebkę.

— Derek, chodźmy. Ten człowiek jest niebezpieczny.

— Wreszcie powiedziałaś coś prawdziwego — odparł Luca.

Pielęgniarka cofnęła się o krok. W jej dłoni koperta drżała tak mocno, że lakowe zamknięcie stuknęło o blat.

— Emma — powiedział Luca, nie odrywając wzroku od Dereka — zanim podejmiesz decyzję, musisz wiedzieć, co naprawdę wydarzyło się dziewięć miesięcy temu.

— Myślałam, że wiem.

— Właśnie na tym polegał jego plan.

Derek ruszył ku niemu.

— Uważaj.

Ochroniarz zrobił jeden krok naprzód. Szpitalny korytarz ucichł. Nawet płacz niemowlęcia z sali obok nagle umilkł.

— Nie tutaj — powiedziałam. — Nie przy mojej córce.

Luca spojrzał na mnie łagodniej.

— Masz rację. Ale prawda nie zniknie tylko dlatego, że jesteśmy w szpitalu.

Wtedy do recepcji podeszła starsza kobieta w granatowym żakiecie. Rozpoznałam ją natychmiast. Doktor Helen Ward prowadziła klinikę, do której chodziłam w czasie ciąży. To ona powiedziała mi, że wszystkie wyniki są prawidłowe i że nie mam powodów do niepokoju.

Jej twarz była blada.

— Pani Carter, powinna pani usiąść.

— Co pani wie?

Doktor Ward spojrzała na Dereka. Ten jeden gest wystarczył, żebym poczuła lodowaty ciężar w żołądku.

— Wyniki badań prenatalnych zostały zmienione w systemie — powiedziała. — Nie wszystkie, tylko te, które mogły ujawnić prawdę o ojcostwie.

Derek roześmiał się krótko.

— To absurd.

— Mam kopie zapisów z serwera — odpowiedziała. — I nagranie z gabinetu, na którym prosi pan technika o usunięcie nazwiska dawcy z dokumentacji.

Brittany pobladła.

— Derek, mówiłeś, że wszystko załatwiłeś.

— Zamknij się.

Spojrzałam na Lucę.

— Dawcy?

Luca nie mrugnął.

— Trzy lata temu zgłosiłaś się do kliniki jako dawczyni komórek jajowych dla programu leczenia niepłodności. Nie wiedziałaś, że ktoś wykorzystał twoje dane ponownie. Twoje komórki połączono z moim materiałem genetycznym. Derek zapłacił za dostęp do dokumentacji, a potem wmówił ci, że dziecko jest jego.

W uszach zaszumiało mi tak głośno, że prawie nie słyszałam reszty.

— Nie — powiedział Derek. — To kłamstwo.

Luca podszedł do szyby i położył dłoń na niej, dokładnie naprzeciwko małej dłoni mojej córki.

— Test wykonany po narodzinach potwierdza, że jestem jej biologicznym ojcem. Wynik jest w tej kopercie.

Pielęgniarka zaczęła odrywać lak.

Wtedy telefon doktora Ward zadzwonił.

Spojrzała na ekran i odebrała, a po kilku sekundach jej palce zaczęły drżeć.

— Pani Carter — powiedziała. — To policja. Ale nie dzwonią w sprawie Dereka. Dzwonią w sprawie pani córki…

CZĘŚĆ 3

…Policja nie dzwoniła w sprawie Dereka. Dzwoniła w sprawie mojej córki.

Doktor Ward włączyła głośnik.

— Pani Carter? Tu detektyw Samuel Reed. Proszę nikomu nie pozwolić opuszczać oddziału. W systemie szpitala pojawiła się próba zmiany danych dziecka.

— Jakich danych?

— Ktoś próbował wpisać inną matkę zastępczą i zmienić numer identyfikacyjny noworodka.

Brittany cofnęła się, uderzając obcasem o metalową nogę krzesła.

— To niemożliwe.

Luca zabrał kopertę z rąk pielęgniarki.

— Już nie — powiedział.

Oderwał lak. W środku znajdowały się trzy kartki i mały nośnik danych. Pierwsza kartka nosiła pieczęć laboratorium. Doktor Ward przeczytała ją na głos, choć głos łamał jej się przy każdym słowie.

— „Prawdopodobieństwo ojcostwa Luca Morettiego: dziewięćdziesiąt dziewięć przecinek dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem procent”.

Poczułam, że świat przestał być szpitalnym korytarzem. Widziałam tylko szybę, różowy kocyk i malutką twarz śpiącą po drugiej stronie.

— Luca… — wyszeptałam.

— To twoja córka — powiedział. — I moja.

Derek roześmiał się nerwowo.

— Nie możecie użyć testu, który zrobił człowiek powiązany z laboratorium. To manipulacja.

— Test pobrano przy świadkach — odpowiedziała doktor Ward. — Próbki zaplombowano. Wynik potwierdziło niezależne laboratorium.

— Ty o tym wiedziałaś? — krzyknęła Brittany.

Derek odwrócił się do niej.

— Mówiłem, żebyś milczała.

— Powiedziałeś, że Luca nie żyje!

Korytarz zamarł.

Spojrzałam na Lucę. Blizna nad jego brwią nagle nabrała znaczenia. Przypomniałam sobie noc sprzed trzech lat, hotel przy porcie, jego ciepłą dłoń na mojej twarzy i obietnicę, że wróci następnego ranka. Nie wrócił. Tydzień później Derek powiedział mi, że Luca Moretti zginął podczas porachunków.

— Nie zginąłem — powiedział Luca. — Zostałem zmuszony do zniknięcia. Derek wiedział, że jesteś w ciąży. Przekonał cię, że dziecko jest jego, a potem próbował sprzedać informacje o mojej rodzinie ludziom, którzy chcieli mnie znaleźć.

— Dlaczego wróciłeś dopiero teraz?

— Bo trzy dni temu dostałem wiadomość z kliniki. Ktoś próbował wywieźć dokumentację twojej córki. Przyjechałem, zanim było za późno.

Derek rzucił się do koperty, ale ochroniarz chwycił go za nadgarstek.

— Puść mnie!

— Nie — powiedział Luca.

Derek spojrzał na mnie.

— Emma, on chce cię wykorzystać. Jest przestępcą. Zabierze ci dziecko.

— Ty odmówiłeś jej nazwiska — odpowiedziałam. — Nie masz prawa mówić o ochronie.

Derek zbladł.

Doktor Ward podłączyła nośnik do komputera przy recepcji. Na ekranie pojawiło się nagranie z gabinetu kliniki. Derek siedział przy biurku, a po drugiej stronie technik otwierał plik z moim nazwiskiem.

— Usuń nazwisko Morettiego — mówił Derek na nagraniu. — Emma nie może się dowiedzieć, skąd pochodzi dziecko.

— A jeśli zapyta?

— Powiem jej, że to moje. Zrobi wszystko, żeby utrzymać rodzinę.

Słyszałam własny oddech. Derek patrzył na ekran, jakby ktoś właśnie odebrał mu głos.

— Wyłącz to — wyszeptał.

— Sam to powiedziałeś — odparła doktor Ward.

Na nagraniu Derek pochylił się nad biurkiem.

— Kiedy dziecko się urodzi, wpiszecie dane Brittany jako osoby upoważnionej. Jeśli Emma będzie problemem, doprowadzę do tego, że uznają ją za niestabilną.

Brittany zakryła usta dłonią.

— Mówiłeś, że tylko załatwiasz pieniądze.

Detektyw Reed pojawił się na końcu korytarza wraz z dwoma funkcjonariuszami.

Derek odsunął się od ochroniarza, ale wtedy telefon Luca zadzwonił.

Luca odebrał. Słuchał przez kilka sekund, a potem spojrzał na mnie.

— Co się stało? — zapytałam.

Jego twarz stężała.

— Człowiek, który pomagał Derekowi, uciekł z kliniki. Ma kopie wszystkich dokumentów. I właśnie wysłał wiadomość, że jeśli policja mnie zatrzyma, ktoś odbierze ci córkę siłą…