CZĘŚĆ 4

Tym razem pobladł naprawdę.

— Co tam jest? — zapytałam.

Na dole ktoś kopnął w metalowe drzwi. Zatrzęsły się szyby w oknach, a z półki spadła puszka oleju. Jej zawartość rozlała się po podłodze czarną kałużą.

Dante złożył kartkę.

— Twój ojciec zawiadomił prokuraturę trzy tygodnie temu.

— O czym?

— O przymusie, fałszowaniu dokumentów i przejęciu jego firm przez Marcusa.

— Dlaczego mi nie powiedział?

— Bo bał się, że Marcus dowie się, iż zaczął mówić.

Na korytarzu rozległ się kolejny huk.

— Masz dziesięć sekund! — krzyknął Marcus.

Dante nie podniósł głosu.

— Tony, zamknij tylną bramę. Zadzwoń do prokurator Collins.

— Już dzwonię.

— Nie — powiedziałam. — Ja zadzwonię.

Wzięłam telefon. Dłonie nadal mi drżały, ale pierwszy raz od siedmiu miesięcy nie chciałam się ukrywać.

— Nazywam się Elena Russo — powiedziałam do słuchawki. — Mam dowody przeciwko Marcusowi Bellamy’emu. Jestem w warsztacie Moretti Motorworks. Potrzebuję ochrony i chcę złożyć zeznania.

Dante patrzył na mnie bez słowa.

— Dobrze — odpowiedziała prokurator. — Nie wychodźcie. Jedziemy.

Marcus nie zamierzał czekać.

Drzwi pękły przy zawiasie i do środka wbiegło dwóch mężczyzn. Dante stanął przede mną, ale ja wysunęłam się obok niego.

— Elena! — ryknął Marcus z dołu. — Wiesz, co zrobiłaś swojej rodzinie?

— Wiem, co ty zrobiłeś mnie.

— Twój ojciec podpisał wszystko.

— Pod przymusem.

Marcus roześmiał się, lecz śmiech zabrzmiał nerwowo.

— Nikt ci nie uwierzy. Przez siedem miesięcy udawałaś mężczyznę i pracowałaś dla przestępcy.

— A ty przez lata udawałeś narzeczonego, chociaż zachowywałeś się jak właściciel.

Dante włączył głośnik w telefonie.

Z głośnika popłynął głos Marcusa, nagrany podczas jednej z dawnych kolacji.

„Nauczysz się, że odmowa to tylko inny sposób proszenia mnie o cierpliwość.”

Słowa odbiły się od metalowych ścian.

Marcus zamarł.

Usłyszał własny głos z boku, bez gestów, bez uśmiechu i bez możliwości udawania, że chodziło o coś innego. Przez chwilę wyglądał jak człowiek, który po raz pierwszy zobaczył swoje odbicie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Moja szwagierka wydała dziewięć tysięcy dolarów, a kiedy położyłam dowody na stole, mój teść nagle pobladł

— To nagranie jest nielegalne — syknął.

— Nie — odparła prokurator Collins, wchodząc do warsztatu z policjantami. — Zostało wykonane przez osobę obecną przy rozmowie. A poza tym mamy jeszcze pięć godzin nagrań, przelewy i zeznania pana Russo.

Marcus odwrócił się do swoich ludzi.

— Zróbcie coś.

Jeden z nich cofnął się.

— Nie za to.

Drugi odłożył broń na podłogę.

Marcus spojrzał na mnie. Nie widziałam już człowieka, którego bałam się w rezydencji ojca. Widziałam tylko kogoś, kto stracił kontrolę, bo inni przestali go słuchać.

— Elena, porozmawiajmy.

— Rozmawiałam z tobą wystarczająco długo.

Policjanci założyli mu kajdanki.

Nie poczułam triumfu.

Poczułam zmęczenie.

Kilka godzin później pojechałam z Dante’m do szpitala. Mój ojciec leżał pod tlenem, z rozciętą wargą i bandażem na dłoni. Kiedy mnie zobaczył, zaczął płakać.

— Myślałem, że już cię nie znajdziemy — powiedział.

— To ja nie chciałam, żebyście mnie znaleźli.

Zamknął oczy.

— Wiem.

— Dlaczego nic nie zrobiłeś, kiedy Marcus mnie zranił?

Ojciec długo milczał.

— Bałem się go bardziej niż kochałem własną odwagę.

To była najuczciwsza rzecz, jaką kiedykolwiek mi powiedział.

Nie wybaczyłam mu tego tej nocy. Ale usiadłam przy jego łóżku i podałam mu wodę.

Następnego ranka wróciłam do warsztatu. W mojej szafce nadal wisiał kombinezon Eli, a na metalowej półce leżała czapka z wgniecionym daszkiem. Przez chwilę stałam przed nimi bez ruchu.

— Możesz ją wyrzucić — powiedział Dante.

— Nie.

— Nie chcesz już być Eli.

— Nie. Ale ta osoba uratowała mi życie.

Wzięłam czapkę, złożyłam ją i położyłam obok mosiężnego klucza Michaela.

Siedem tygodni później Marcus czekał na proces. Jego firmy zostały zamrożone, kilku wspólników zaczęło zeznawać, a mój ojciec sprzedał rezydencję w Lake Forest i przeniósł się do małego mieszkania blisko szpitala.

Ja wynajęłam jasne mieszkanie nad piekarnią w dzielnicy Pilsen. Rano budził mnie zapach chleba, a nie głosy ludzi planujących moje życie.

Zaczęłam pracować w warsztacie jako specjalistka od renowacji silników. Nie musiałam już ściszać głosu. Nie musiałam zmieniać ubrania w zamkniętej łazience. Pierwszego dnia Tony przypiął do mojej szafki nową tabliczkę.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Mąż oblał mnie wrzątkiem za odmowę oddania karty jego siostrze, lecz gdy wrócił do domu, nagle zbladł

ELENA RUSSO — RENOWACJA SILNIKÓW.

Patrzyłam na nią tak długo, aż litery przestały wyglądać jak cudze nazwisko.

Dante nie próbował mnie posiadać ani ratować na siłę. Czekał, aż sama zdecyduję, czy chcę, żeby był obok.

Pewnego grudniowego popołudnia siedzieliśmy na schodach za warsztatem. Padał pierwszy śnieg. Płatki osiadały na czarnej masce mustanga, który po naprawie odpalał za każdym razem.

— Nadal boisz się, że cię znajdą? — zapytał.

— Czasami.

— A teraz?

Spojrzałam na światła miasta.

— Teraz wiem, że mogą mnie znaleźć. Ale nie mogą już mnie zabrać.

Uśmiechnął się lekko.

Kilka dni później dostałam wiadomość z nieznanego numeru.

„Mogę wszystko naprawić. Wróć do mnie, a twoja rodzina odzyska spokój.”

Pod spodem było nazwisko Marcusa.

Przeczytałam ją dwa razy, a potem pokazałam Dantemu.

— Chcesz, żebym odpowiedział? — zapytał.

— Nie.

— Chcesz, żebym ją usunął?

— Też nie.

Zapisałam wiadomość w folderze z dowodami. Nie dlatego, że się bałam. Dlatego, że po raz pierwszy mogłam sama wybrać, co zrobić z jego słowami.

Potem napisałam tylko jedno zdanie.

„Nie wrócę do życia, z którego uciekłam.”

I zablokowałam numer.

Wiosną mój ojciec przyszedł do warsztatu z pudełkiem po butach. W środku znalazłam stare zdjęcia Michaela, jego notes i mały rysunek, który zrobiłam jako dziecko. Przedstawiał samochód z żółtymi reflektorami i dwie osoby stojące obok siebie.

— Chcę ci oddać to, co powinno należeć do ciebie — powiedział.

— Nie chcę już niczego, co ma mnie przywiązywać do przeszłości.

— To nie ma cię przywiązywać. Ma ci przypominać, że zawsze byłaś kimś więcej niż córką Russo.

Zabrałam pudełko.

Wieczorem położyłam rysunek na biurku, a mosiężny klucz Michaela zawiesiłam na haczyku przy drzwiach. Nie był już pamiątką po ucieczce.

Stał się kluczem do miejsca, które wybrałam sama.

Dante znalazł mnie przy samochodzie, kiedy zapinałam kurtkę.

— Gotowa? — zapytał.

— Dokąd?

— Dokądkolwiek zechcesz.

Spojrzałam na niego i tym razem nie musiałam udawać, że znam odpowiedź.

— To chodźmy tam, gdzie nikt nie będzie decydował za mnie.