CZĘŚĆ 4

…Natalia wybiegła z sali, zanim ktokolwiek zdążył zareagować.

Przez kilka sekund słyszałam tylko stukot jej obcasów na marmurze.

Potem Andrzej rzucił się za nią.

— Nie! — zawołała Marta. — Niech pan zostanie tutaj.

— Ona może zabrać pieniądze.

— Bank już zablokował przelew. A jeśli teraz pojedzie pan za nią, może pan zniszczyć coś ważniejszego niż rachunek.

Andrzej zatrzymał się przy drzwiach.

— Co może być ważniejsze?

Marta spojrzała na niego bez cienia litości.

— Prawda, której nie będzie pan już mógł odwołać.

Wtedy do sali weszło dwóch funkcjonariuszy. Nie mieli na sobie mundurów, tylko ciemne kurtki i identyfikatory przypięte przy kieszeniach. Za nimi pojawił się kierownik hotelu z twarzą białą jak serwetka.

— Panie Krawiec — powiedział jeden z nich — proszę spokojnie odłożyć telefon. Pani Natalia jest już zatrzymana przy wyjściu dla dostawców.

Irena osunęła się na krzesło.

— Zatrzymana? Na moim weselu?

Marta odwróciła się do niej.

— To nie jest pani wina.

— Ale zapłaciła za nie pieniędzmi Miszy.

— Pani nie wiedziała.

Zachary uklęknął przed Ireną i ujął jej ręce.

— Możemy odwołać wesele.

Irena popatrzyła na niego przez łzy.

— Nie wiem, czy jest co świętować.

— Jest — powiedział. — To, że dowiedziałaś się prawdy przed ślubem, a nie po nim.

Te słowa zostały ze mną na długo.

Tymczasem Andrzej stał przy mikrofonie, z telefonem w dłoni. Marta włączyła nagranie jeszcze raz, tym razem przez głośniki sali.

Usłyszałam głos mojego męża:

— Elena niczego nie sprawdzi. Wystarczy powiedzieć jej, że nie stać nas na więcej.

Własne słowa zabrzmiały inaczej, kiedy wypowiedział je ktoś z głośnika. Nie były już wymówką. Były zeznaniem.

Andrzej zamknął oczy.

— To powiedziałem.

— Tak — odpowiedziałam.

— Chciałem was chronić.

— Chroniłeś swój spokój.

Drgnął, jakbym go uderzyła. Ale nie odwrócił wzroku.

— Masz rację.

Nie prosił, żebym mu wybaczyła. Nie mówił, że nie miał wyboru. Po raz pierwszy nie próbował zasłonić się matką.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Przy windzie zobaczyłam mężczyznę, który porzucił mnie z dzieckiem, a jego narzeczona nagle przestała się uśmiechać

— Przepraszam, Eleno.

Misza pociągnął mnie za rękę.

— Mamo, możemy już iść do domu?

Spojrzałam na jego policzek. Czerwone ślady zaczynały blednąć, ale nie zniknęły.

— Tak, skarbie.

Wyszliśmy bocznym korytarzem. Przy wyjściu Nora czekała z papierową torbą.

— Wzięłam dla niego trzy babeczki — powiedziała. — Tym razem wszystkie są jego.

Misza przytulił ją mocno.

— Dziękuję.

Na zewnątrz pachniało mokrym asfaltem, choć jeszcze przed chwilą świeciło słońce. Znalazłam w samochodzie granatową wstążkę, którą rano przywiązałam do pudełka z prezentem. Była pomięta i poplamiona kremem. Owinęłam nią dłoń Miszy, żeby nie dotykał obolałego policzka.

To była ta sama wstążka, którą Natalia kazała mi poprawiać przez pół godziny.

Teraz po prostu służyła do opatrzenia mojego dziecka.

Następnego dnia o ósmej rano pojechałam z Andrzejem do kancelarii. Nie dlatego, że mu ufałam. Pojechałam, bo chciałam podpisać dokumenty dotyczące ochrony majątku Miszy.

— Chcę osobnego rachunku — powiedziałam do Marty. — Z dostępem dla mnie, nie dla niego.

Andrzej skinął głową.

— Tak będzie najlepiej.

— I chcę, żeby każda decyzja dotycząca domu wymagała mojego podpisu.

— Zgadzam się.

— Nie zgadzasz się dla mnie. Zgadzasz się, bo nie masz już prawa oczekiwać, że uwierzę ci na słowo.

— Wiem.

Natalia spędziła dwie noce w areszcie, a potem została zwolniona pod warunkiem, że nie będzie kontaktować się ze mną ani z Miszą. Bank odzyskał część pieniędzy. Pozostałą kwotę zabezpieczono na jej mieszkaniach i samochodzie.

Dom nad jeziorem nie został sprzedany.

Po tygodniu poszłam tam z Miszą. W pokoju, który miał należeć do niego, stało puste łóżko i karton z rzeczami, których nigdy nie zdążyliśmy rozpakować. Na parapecie znalazłam stare zdjęcie Henryka trzymającego małego Andrzeja.

Misza podniósł fotografię.

— To pradziadek?

— Tak.

— On też był bogaty?

Usiadłam obok niego.

— Miał pieniądze. Ale najważniejsze było to, że chciał, żebyś miał wybór.

— Jaki wybór?

— Żebyś nigdy nie musiał znosić czyjejś krzywdy tylko dlatego, że ktoś ma więcej pieniędzy.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Wpuściłam do mieszkania rannego nieznajomego, a kiedy rano wypowiedział swoje nazwisko, jego twarz nagle stężała

Misza długo patrzył na zdjęcie.

— To babcia już nie będzie przychodzić?

— Nie teraz.

— A tata?

To pytanie było trudniejsze.

Andrzej został w mieście. Zamieszkał w małym mieszkaniu nad kancelarią, dopóki nie zakończyły się sprawy firmy. Widział się z Miszą dwa razy w tygodniu, zawsze przy mnie albo przy Norze. Nigdy nie próbował zabrać go na spotkanie z Natalią.

Po trzech miesiącach zapytał, czy może odebrać syna z przedszkola.

— Sam? — spytałam.

— Jeśli pozwolisz.

— Nie wiem jeszcze.

— Rozumiem.

To było wszystko.

Zaczął rozumieć, że zaufanie nie wraca po jednym przepraszam.

Ja znalazłam pracę w bibliotece miejskiej. Każdego ranka układałam książki na półkach, piłam kawę z papierowego kubka i wracałam po Miszę przed szesnastą. Zajęliśmy małe mieszkanie niedaleko parku. Nie było wielkie, ale nikt nie sprawdzał, ile jedzenia kładę na talerzu.

Misza narysował nas przy stole. Na obrazku miałem ogromny czerwony parasol, a on trzymał w ręce trzy różowe babeczki. Nad nami wisiało słońce z krzywymi promieniami.

— Dlaczego parasol jest większy od domu? — zapytałam.

— Bo chroni przed wszystkim — odpowiedział.

Pierwszy śnieg spadł w listopadzie. Stałam przy oknie, kiedy telefon zawibrował na stole.

Wiadomość była od Andrzeja.

„Chcę zobaczyć was w święta. Bez mamy. Bez prawników. Tylko my troje. Proszę.”

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odłożyłam telefon.

Nie czułam złości. Nie czułam nawet triumfu. Tylko zmęczenie, które po raz pierwszy nie miało już wewnątrz strachu.

Napisałam:

„Misza może spotkać się z tobą w parku w sobotę. Ja będę obok. Do naszego domu nie wrócisz.”

Odpowiedź przyszła po minucie.

„Rozumiem.”