CZĘŚĆ 4 — Wróciłem do miasta po latach i zobaczyłem dawną ukochaną z dzieckiem oraz starym materacem, a wtedy mój prawnik zamarł

CZĘŚĆ 4

Wiem, gdzie jest Alba. Przyjedź, jeśli chcesz ją zobaczyć…

Przez sekundę nikt się nie odezwał.

Potem Mariana zerwała się z krzesła tak gwałtownie, że plecak córki spadł na podłogę.

— Gdzie ona jest?

— U Rosario — odpowiedziałem.

Już wybierałem numer, kiedy Tomasz chwycił mnie za nadgarstek.

— Nie dzwoń do niego.

— Grozi mojej córce.

— Właśnie na to liczy. Chce, żebyś pojechał sam, bez ochrony i bez świadków.

Telefon zadzwonił.

Numer był nieznany.

Odebrałem na głośniku.

— Jeśli coś jej zrobiłeś… — zacząłem.

— Nie podnoś głosu — przerwał Javier. — Nadal możesz wszystko naprawić. Wycofasz nagranie, Mariana podpisze oświadczenie, że działała sama, a ty wrócisz do Madrytu.

— Gdzie jest Alba?

— Bezpieczna. Na razie.

Mariana pobladła.

— Daj mi ją — powiedziała.

— Najpierw dowód, że rozumiecie zasady.

Tomasz już pisał wiadomość do policji. Wysłał nagranie, kopie przelewów i lokalizację numeru, którą udało mu się ustalić przez operatora. Javier mówił dalej, nieświadomy, że każde słowo zapisuje się na serwerze.

— Myślałem, że jesteś mądrzejszy, Alejandro.

— Przez lata myślałem, że jesteś tylko bezwzględnym księgowym.

— A teraz wiesz, że potrafię niszczyć ludzi.

— Teraz wiem, że boisz się odpowiedzialności.

Zapadła cisza.

Usłyszałem w słuchawce jego oddech.

— Przyjedź do magazynu numer siedem. Masz godzinę.

Rozłączył się.

Po dwudziestu minutach przed kancelarią zatrzymały się dwa nieoznakowane samochody. Policjantka o imieniu Elena Ruiz wysłuchała wszystkiego bez przerywania. Miała mokre od deszczu włosy i cienki notes, którego kartki wyginały się pod wpływem wilgoci.

— Pojedziemy za panem — powiedziała.

— A jeśli ma ludzi?

— Wtedy po raz pierwszy nie będzie miał przewagi.

Magazyn numer siedem znajdował się przy starej drodze prowadzącej do dworca. Była siedemnasta trzydzieści. Deszcz uderzał w dach, a kałuże odbijały żółte światła latarni.

Javier stał przy ciężarówce. Obok niego znajdował się jego adwokat, człowiek o idealnie przystrzyżonej brodzie i pustych oczach.

— Gdzie jest Alba? — zapytałem.

Javier wskazał drzwi bocznego pomieszczenia.

— Najpierw telefon i wszystkie kopie.

— Najpierw dziecko.

— Nie negocjujesz.

— Nie. Ostrzegam.

Policjanci wyszli z samochodów.

Javier odwrócił się, ale było już za późno.

— Javier Robles, jest pan zatrzymany pod zarzutem wymuszenia, oszustwa i przywłaszczenia środków — powiedziała Elena.

— Nie możecie mnie zatrzymać na podstawie nagrania, którego nie słyszałem.

— Właśnie dlatego usłyszy je pan teraz.

Tomasz uruchomił głośnik.

Z magazynu popłynął głos Javiera.

„Podpiszesz, a potem powiesz, że pomyliłaś numery. Jeśli odezwiesz się do Alejandro, dziewczynka zniknie, zanim skończy trzy lata.”

Javier zamarł.

Słuchał własnych słów, jakby wypowiadał je ktoś obcy. Jego twarz szarzała z każdą sekundą.

— To zostało zmanipulowane — wyszeptał.

— Powiedziałeś to sam — odpowiedziała Elena.

— Ernesto wiedział.

— Twój wujek również zostanie przesłuchany.

Wtedy z bocznego pomieszczenia wybiegła Alba. Rosario trzymała ją za rękę, a dziewczynka miała na sobie żółte skarpetki z wyszytymi gwiazdkami.

— Mamo!

Mariana przyklękła na mokrym betonie i przytuliła córkę.

Nie podbiegłem od razu. Bałem się, że moja obecność zburzy tę chwilę.

Alba jednak spojrzała na mnie.

— To ten pan z zielonymi oczami?

Mariana przycisnęła policzek do jej włosów.

— Tak, kochanie.

— Czy on jest dobry?

Mariana popatrzyła na mnie przez ramię.

— Uczy się.

To było więcej, niż zasługiwałem.

Ernesto Robles został przesłuchany jeszcze tego samego wieczoru. Próbował twierdzić, że nie znał szczegółów, ale księga rachunkowa zawierała jego podpisy. Sprzedaż majątku została zablokowana. Rachunki spółek zamrożono, a dokumenty zabezpieczono.

Javier spędził noc w areszcie.

Następnego dnia jego adwokat zadzwonił do Tomasza.

— Mój klient chce zawrzeć ugodę — powiedział.

— Z kim?

— Z panią Ríos.

Mariana siedziała wtedy przy kuchennym stole. Na blacie stała filiżanka z pękniętym uchem, a Alba rysowała kredą na odwrocie starej koperty.

— Nie chcę z nim rozmawiać — powiedziała.

— Nie musisz — odpowiedziałem.

— A jeśli ugoda pomoże odzyskać pieniądze?

— Pieniądze odzyskamy legalnie. Nie musisz już niczego podpisywać ze strachu.

Adwokat Javiera odmówił dalszego prowadzenia sprawy, gdy odkrył, że jego klient zataił przed nim część przelewów. To był pierwszy raz, kiedy ktoś stojący po stronie Roblesów przestał ich chronić.

Dwa tygodnie później Mariana weszła do dawnego biura Roblesów razem z Tomaszem i inspektor Ruiz. Na drzwiach wisiała pieczęć zabezpieczająca. Za szkłem jej starego gabinetu nadal stało biurko z porysowanym blatem.

— Nie musisz tam wchodzić — powiedziałem.

— Muszę.

Weszła sama.

Na półce znalazła zdjęcie sprzed lat. Była na nim jako młoda kobieta, w jasnej sukience, z włosami rozwianymi przez wiatr. Ktoś odwrócił fotografię twarzą do ściany.

Mariana podniosła ją, ale po chwili odłożyła.

— Nie chcę już niczego zabierać z tego miejsca.

— Nawet zdjęcia?

— Zwłaszcza zdjęcia.

Wyszliśmy.

Pokój Alby w wynajmowanym domu przez długi czas był tylko pustym kątem obok sypialni Mariany. Stało tam łóżko polowe i plastikowe pudełko z ubraniami. Stary materac, który widziałem pierwszego dnia na zakurzonej drodze, leżał zwinięty pod ścianą.

W marcu kupiłem nowy, ale nie wyrzuciliśmy starego od razu.

Mariana powiedziała, że chce go zatrzymać do czasu, aż sama zdecyduje, co oznacza dla niej ten przedmiot.

Minęły trzy miesiące.

Proces jeszcze trwał, lecz najważniejsze decyzje już zapadły. Pieniądze miały zostać zwrócone z zabezpieczonego majątku Roblesów. Mariana otrzymała odszkodowanie i propozycję pracy w niezależnej firmie rachunkowej w Madrycie.

Odrzuciła ją.

— Chcę otworzyć małe biuro tutaj — powiedziała. — Dla ludzi, których nikt nie słucha.

Pomogłem jej wynająć lokal nad piekarnią. Pierwszego dnia pachniało tam świeżym chlebem i farbą. Na szybie zawisła skromna tabliczka: „Mariana Ríos — rachunkowość i pomoc prawna dla małych firm”.

Nie chciała, żebym był jej wybawcą.

Zostałem więc wspólnikiem tylko w praktyczny sposób: przyniosłem regały, skręciłem biurko i nauczyłem się, gdzie kupuje się najtańszy papier do drukarki.

Alba zaczęła chodzić do przedszkola.

Pewnego listopadowego popołudnia siedzieliśmy we troje przy stole. Za oknem spadał pierwszy śnieg, choć w Talaverze śnieg zdarzał się rzadko. Alba rysowała trzy osoby stojące pod jednym żółtym parasolem.

— To mama — wyjaśniła.

— A to ja? — spytałem.

— Nie. To drzewo.

Mariana roześmiała się po raz pierwszy od dnia, kiedy ją spotkałem.

— A gdzie jest Alejandro?

Alba dorysowała małą postać z zielonymi oczami.

— Tutaj. On trzyma parasol, ale jeszcze nie wie, jak.

— Uczę się — powiedziałem.

— Wiem.

Wieczorem dostałem wiadomość od Javiera. Jego proces jeszcze się nie rozpoczął. Pisał z aresztu przez prawnika.

„Możesz przywrócić wszystko do dawnego porządku. Zeznaj, że działałem pod presją Ernesta. Oddam część pieniędzy. Mariana będzie bezpieczna, a ty odzyskasz kontrolę nad inwestycjami w regionie.”

Przeczytałem tę wiadomość przy kuchennym oknie.

Dawniej pewnie zacząłbym liczyć straty.

Tym razem odpisałem tylko jedno zdanie.

„Nie będę już ratował cię przed konsekwencjami twoich własnych słów.”

Zablokowałem numer.

Następnego ranka wyniosłem stary materac do komórki za domem. Tkanina nadal pachniała kurzem, słońcem i tamtą drogą, na której po raz pierwszy zobaczyłem, jak wiele Mariana musiała dźwigać sama.

Alba przykleiła do niego papierową gwiazdkę.

— Teraz jest ładniejszy — powiedziała.

Miała rację.

Po raz pierwszy nie był już symbolem biedy ani wstydu. Był śladem miejsca, z którego wyszliśmy.

Mariana stanęła obok mnie w drzwiach komórki.

— Nie musisz zostawać — powiedziała cicho.

Spojrzałem na nią.

— Wiem.

I właśnie dlatego zostałem.

Za oknem zaczął padać śnieg.

A stary materac przestał być ciężarem.