Chciałem wyrzucić nianię po nocnym alarmie, lecz jej taniec sprawił, że mój brat nagle zbladł

O trzeciej nad ranem otworzyłem drzwi pokoju moich synów i zobaczyłem scenę, przez którą zapomniałem, po co tam przyszedłem.

Mateusz i Tomasz stali w łóżeczkach, trzymając się szczebelków, a Valentina Muñoz tańczyła przed nimi w granatowym mundurku niani. Na dłoniach miała wielkie żółte rękawice do zmywania naczyń. Udawała, że rękawice są dwoma kłócącymi się zwierzętami.

Chłopcy śmiali się tak mocno, że Tomasz aż dostał czkawki.

Przez pięć nocy budzili się dokładnie o trzeciej. Nie o drugiej pięćdziesiąt dziewięć. Nie o trzeciej pięć. Zawsze o trzeciej. Krzyczeli jednocześnie, jakby patrzyli na coś stojącego przy drzwiach.

Po śmierci Renaty przestali jeść, spać i ufać dorosłym. Zatrudniłem już trzy nianie. Każda odchodziła po kilku dniach, płacząc albo oskarżając mnie o niemożliwe wymagania. Tej nocy postanowiłem zwolnić Valentinę przed świtem.

— Co pani wyprawia? — zapytałem.

Valentina zdjęła słuchawki. Na jej czole lśniła cienka warstwa potu.

— Obudzili się przestraszeni.

— To widzę.

— Mleko nie pomogło. Bajka też nie. Zgaszenie światła tylko pogorszyło sprawę.

— Więc urządziła pani przedstawienie?

Spojrzała na mnie bez przeprosin.

— Próbowałam sprawić, żeby przestali się bać.

— W tym domu obowiązują zasady.

— A w tym pokoju są dwaj mali chłopcy, którzy cierpią.

Jej słowa uderzyły mnie mocniej, niż powinny. Wszedłem głębiej. Mateusz natychmiast cofnął się za jej nogi. Mój własny syn wybrał obcą kobietę zamiast mnie.

Poczułem wstyd, a zaraz potem gniew, bo gniew był łatwiejszy do zniesienia.

— Proszę zgasić światło — powiedziałem.

Valentina skinęła głową.

Wyszedłem, lecz nie wróciłem do sypialni. Stałem na korytarzu, opierając palce o chłodną framugę. Po dziesięciu minutach nie usłyszałem krzyku. Tylko cichy śpiew.

Znałem tę melodię.

Renata nuciła ją, kiedy była w ciąży. Robiła to przy kuchennym oknie, przesuwając dłonią po brzuchu. Nigdy nie nagrałem tej melodii, nigdy jej nie zapisałem. A jednak Valentina śpiewała ją dokładnie tak samo, z tym samym urwanym oddechem na końcu.

Uchyliłem drzwi.

Siedziała między łóżkami. Tomasz spał, a Mateusz ściskał jej palec. Przy jej kostce zauważyłem mały miedziany brelok w kształcie jaskółki, przywiązany do sznurówki cienkim rzemykiem. Dźwięczał cicho przy każdym ruchu.

Valentina podniosła wzrok.

— Skąd zna pani tę melodię? — zapytałem.

Jej twarz stężała.

— Pańska żona mi ją śpiewała.

Serce uderzyło mi raz, ciężko.

— Renata nie żyje od czterech miesięcy.

— Wiem.

— Nie mogła jej pani słyszeć.

Valentina odwróciła wzrok.

Następnego ranka kazałem ochronie zamontować kamery z dźwiękiem w całej rezydencji. Chciałem wiedzieć, kim była ta dziewczyna i czego szukała w domu mojej żony.

Przez dwa dni obserwowałem ją z gabinetu. Widziałem, jak budowała chłopcom jaskinie z koców, kroiła kanapki w gwiazdy i uspokajała ich krótkimi, precyzyjnymi ruchami baletnicy.

Pewnego popołudnia kupiłem im dwa elektryczne samochodziki. Gdy tylko włączyłem silniki, chłopcy krzyknęli i przywarli do sukienki Valentiny.

— Co pani im o mnie powiedziała? — zapytałem.

— Nic.

— Za każdym razem, kiedy wchodzę, uciekają do pani.

— Bo zwykle wchodzi pan głośno.

— Jestem ich ojcem.

— Właśnie dlatego powinien pan słuchać, czego się boją.

Wtedy na monitorze zauważyłem coś, co zmroziło mi kark. Valentina podeszła do starej pozytywki Renaty, stojącej na półce w pokoju dzieci. Rozejrzała się, wsunęła palec pod drewniane wieczko i wyjęła mały klucz.

Wstałem tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

Pobiegłem na górę. Kiedy dopadłem drzwi pokoju, Valentina właśnie wyciągała z szuflady cienką teczkę i podnosiła pokrywę metalowego pudełka. Sięgnąłem po klamkę, a ona odwróciła się z dokumentem w dłoni…

CZĘŚĆ 2

Dokument w dłoni Valentiny był złożony na pół, lecz zdążyłem zobaczyć charakterystyczne pismo Renaty na pierwszej stronie.

— Odłóż to — powiedziałem.

Valentina nie poruszyła się. Za jej plecami metalowe pudełko leżało otwarte, a obok niego połyskiwał klucz z wąską czerwoną wstążką.

— Pańska żona kazała mi tego pilnować.

— Renata nie mogła pani niczego kazać po swojej śmierci.

— Kazała mi przed nią.

Poczułem, jak zaciska mi się szczęka.

— Kim pani jest?

— Nazywam się Valentina Muñoz. Byłam uczennicą Renaty w szkole baletowej. Przyjęła mnie, kiedy nie miałam pieniędzy na naukę. Później pomagałam jej przy chłopcach.

— Nigdy pani nie widziałem.

— Widziała mnie pan raz. Na przedstawieniu w grudniu. Stał pan przy wyjściu i rozmawiał przez telefon.

Pamiętałem tamten wieczór. Renata występowała jako gość, a ja wyszedłem przed finałem, bo mój brat Adrián nalegał na pilną rozmowę.

Imię brata przemknęło mi przez głowę, lecz natychmiast je odsunąłem.

— Dlaczego zatrudniła się pani jako niania?

Valentina ścisnęła dokument.

— Bo Renata prosiła, żebym, gdyby stało się coś złego, dostała się do tego pudełka przed każdym innym człowiekiem.

— Co miało się stać?

— Nie powiedziała. Powiedziała tylko, że nie ufa osobie, która codziennie przynosi panu dokumenty do podpisu.

W tej chwili z korytarza dobiegł trzask. Obaj chłopcy zaczęli płakać.

Valentina natychmiast schowała teczkę pod bluzkę i uklękła przy nich.

— To tylko drzwi — szepnęła.

Ja jednak wiedziałem, że okno na końcu korytarza było zamknięte. Ochrona znajdowała się piętro niżej. Kiedy wyszedłem, nikogo nie zobaczyłem, ale na dywanie leżał mokry odcisk męskiego buta.

Czarna podeszwa. Świeże błoto.

— Zamknąć bramę — rozkazałem przez telefon.

Szef ochrony, pan Ortega, przybiegł po kilku minutach.

— Nikt nie wszedł, panie Ibarra.

— Ktoś był na górze.

— Sprawdzimy nagrania.

— Już je sprawdzałem. O godzinie drugiej czterdzieści obraz z korytarza zgasł na dziewięćdziesiąt sekund.

Ortega pobladł.

Valentina patrzyła na mnie nieruchomo.

— To dlatego dzieci budzą się o trzeciej — powiedziała.

— Co pani ma na myśli?

— Każdej nocy ktoś otwierał drzwi ich pokoju.

— Skąd pani wie?

— Widziałam ślady przy zamku. I słyszałam męski głos.

— Dlaczego nie powiedziała mi pani wcześniej?

— Bo nie wiedziałam, czy to pan.

Ta odpowiedź zabolała. Chciałem zaprzeczyć, ale przypomniałem sobie, że przez ostatnie tygodnie sam prawie nie zaglądałem do pokoju chłopców po zmroku. Pracowałem do późna, a rano udawałem, że ich nocne krzyki są tylko skutkiem żałoby.

Valentina wyjąła z kieszeni małą kartę pamięci owiniętą w białą chusteczkę.

— To jest nagranie, które Renata dała mi trzy dni przed wypadkiem.

— Dlaczego nie przekazała go policji?

— Bo powiedziała, że jeśli coś jej się stanie, najpierw mam sprawdzić, czy może pan jeszcze ufać własnej rodzinie.

Spojrzałem na zamknięte drzwi pokoju dzieci.

— Włączymy to teraz.

— Nie tutaj.

— Dlaczego?

Valentina podeszła do mnie tak blisko, że usłyszałem ciche brzęczenie miedzianej jaskółki przy jej sznurówce.

— Bo człowiek, który wszedł dziś do tego domu, nie przyszedł po dokumenty. Przyszedł po chłopców.

Wtedy mój telefon zadzwonił. Na ekranie pojawiło się nazwisko Adriána.

Odebrałem.

— Santiago — powiedział mój brat spokojnym głosem. — Musimy porozmawiać o opiece nad dziećmi. Wiem, że zatrudniłeś kobietę, która nie powinna być w twoim domu.

Spojrzałem na Valentinę.

— Skąd wiesz, kogo zatrudniłem?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

A potem Adrián powiedział zdanie, którego nie mógł znać żaden człowiek poza Renatą i mną…

CZĘŚĆ 3

— Nie pozwól, żeby znowu śpiewała im tę melodię — powiedział Adrián.

Telefon omal nie wypadł mi z ręki.

Valentina zbladła. Ortega zamknął drzwi korytarza, a ja odsunąłem się od telefonu, jakby głos brata mógł mnie dosięgnąć przez obudowę.

— Skąd ją znasz? — zapytałem.

Adrián roześmiał się cicho.

— Renata miała wiele sekretów. Powinieneś przestać rozdrapywać jej śmierć.

Rozłączył się.

Przez chwilę słyszałem tylko płacz chłopców zza drzwi. Potem Valentina położyła kartę pamięci na biurku w pustym gabinecie.

— Teraz pan wie, dlaczego się bałam.

— Jeszcze nie wiem wszystkiego.

— Wiem.

Włożyłem kartę do komputera. Pojawił się jeden plik dźwiękowy, nagrany w nocy. Głos Renaty był cichy, ale wyraźny.

„Santiago, jeśli tego słuchasz, znaczy, że nie zdążyłam ci powiedzieć prawdy. Adrián od miesięcy przelewa pieniądze z fundacji na podstawione konta. Mam kopie przelewów. Kiedy zagroziłam, że pójdę na policję, powiedział, że wypadki zdarzają się częściej, niż sądzimy.”

Zamknąłem oczy.

Na nagraniu rozległ się drugi głos.

— Podpiszesz dokumenty i wszystko zostanie w rodzinie.

To był Adrián.

— Nie oddam ci firmy ani dzieci — odpowiedziała Renata.

— Dzieci? Santiago po twojej śmierci będzie wrakiem. Podpisze wszystko, co mu podsunę.

Usłyszeliśmy szuranie krzesła, a potem trzask. Nagranie urwało się na kilka sekund.

Renata odezwała się jeszcze raz, tym razem prosto do mnie.

„Valentina ma klucz do skrytki w szkole. W skrytce są oryginały dokumentów i kopia nagrania. Nie ufaj Adriánowi. I proszę, nie każ chłopcom zapomnieć mojego głosu.”

Nikt się nie odezwał.

Patrzyłem na ekran, lecz widziałem twarz Renaty z ostatniego poranka. Stała w kuchni, trzymając filiżankę, i mówiła, że wieczorem chce zabrać dzieci na spacer. Pomyślałem wtedy, że jest tylko zmęczona.

— Dlaczego nie powiedziała mi pani wcześniej? — zapytałem.

Valentina otarła policzek.

— Próbowałam. Pański brat przyjechał do szkoły dzień po pogrzebie. Powiedział, że jeśli się odezwę, zabierze panu chłopców i oskarży mnie o kradzież.

— A nocne krzyki?

— Chłopcy słyszeli kłótnię przed wypadkiem. Renata zadzwoniła do mnie o trzeciej. Zostawiła telefon włączony. Słyszałam, jak ktoś wszedł do pokoju.

Poczułem, że podłoga usuwa mi się spod stóp.

Wtedy drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie. Wpadł Ortega.

— Panie Ibarra, samochód Adriána stoi za tylną bramą. Jest z nim dwóch mężczyzn.

— Dzwoń na policję.

— Już zadzwoniłem.

Telefon znów zawibrował. Tym razem wiadomość pochodziła z nieznanego numeru. Było w niej tylko zdjęcie: Mateo i Tomasz śpiący w łóżkach, zrobione z korytarza tej samej nocy.

Pod zdjęciem widniało jedno zdanie: „Masz do jutra rano, żeby oddać teczkę.”

Valentina chwyciła mnie za rękę.

— Oryginały są w skrytce. Jeśli Adrián je zdobędzie, zniszczy wszystko.

— Pojedziemy tam teraz.

— Nie możemy. On właśnie czeka, aż pan wyjdzie z domu.

Za oknem rozbłysły światła samochodu. Na podjeździe zatrzymało się czarne auto.

A wtedy zadzwonił prawnik Renaty. Powiedział, że znalazł drugi testament i że Adrián już próbował przejąć opiekę nad chłopcami…