Przywieziono mnie do posiadłości mafijnego bossa, a gdy usłyszałam krzyk jego córki, strażnik nagle pobladł

Kiedy weszłam do pokoju Seleny Blackwood, zobaczyłam ją przywiązaną do wózka, a jej usta zaklejono taśmą.

Było kilka minut po dziewiętnastej. W posiadłości zapadał wieczór, ciężkie zasłony poruszały się od przeciągu, a z kuchni dochodził zapach pieczonego mięsa i rozmarynu. Miałam dziewięć lat i od rana pomagałam mamie przenosić pudła po schodach, ale nikt nie pozwolił mi wejść na piętro.

— Tam nie chodź — ostrzegł mnie jeden ze strażników. — Pan Blackwood nie lubi ciekawskich dzieci.

Nie odpowiedziałam. Nauczyłam się już, że w tym domu cisza była bezpieczniejsza od prawdy.

Mama dostała pracę jako pomoc domowa zaledwie tego ranka. Przyjechałyśmy starym samochodem, z trzema walizkami i moim granatowym plecakiem, na którym wisiał mały mosiężny kompas po tacie. Tata zginął dwa lata wcześniej, a mama powtarzała, że kompas przypomina nam, iż nawet wtedy, gdy nie znamy drogi, możemy znaleźć kierunek.

Nie wiedziałam jeszcze, że tego wieczoru kierunek znajdę dzięki krzykowi.

Usłyszałam go za zamkniętymi drzwiami biblioteki. Najpierw cichy, urwany dźwięk. Potem uderzenie. Następnie kobiecy głos, zduszony i pełen strachu.

— Proszę… nie zostawiajcie mnie tak…

Zamarłam na korytarzu. W dłoni ścisnęłam kompas tak mocno, że metal wbił mi się w skórę.

Drzwi do pokoju Seleny znajdowały się na końcu korytarza. Wiedziałam, że mieszka tam córka właściciela domu, dziewczynka przykuta do wózka po wypadku. Widziałam ją wcześniej przez okno: bladą, nieruchomą, zawsze ustawioną przodem do ogrodu.

Tym razem drzwi nie były zamknięte.

Wślizgnęłam się do środka.

Selena siedziała przy antycznym biurku. Jej nadgarstki przywiązano szerokimi pasami do podłokietników. Kostki nóg oplatała lina. Na ustach miała przezroczystą taśmę, a jej oczy były szeroko otwarte.

Podbiegłam do niej.

— Nie ruszaj się — wyszeptałam, choć sama cała drżałam. — Zaraz ci pomogę.

Selena potrząsnęła głową. Jej wzrok uciekł w stronę korytarza.

Zrozumiałam. Ktoś mógł wrócić.

Wyjęłam z kieszeni mały scyzoryk, którym mama pozwalała mi obierać jabłka. Piłowałam pierwszą linę, kiedy na korytarzu skrzypnęła deska.

— Kto tam jest? — zawołał męski głos.

Selena zaczęła gwałtownie oddychać. W jej oczach pojawiła się rozpacz.

— Cicho — powiedziałam, przykładając palec do ust.

Klamka drgnęła.

Schowałam scyzoryk pod dywan i stanęłam między drzwiami a wózkiem, jakbym mogła zasłonić dziewczynkę własnym ciałem. Do pokoju wszedł wysoki strażnik. Miał mokre od deszczu rękawy i srebrną bliznę przy uchu.

— Co tu robisz? — zapytał.

— Przyszłam po wiadro.

Spojrzał na wiadro stojące przy oknie, potem na mnie.

— Wynoś się.

Za jego plecami pojawił się drugi mężczyzna. W ręku trzymał skórzaną teczkę. Selena zobaczyła ją i zaczęła szarpać się z więzami tak gwałtownie, że metalowy wózek zgrzytnął po parkiecie.

— Co ona wie? — spytał drugi.

— Jeszcze nic — odparł strażnik. — Ale pan chce, żeby rano podpisała dokumenty.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach.

Mężczyzna położył teczkę na biurku Seleny. Zamek szczęknął. Jego palce powoli sięgnęły do zatrzasku, a ja zobaczyłam, że na skórze teczki wyryto te same dziwne znaki, które rano dostrzegłam na kartkach leżących w pokoju dziewczynki…

CZĘŚĆ 2

…Zatrzask puścił z cichym kliknięciem.

Mężczyzna nie zdążył otworzyć teczki. Z korytarza dobiegł dźwięk tłuczonego szkła, a potem krzyk jednej z pokojówek.

— W piwnicy! Ktoś wszedł do piwnicy!

Strażnik odwrócił głowę. Drugi zaklął i zamknął teczkę.

To wystarczyło.

Rzuciłam się na stojącą obok lampę. Przewróciłam ją, a ciężka podstawa uderzyła w nogę strażnika. Mężczyzna zachwiał się i wypuścił teczkę. Chwyciłam ją, zanim upadła, i pobiegłam do drzwi.

— Łap ją! — wrzasnął.

Selena szarpnęła się na wózku. Jeden z pasów pękł. Wtedy zobaczyłam coś, czego nie potrafiłam wyjaśnić: jej prawa stopa poruszyła się pod kocem.

Nie była zupełnie bezwładna.

— Selena! — krzyknęłam.

Dziewczynka spojrzała na mnie i pokręciła głową. W jej oczach nie było zdziwienia. Był rozkaz.

Uciekać.

Wypadłam na korytarz, ściskając teczkę pod pachą. Biegłam między portretami zmarłych Blackwoodów, mijając strażników, którzy wybiegali z różnych stron domu. Z dołu dobiegały ciężkie kroki, ktoś wołał nazwisko właściciela, a alarm wył tak głośno, że bolały mnie uszy.

Wpadłam do pralni i zatrzasnęłam drzwi. Schowałam się za koszem z mokrymi obrusami. Moje serce waliło jak młotek.

Po chwili do środka weszła mama.

— Maja? — wyszeptała. — Gdzie jesteś?

Wychyliłam się zza kosza.

Mama zobaczyła teczkę i natychmiast pobladła.

— Skąd to masz?

— Z pokoju Seleny. Przywiązali ją. Mamo, oni chcą, żeby coś podpisała.

Mama zamknęła drzwi na zasuwę.

— Oddaj mi to.

— Nie.

— Maja, posłuchaj mnie. Ten dom nie jest miejscem na bohaterstwo.

— A jeśli nikt jej nie pomoże?

Mama zacisnęła usta. Przez chwilę wyglądała, jakby walczyła sama ze sobą. Potem wyjęła z kieszeni srebrny klucz.

— Twoja babcia dała mi to przed śmiercią — powiedziała. — Powiedziała, że jeśli kiedykolwiek zobaczę znak trzech pękniętych koron, mam szukać pokoju bez okien.

Spojrzałam na teczkę. Znak wyryty na skórze rzeczywiście przypominał trzy korony, każda przecięta pionową kreską.

— Co to znaczy?

— Nie wiem. Ale wiem, że twoja babcia pracowała kiedyś dla Eleny Blackwood.

Z korytarza dobiegł głos Victora Blackwooda.

— Przeszukać cały dom. Nikt nie wychodzi.

Mama przyciągnęła mnie do siebie.

— Musimy oddać teczkę i udawać, że niczego nie widziałaś.

— Selena wciąż jest przywiązana.

— Jeśli nas złapią, ona nie będzie jedyną osobą, która ucierpi.

Wtedy z kieszeni teczki wysunął się mały mosiężny klucz. Miał kształt półksiężyca i był przywiązany do czerwonej wstążki. Na wstążce widniały słowa zapisane ręką kobiety: „Dla mojej odważnej królowej”.

Selena musiała znać ten klucz.

Wróciłyśmy na piętro bocznym korytarzem. Znalazłyśmy ją wciąż w pokoju, ale strażników już nie było. Dziewczynka uwolniła jedną rękę i trzymała w palcach ołówek.

— Pisz — powiedziała.

Było to pierwsze słowo, które wypowiedziała przy mnie.

— Co mam napisać?

Podała mi kartkę z dziennika matki. Wśród niezrozumiałych symboli widniało jedno nazwisko: Hartwell.

— Moja matka zostawiła kod — szepnęła Selena. — Ojciec twierdzi, że to tylko zapiski chorej kobiety. Ale ja wiem, że ona próbowała mi powiedzieć, kto naprawdę spowodował wypadek.

Mama spojrzała na nią z przerażeniem.

— Selena, twoja matka nie zginęła w wypadku.

Dziewczynka znieruchomiała.

W tej samej chwili na dole trzasnęły drzwi wejściowe. Victor wrócił wcześniej, niż ktokolwiek się spodziewał. A w ręku trzymał telefon, z którego dobiegał głos Eleny…

CZĘŚĆ 3

…— Jeśli słyszysz tę wiadomość, oznacza to, że Victor już wie — mówił głos z telefonu. — Nie ufaj człowiekowi z blizną przy uchu. To on prowadził samochód tamtej nocy.

Selena pobladła tak bardzo, że przez chwilę myślałam, iż zemdleje.

— To głos mamy — powiedziała.

Mama zamknęła drzwi i podsunęła pod klamkę ciężką skrzynię z pościelą. Telefon leżał na biurku, a nagranie odtwarzało się dalej.

— Victor chce przejąć wszystko, co należy do ciebie. Znalazłam dowody w pokoju bez okien. Jeśli mnie zabraknie, szukaj pod kamiennym lwem w oranżerii. Nie pozwól mu wmówić ci, że nie możesz chodzić. Twoje nogi nie są sparaliżowane. Podano ci leki, które osłabiają mięśnie. Robił to, żebyś nigdy nie mogła uciec.

Selena wydała z siebie zduszony jęk.

— Nie…

— To dlatego nie mogłaś chodzić — szepnęła mama.

Dziewczynka zaczęła trząść się tak mocno, że wózek zadrżał.

— Przez trzy lata mówił, że to wina mojego kręgosłupa. Że jestem ciężarem. Że mama zginęła, bo błagała ją, żeby nie jechała ze mną.

— Kłamał — powiedziałam.

W tej chwili drzwi eksplodowały pod uderzeniem. Wpadł strażnik z blizną, za nim Victor Blackwood w czarnym płaszczu. Na jego twarzy nie było złości. To było gorsze. Był spokojny.

— Odłóż teczkę, Maju — powiedział. — Twoja matka pewnie bardzo się o ciebie martwi.

Mama stanęła przede mną.

— Nie zbliżaj się do niej.

Victor spojrzał na Selenę.

— Córeczko, znowu pozwoliłaś obcym ludziom mieszać ci w głowie?

— Ty ją zabiłeś — odpowiedziała Selena.

Po raz pierwszy jego twarz drgnęła.

Otworzyłam teczkę. W środku znajdowały się kopie rachunków, listy lekarza i zdjęcia z kamery zamontowanej przy bocznej bramie. Na jednym z nich samochód Victora zderzał się z autem Eleny. Na kolejnym strażnik z blizną wyciągał z wraku żywą kobietę.

— Ona przeżyła wypadek — powiedziała mama.

Victor rzucił się w moją stronę, ale wtedy z dołu dobiegły syreny. Mama wcześniej wysłała wiadomość do swojej siostry, która pracowała w prokuraturze. Policja otoczyła posiadłość.

Strażnik spojrzał na Victora.

— Mówiłeś, że nikt nie ma tych zdjęć.

— Zamknij się — syknął Victor.

Selena wyjęła z teczki ostatni dokument. Było to zaświadczenie podpisane przez lekarza, który przez trzy lata podawał jej środki osłabiające mięśnie. Obok widniał przelew z konta Victora.

— Chciałeś, żebym podpisała pełnomocnictwo — powiedziała. — Żebyś mógł sprzedać firmę mojej matki.

Victor wyciągnął rękę.

— Daj mi ten papier.

— Nie — odparła Selena.

Po raz pierwszy zobaczyłam, że próbuje poruszyć nogami. Najpierw drgnęły palce. Potem stopa przesunęła się po podnóżku.

Wszyscy zamilkli.

Victor cofnął się o krok.

Wtedy telefon na biurku zadzwonił. Numer był nieznany. Selena odebrała, a po drugiej stronie usłyszała kobiecy szept.

— Selly, jeśli mnie słyszysz, nie ufaj policji z pierwszego patrolu. Victor ma tam swojego człowieka. Prawdziwe dowody są w klinice Hartwell. I on jeszcze nie wie, że najważniejszy świadek właśnie się obudził…