Przyjechałem zniknąć na dziewięćdziesiąt dni, lecz biedna opiekunka domu spojrzała na mój mankiet i nagle pobladła

Kiedy Delaney Pike postawiła przede mną drugą miskę zupy, zauważyłem, że jej lewa dłoń drży tak mocno, iż łyżka uderza o porcelanę.

Był piątek, kilka minut po siedemnastej, a ja siedziałem na najniższym stopniu ganku Mirror Lake Estate, który nie powinien być moim domem nawet przez jedną noc. Przyjechałem tu, żeby zniknąć na dziewięćdziesiąt dni. Zamiast tego znalazłem kobietę mieszkającą nad starą przystanią, ogromnego mastifa o imieniu Bruno i pomyłkę w umowie najmu, która mogła kosztować mnie życie.

Delaney postawiła miskę obok mojej dłoni.

— Nie musisz tego jeść — powiedziała. — To nie jest restauracja.

— Wygląda lepiej niż większość rzeczy, które jadłem w tym tygodniu.

— Większość rzeczy, które jadłeś w tym tygodniu, kosztowała pewnie więcej niż moja miesięczna pensja.

Nie odpowiedziałem. Para znad zupy pachniała cebulą, dymem i czymś, co przypominało dzieciństwo, którego dawno już nie miałem.

Bruno leżał pod stołem i opierał ciężki łeb na moim bucie. Co kilka sekund otwierał jedno oko. Pilnował mnie.

Delaney usiadła naprzeciwko. Na jej nadgarstku zobaczyłem cienką bliznę, ukrytą pod rękawem spranej koszulki. Ten sam nadgarstek zasłoniła wcześniej, gdy wysiadłem z samochodu.

— Ten ślad na twojej koszuli — powiedziała cicho. — To krew?

Spojrzałem na biały mankiet. Ciemna plama zdążyła zaschnąć.

— Nie moja.

— To miało mnie uspokoić?

— Nie próbowałem cię uspokajać.

Jej usta zacisnęły się w cienką linię. Przez dziewiętnaście lat nauczyłem się rozpoznawać strach, zanim pojawił się w oczach. Delaney się bała, ale nie mnie. Bała się tego, co mogłem za sobą przywieźć.

O dziewiętnastej nad jeziorem rozpętała się burza. Deszcz zaczął walić w dach ganku, a wiatr porwał z trawnika metalowe wiadro. Delaney zerwała się od stołu.

— Nie możesz spać na zewnątrz.

— Mogę.

— Nie, nie możesz. Jeśli piorun cię nie zabije, zapalenie płuc zrobi to za niego.

— Nie chcę wchodzić do domu.

— Dlaczego?

— Bo ktoś może obserwować posiadłość.

Zamarła z ręką na klamce.

— Kto?

— Tego właśnie nie wiem.

Przez chwilę słyszeliśmy tylko grzmoty i ciężki oddech Bruna. Potem Delaney otworzyła drzwi.

— Możesz spać w kuchni. Zasłony są grube, a telefon stacjonarny działa.

— Nie będę sprawiał kłopotu.

— Już sprawiasz. Zajmujesz mój ganek.

W kuchni pachniało wilgotnym drewnem. Nad zlewem wisiał mały ceramiczny ptak z pękniętym dziobem. Delaney wyjęła z szafy koc i rzuciła mi go na krzesło.

— Rano znowu zadzwonisz do firmy?

— Tak.

— A jeśli nie znajdą twojego domu?

— Wtedy będę musiał zostać tutaj.

Jej twarz stwardniała.

— Nie możesz.

— Dlaczego?

Nie odpowiedziała. Podeszła do okna i odsunęła róg zasłony. Na drodze, za mokrymi sosnami, przez sekundę zobaczyłem dwa białe światła. Samochód stał bez ruchu.

Delaney natychmiast zgasiła lampę.

— Znasz ten samochód? — zapytałem.

— Nie.

— Kłamiesz.

— A ty jesteś kimś, kto zadaje zbyt wiele pytań.

Samochód ruszył dopiero po kilku minutach. Nie odjechał jednak drogą prowadzącą do wioski. Skręcił w stronę starej przystani.

Delaney pobiegła do drzwi.

— Zostań tutaj.

— Co jest przy przystani?

— Nic.

Bruno podniósł się i stanął przy niej.

Wtedy zauważyłem na jej szyi mały mosiężny klucz zawieszony na czerwonej wstążce. Wcześniej ukrywała go pod koszulką. Teraz, gdy odwróciła się do mnie, klucz błysnął w świetle błyskawicy.

— Delaney — powiedziałem. — Co otwiera ten klucz?

Jej ręka zacisnęła się na wstążce.

Z zewnątrz dobiegł trzask łamanej deski.

Delaney spojrzała na mnie, po czym chwyciła klucz i ruszyła w stronę drzwi prowadzących do piwnicy. Ja zrobiłem krok za nią, a ona nagle odsunęła się od ściany, za którą ktoś właśnie nacisnął klamkę…

CZĘŚĆ 2

Klamka opadła drugi raz, a Delaney przycisnęła palec do ust.

Była piątkowa noc, kilka minut po dwudziestej drugiej. Stałem w ciemnej kuchni z pustą miską po zupie w jednej dłoni i ciężkim żeliwnym świecznikiem w drugiej. Nie planowałem używać żadnej broni. Przez całe życie planowałem jednak wiele rzeczy, które kończyły się inaczej.

Bruno wyszczerzył zęby.

Delaney wskazała schody do piwnicy. Ruszyła pierwsza. Pod stopami skrzypiały deski, a mosiężny klucz uderzał o jej obojczyk w równym, nerwowym rytmie.

— Powiedz mi, kto jest na zewnątrz — szepnąłem.

— Jeśli ci powiem, zaczniesz działać.

— To zwykle pomaga.

— Nie tym razem.

W piwnicy pachniało ziemią i mokrym kamieniem. Delaney odsunęła stary regał, za którym znajdowały się niskie drzwi. Włożyła klucz do zamka.

— Ten dom ma piwnicę pod piwnicą? — zapytałem.

— Ten dom ma rzeczy, o których właściciel nie chce pamiętać.

Zamek kliknął. Za drzwiami znajdowało się wąskie pomieszczenie bez okien. Na półkach leżały słoiki, stare rachunki i metalowa kaseta wielkości pudełka po butach.

Delaney podniosła ją obiema rękami.

— To jest powód, dla którego tu mieszkam.

— Myślałem, że powodem jest pensja i mieszkanie nad przystanią.

— Tak mówią dokumenty.

— A prawda?

Jej oczy odbiły blask małej latarki.

— Prawda mówi, że ktoś od sześciu tygodni próbuje mnie znaleźć.

Na górze coś spadło. Bruno zawarczał.

Delaney wsunęła kasetę pod koszulę.

— Musimy wyjść tylnym przejściem.

— Najpierw powiesz mi, dlaczego ktoś szuka kobiety sprzątającej dom nad jeziorem.

— Bo nie jestem tylko sprzątaczką.

— Tego już się domyśliłem.

— I dlatego nie powinnam pozwolić ci tu zostać.

— A jednak pozwoliłaś.

— Bo nie wiedziałam, kim jesteś.

— A teraz wiesz?

Popatrzyła na mnie tak długo, że poczułem chłód pod żebrami.

— Wiem, że nazwisko Rourke pojawiało się w aktach mojego ojca.

Światło latarki zadrżało w jej dłoni. Nazwisko mojego ojca nie pojawiało się w aktach. Ono pojawiało się w grobach, na rachunkach, w szeptach ludzi, którzy zbyt późno rozumieli, z kim mają do czynienia.

— Jak nazywał się twój ojciec?

— Thomas Pike.

Nie znałem tego nazwiska. Albo tak sobie powiedziałem. W mojej organizacji nazwiska często znikały szybciej niż ludzie.

— Czym się zajmował?

— Prowadził księgowość dla firmy transportowej w Albany.

— To nie jest odpowiedź.

— Nie. To przykrywka.

Z góry dobiegł odgłos kroków. Powolnych. Pewnych.

Delaney otworzyła drugie drzwi, prowadzące do tunelu pod przystanią. Wcisnęła mi metalową kasetę.

— Jeśli mnie złapią, nie pozwól im tego zabrać.

— Kim oni są?

— Ludźmi, którzy pracowali dla ciebie.

Poczułem, jak mięśnie karku napinają mi się same. Przez chwilę słyszałem tylko deszcz spływający rurami.

— Nie mam ludzi w tej okolicy.

— Masz ich wszędzie.

Nagle z góry dobiegł męski głos.

— Delaney! Wiemy, że jesteś w domu. Wyjdź, a nikt nie ucierpi.

Jej twarz straciła kolor.

— Znasz ten głos? — zapytałem.

— Tak.

— Kto to?

— Człowiek, który powiedział mi, że mój ojciec zginął przez ciebie.

W tunelu zrobiło się duszno. Kaseta ciążyła mi w dłoni jak kamień.

— Co jest w środku?

— Nagranie.

— Czyjego głosu?

— Twojego.

Na górze drzwi kuchni otworzyły się z hukiem. Bruno rzucił się po schodach, a potem rozległ się krótki krzyk.

Delaney zacisnęła palce na moim ramieniu.

— Nie ufaj nikomu, kto nosi srebrny sygnet — wyszeptała. — Szczególnie twojej siostrze.

— Karen nie ma z tym nic wspólnego.

— Tak myślałam o niej przez całe życie.

Z ciemności tunelu dobiegł metaliczny szczęk. Ktoś otwierał drugie wyjście od strony przystani.

Delaney spojrzała na kasetę, potem na mnie.

— Jeśli chcesz poznać prawdę, musisz odsłuchać ją teraz.

Wyjęła z kieszeni mały odtwarzacz. Bateria zapaliła się czerwoną kreską.

Nacisnęła przycisk, a z głośnika popłynął zniekształcony głos, który znałem aż za dobrze. Potem padło pierwsze zdanie i Delaney zamknęła oczy…

CZĘŚĆ 3

Głos z odtwarzacza zabrzmiał w piwnicznym tunelu o dwudziestej drugiej trzydzieści siedem, chropawy od trzasków i odległy, ale nie mogłem pomylić go z żadnym innym.

To byłem ja.

— Thomas, zamknij księgi przed północą. Jutro wszystko przejmuję. Jeśli ktoś zapyta o pieniądze, powiedz, że działałeś na moje polecenie.

Cofnąłem się o krok.

— To nie ja — powiedziałem.

Delaney patrzyła na mnie bez mrugania.

— Słuchaj dalej.

Nagranie zaszumiało. Potem odezwał się drugi głos. Marcus Vale. Mój zastępca. Człowiek, który przez piętnaście lat stał obok mnie podczas pogrzebów, negocjacji i krwawych porachunków.

— A jeśli Pike nie podpisze?

Mój głos odpowiedział spokojnie:

— Wtedy zniknie. Tak samo jak Eliza.

Imię uderzyło we mnie mocniej niż pięść.

Eliza.

Kobieta, którą kochałem, zanim nauczyłem się kochać wyłącznie władzę. Powiedziano mi, że umarła wraz z dzieckiem podczas pożaru w domu na północy. Przez dwadzieścia osiem lat nosiłem w kieszeni srebrny medalik z wygrawerowaną datą, której nigdy nie potrafiłem zapomnieć.

Delaney zdjęła z szyi klucz i odwróciła go. Na odwrocie widniały dwie litery: E.R.

— Twoja matka zostawiła mi ten klucz — powiedziała. — Zanim zginęła.

— Moja matka nie żyje.

— Tak ci powiedziano.

Nagranie trwało dalej.

Marcus mówił szybciej, zniecierpliwiony.

— Wesley, to dziecko może kiedyś wrócić.

— Nie wróci — odpowiedział mój głos. — Dopilnuję tego.

Delaney wyszeptała:

— Jestem tym dzieckiem.

W tunelu ucichło wszystko. Nawet deszcz.

— Nie — powiedziałem.

— Mam akt urodzenia, listy Elizy i badanie genetyczne. Zrobiłam je trzy lata temu. Nie szukałam cię, bo myślałam, że to ty kazałeś ją zabić.

— Nigdy nie wydałem takiego rozkazu.

— Ale to twój głos.

— Został zmontowany.

— Nagranie jest oryginalne. Thomas ukrył je przed śmiercią. Marcus dopisał resztę po twoim zniknięciu.

Z odtwarzacza dobiegł kolejny fragment. Tym razem słychać było trzask krzesła i głos Marcusa, pozbawiony wcześniejszego spokoju.

— Podpisz, Pike. Rourke uwierzy, że to jego rozkaz.

Thomas odpowiedział:

— Wesley nigdy by tego nie zrobił.

— Wesley zrobi wszystko, jeśli wystarczająco długo będzie karmiony kłamstwami.

Potem huk. Krótki jęk. Cisza.

Delaney zakryła usta dłonią.

— Mój ojciec zginął tej nocy.

Poczułem, że kolana mam słabe. Przez dwadzieścia osiem lat budowałem imperium na przekonaniu, że wszyscy, których straciłem, byli ceną moich decyzji. Teraz jedna kobieta, mieszkająca nad przystanią, pokazała mi, że część tej ceny ktoś pobierał w moim imieniu.

Na schodach rozległy się kroki. Bruno szczekał wściekle.

— Ile osób wie o tym nagraniu? — zapytałem.

— Ty, ja i Marcus.

— A Karen?

Delaney wyjęła z kieszeni kopertę.

— Karen wie więcej, niż sądzisz.

Na kopercie widniało moje nazwisko zapisane ręką, którą rozpoznałem natychmiast. Pismo mojej matki.

— To dostałam od prawnika trzy dni temu. Powiedział, że jeśli otworzę ją przed twoim przyjazdem, umrę tak jak Thomas.

Wziąłem kopertę. Palce miałem lodowate.

Na zewnątrz zatrzymał się samochód. Tym razem nie jeden. Słyszałem trzy silniki.

Telefon w kieszeni zawibrował. Numer był zastrzeżony.

Odebrałem.

— Wesley — powiedziała Karen. — Nie ufaj Delaney. Ona nie jest jedyną osobą, która przeżyła tamtą noc.

Połączenie się urwało.

Delaney spojrzała na mnie, a potem na kopertę.

— Co powiedziała?

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, na końcu tunelu zapaliło się światło. Ktoś stał przy wyjściu, trzymając w ręce srebrny sygnet…