Mąż zażądał sprzedaży mojego mieszkania dla siostry, a kiedy odmówiłam, jego ojciec nagle przestał się uśmiechać

— Jaki jeszcze współkredytobiorca? — zapytał Igor, a jego głos nagle przebił się przez ciszę przy stole.

Stałam przy oknie w mieszkaniu teściowej i ściskałam w dłoni mały mosiężny brelok w kształcie kłosa. Należał do mojej babci. Zawsze przypinała go do kluczy, a po jej śmierci został jedyną rzeczą, którą zabrałam z jej mieszkania. Krawędzie były starte od lat dotykania, lecz właśnie wtedy wbiły mi się w skórę jak ostrze.

— Nie udawaj, że nie wiesz — odpowiedziała Nastia. W jej głosie słychać było płacz, ale ani odrobiny skruchy. — Podpisałeś dokumenty, kiedy powiedziałam, że bank inaczej nie da pieniędzy.

— Mówiłaś o poręczeniu!

— To prawie to samo.

— Prawie? — Igor odwrócił się do nas. — Nastia, bank może żądać pieniędzy ode mnie. Od mojego majątku. Od naszego majątku.

W ostatnim słowie zawisła groźba. Poczułam, jak lodowaty ciężar przesuwa mi się pod żebrami.

— Od naszego? — powtórzyłam.

Igor zakrył mikrofon dłonią.

— Olo, nie teraz.

— Właśnie teraz.

Przy stole nikt już nie jadł. Walentyna Siergiejewna trzymała widelec nad talerzem, a kropla tłuszczu z sałatki spływała po jego ząbku. Mikołaj Pietrowicz patrzył na syna z taką uwagą, jakby od dawna czekał na tę chwilę.

— Nastia, gdzie jesteś? — spytał Igor do telefonu. — Przyjedź natychmiast. Z wszystkimi dokumentami.

— Nie mogę.

— Dlaczego?

Po drugiej stronie zapadła cisza. Usłyszeliśmy tylko przyspieszony oddech.

— Bo ludzie z banku są już pod moim mieszkaniem.

Walentyna Siergiejewna wypuściła widelec. Metal uderzył o porcelanę.

— Co znaczy „ludzie z banku”? — zapytała.

— Komornik, chyba. Nie wiem. Igor, oni mówią, że jeśli dziś nie zapłacę, zmienią zamki.

— Ile czasu mamy? — spytał Igor.

— Do jutra rano.

Rozłączyła się.

Igor zaczął chodzić po pokoju. Pod jego butem skrzypiała deska przy kredensie, ta sama, która skrzypiała od naszego pierwszego spotkania z jego rodziną. Zawsze żartował, że dom pamięta wszystkie sekrety. Teraz przestało mi być do śmiechu.

— To nie może być prawda — powiedziała teściowa. — Przecież miałaś tylko spłacać raty.

— Raty wynoszą ponad czterdzieści tysięcy miesięcznie — odpowiedziałam cicho.

Igor zatrzymał się.

— Skąd wiesz?

— Przed chwilą powiedziałaś to przez telefon.

— Nie pytałem ciebie.

— A ja nie prosiłam, żebyś sprzedawał moje mieszkanie.

Jego twarz stwardniała.

— Jeśli teraz nie zrobimy czegoś natychmiast, moja siostra straci dach nad głową.

— Twoja siostra zaciągnęła dług, ukryła przed nami jego wysokość i wciągnęła ciebie w umowę. To nie jest mój obowiązek.

— Jesteśmy małżeństwem!

— A moje mieszkanie dostałam po babci przed ślubem.

Mikołaj Pietrowicz powoli odstawił szklankę.

— Igor, pokaż żonie dokumenty — powiedział spokojnie. — Wszystkie.

— Nie mam ich przy sobie.

— To zadzwoń do pośrednika i odwołaj pokaz.

Igor spojrzał na ojca, potem na mnie. W jego kieszeni zabrzęczał telefon. Na ekranie pojawiło się nieznane nazwisko.

— To chyba bank — szepnęła teściowa.

Igor odebrał. Przez kilka sekund tylko słuchał, a potem jego palce pobielały na obudowie.

— Nie — powiedział. — To niemożliwe. Ja niczego takiego nie podpisywałem.

Podał mi telefon. Mężczyzna po drugiej stronie zażądał, żebym natychmiast przyjechała do oddziału razem z Igorem. Zanim zdążyłam zapytać dlaczego, połączenie się przerwało.

Mikołaj Pietrowicz wstał i sięgnął po kluczyki leżące obok cukiernicy.

— Jedziemy — oznajmił.

— Dokąd? — spytał Igor.

Ojciec spojrzał na niego chłodno.

— Po prawdę. I tym razem nikt nie sprzeda niczego bez zgody Olgi.

Kiedy wyszliśmy na klatkę schodową, Igor nagle chwycił mnie za rękę. Jego paznokcie wbiły się w skórę.

— Olo, jeśli w banku pokażą coś, czego nie rozumiem, musisz mi uwierzyć.

— Najpierw zobaczę dokumenty.

Mikołaj Pietrowicz otworzył drzwi samochodu, lecz zanim wsiadłam, zauważyłam, że z kieszeni Igora wystaje złożona na pół biała kartka. Wyciągnęłam po nią rękę, a on próbował ją zasłonić…

CZĘŚĆ 2

…lecz było już za późno. Chwyciłam kartkę, zanim Igor zdążył ją wyrwać.

Na górze widniała nazwa kancelarii notarialnej, a pod nią moje imię, nazwisko i adres mieszkania po babci. Niżej znajdowało się zdanie o wyrażeniu zgody na sprzedaż lokalu. Podpis wyglądał jak mój.

Tylko że nim nie był.

Przez moment słyszałam wyłącznie własny oddech. Papier drżał mi między palcami.

— Co to jest? — zapytałam.

Igor zbladł.

— Nie wiem.

— Na tej kartce jest moje nazwisko.

— Mówię, że nie wiem.

— A podpis?

Milczał.

Mikołaj Pietrowicz wyrwał mu dokument i obejrzał go pod światło latarni. W samochodzie pachniało wilgotną tapicerką i miętowymi cukierkami, które teść trzymał w schowku. Ten zapach nagle wydał mi się duszący.

— To nie jest zwykła zgoda — powiedział. — To pełnomocnictwo do prowadzenia rozmów z kupującym.

— Ja niczego nie podpisywałam — odpowiedziałam.

— Wiem.

Igor usiadł za kierownicą, lecz nie uruchomił silnika.

— Nastia musiała zdobyć wzór twojego podpisu — powiedział.

— Skąd?

— Nie wiem.

— Przestań powtarzać, że nie wiesz!

Odwrócił się do mnie.

— Nie podpisałem tego za ciebie. Przysięgam.

— Ale wiedziałeś o pokazie.

— Pośrednik powiedział, że wszystko jest załatwione.

— Przez kogo?

Igor zacisnął usta.

— Przez Nastie.

Mikołaj Pietrowicz położył dokument na desce rozdzielczej.

— A teraz powiedz, synu, dlaczego pośrednik uważał, że ma zgodę właścicielki?

— Nie wiem, tato.

— Jeżeli jeszcze raz to powiesz, wysiądę i zostawię cię tutaj.

Silnik w końcu zaskoczył. Przez całą drogę nikt się nie odzywał. W kieszeni trzymałam brelok babci i pocierałam kciukiem jego starte ziarenka. Ten drobny ruch pozwalał mi nie rozpłakać się przed nimi.

W oddziale banku czekała na nas kobieta w granatowym żakiecie. Przedstawiła się jako kierowniczka działu odzyskiwania należności.

— Pani Olga, sytuacja jest poważna — powiedziała, gdy usiedliśmy w małym pokoju. — Pani mąż występuje w umowie jako współkredytobiorca. Nie jako poręczyciel.

— Nie wiedziałem — powiedział Igor.

Kobieta przesunęła w jego stronę plik dokumentów.

— Podpisy złożono osiem miesięcy temu.

Igor kartkował papiery z rosnącym przerażeniem.

— To nie mój podpis.

— Podpis elektroniczny został przypisany do pańskiego numeru telefonu.

— Mój telefon wtedy skradziono — powiedział nagle.

Spojrzałam na niego.

— Co?

— W listopadzie. Na dworcu. Mówiłem ci.

— Powiedziałeś, że go zgubiłeś.

— Bałem się, że będziesz zła.

Mikołaj Pietrowicz zamknął oczy.

— Jak długo ukrywałeś tę kradzież?

— Do dziś.

Kierowniczka wyjęła z teczki kolejną kartkę.

— Jest jeszcze jedna rzecz. W dokumentacji kredytu znajduje się oświadczenie, że małżeństwo państwa posiada dodatkowe zabezpieczenie w postaci mieszkania przy ulicy Lipowej.

Poczułam, jak zaciska mi się gardło.

— Kto złożył to oświadczenie?

— Pański mąż.

— Nie złożyłem — szepnął Igor.

Kobieta wskazała podpis.

— W takim razie ktoś posłużył się pańskimi danymi.

— Chcę kopię całej dokumentacji — powiedziałam.

— Oczywiście. Ale muszę uprzedzić, że bank może wystąpić o zabezpieczenie nieruchomości, jeśli okaże się, że dokumenty są prawdziwe.

— Są podrobione — odpowiedziałam.

— W takim razie potrzebne będzie badanie podpisów i zawiadomienie organów ścigania.

Igor poderwał głowę.

— Nie możemy od razu zawiadamiać policji.

— Dlaczego? — spytałam.

— Nastia trafi do więzienia.

— A ty wolisz, żebym straciła mieszkanie za jej oszustwo?

— To moja siostra.

— A ja jestem twoją żoną.

Zapadła cisza.

Wtedy telefon Igora zadzwonił po raz drugi. Na ekranie pojawiło się imię Nastii. Odebrał na głośniku.

— Igor, oni zabrali mi klucze — szlochała. — Powiedzieli, że mieszkanie zostało już przekazane kupującemu.

— Jak to kupującemu? — spytałam.

— Olga, przysięgam, nie wiedziałam, że jest już podpisana umowa — odpowiedziała Nastia.

— Jaka umowa?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Umowa sprzedaży twojego mieszkania — wyszeptała.

Igor zerwał się z krzesła.

— To niemożliwe! Przecież nie było podpisu Olgi.

— Był — odpowiedziała Nastia. — I właśnie dlatego musisz mi pomóc, zanim prawdziwy właściciel dowie się, kto go złożył…

CZĘŚĆ 3

…Kierowniczka banku natychmiast zamknęła drzwi pokoju.

— Proszę mówić dalej — powiedziała do Nastii. — Rozmowa jest nagrywana.

— Nie wiedziałam, że to trafi do księgi wieczystej — płakała Nastia. — Igor powiedział, że Olga się zgodziła.

Wpatrzyłam się w męża.

— Co jej powiedziałeś?

— Nic takiego. Tylko że porozmawiamy z tobą.

— Powiedziałeś jej, że podpiszę?

— Myślałem, że podpiszesz, kiedy zrozumiesz sytuację.

— Ale dokument już istniał.

Nastia zaczęła szlochać.

— To nie ja go podpisałam.

— Kto więc? — zapytał Mikołaj Pietrowicz.

Po drugiej stronie długo było słychać tylko trzaski.

— Pośrednik przyprowadził kobietę. Powiedział, że jest Olgą.

Poczułam, jak w brzuchu robi mi się pusto.

— Nie było mnie tam — powiedziałam.

— Wiem teraz. Wtedy myślałam, że przyjedziesz później. Kobieta miała dowód, pełnomocnictwo i znała wszystkie szczegóły mieszkania.

Kierowniczka spojrzała na mnie.

— Czy ktoś miał dostęp do pani dokumentów?

Przypomniałam sobie szufladę w naszym mieszkaniu. Akta babci, odpis aktu własności i mój stary dowód leżały tam od lat. Igor zawsze wiedział, gdzie są.

— Mój mąż — odpowiedziałam.

— Olga — wyszeptał Igor. — Ja tylko zrobiłem zdjęcia dokumentów.

— Po co?

— Pośrednik chciał przygotować wycenę.

— I przekazałeś je Nastii?

Nie odpowiedział.

Kierowniczka nacisnęła przycisk na telefonie. Do pokoju wszedł mężczyzna z teczką.

— To pełnomocnik banku — przedstawiła go. — Przyniósł kopię nagrania z kancelarii.

Podłączył urządzenie do monitora. Na ekranie zobaczyłam jasne pomieszczenie, biurko i kobietę w czarnym płaszczu. Miała moje nazwisko zapisane na kartce. Podpisała dokument, a potem odsunęła włosy z twarzy.

Wtedy ją rozpoznałam.

To była Nastia.

Walentyna Siergiejewna, która przyjechała z nami do banku, wydała zdławiony okrzyk.

— Boże, Nastia…

Na nagraniu pośrednik pytał: „Jest pani pewna, że mąż nie zmienił zdania?”. Nastia odpowiadała: „Igor dopilnuje, żeby Olga nie robiła problemów”.

Igor cofnął się, jakby ktoś go uderzył.

— To nie może być prawda.

— Sam słyszysz swój głos — powiedział Mikołaj Pietrowicz. — W nagraniu z rozmowy telefonicznej.

Na kolejnym fragmencie Igor mówił: „Nie martw się. Odpowiednio ją przekonam. Dla rodziny zrobi wszystko”.

Zrobiło mi się zimno.

To były jego słowa. Jego głos. Jego przekonanie, że moje „tak” można zaplanować za moimi plecami.

— Igor — powiedziałam — kiedy dowiedziałeś się o podrobionym podpisie?

— Dzisiaj.

— Nieprawda — odezwała się Nastia przez telefon. — Wiedział od tygodni, że dokumenty są nie w porządku. Mówił, że sprzedaż pójdzie szybko i wtedy spłacimy wszystko.

Igor zaczął protestować, lecz ojciec podniósł rękę.

— Nie kłam już ani słowa.

Pełnomocnik banku położył na stole kopię umowy.

— Złożyliśmy wniosek o wstrzymanie transakcji. Natomiast jutro rano odbędzie się przesłuchanie wszystkich osób wskazanych w dokumentach.

— Czy moje mieszkanie jest bezpieczne? — spytałam.

— Na tę chwilę tak. Ale ktoś próbował je sprzedać. Musimy zabezpieczyć oryginały i zgłosić fałszerstwo.

Wyjęłam telefon.

— Zgłaszam.

Igor chwycił mnie za nadgarstek.

— Nie rób tego. Proszę. Nastia ma dzieci.

— Ja też mam życie, które próbowałeś oddać za jej dług.

— Nie chciałem cię skrzywdzić.

— Krzywda nie zawsze zaczyna się od zamiaru. Czasem od decyzji, że druga osoba nie musi wiedzieć.

W tej samej chwili na telefon kierowniczki przyszła wiadomość. Przeczytała ją i zbladła.

— Co się stało? — spytał Mikołaj Pietrowicz.

Kobieta podniosła wzrok.

— Kupujący nie był przypadkowy. To firma należąca do wspólnika Nastii. A dzisiejszej nocy próbowano złożyć wniosek o przeniesienie własności mieszkania.

Spojrzała na mnie.

— I ktoś właśnie włamał się do lokalu przy ulicy Lipowej…