Macocha wyśmiała moją niewiedzę przy książęcym stole, lecz gdy książę otworzył swój sekretny rejestr, jej uśmiech nagle zniknął

— Ona nawet nie potrafi czytać — powiedziała Cordelia przy kolacji, unosząc kieliszek tak spokojnie, jakby komentowała pogodę.

Słowa zawisły nad białym obrusem. Jeden z dżentelmenów chrząknął, drugi nagle zainteresował się wzorem na swoim talerzu. Ja natomiast odłożyłam łyżkę i ustawiłam ją dokładnie przy brzegu porcelany. Przez pięć lat nauczyłam się, że milczenie potrafi zranić mocniej niż odpowiedź.

Na końcu stołu książę Henry Ashbourne nie spojrzał na Cordelię. Patrzył na moje dłonie. Na stare, kremowe rękawiczki, których mankiet spinała mała mosiężna klamerka w kształcie jaskółki. Ojciec podarował mi ją przed śmiercią i powiedział, że jaskółki zawsze wracają do domu, nawet jeśli droga prowadzi przez burzę.

— Wasza wysokość? — Cordelia uśmiechnęła się słodko. — Lenora nigdy nie miała głowy do nauki. Jej ojciec rozpieszczał ją liczeniem monet, ale z książkami radziła sobie fatalnie.

Książę podniósł jeden palec. Zarządca pochylił się, wysłuchał kilku cichych słów i natychmiast wyszedł z sali.

— Panno Vance — powiedział Henry, wstając — mam pilną sprawę w bibliotece. Chciałbym przez kwadrans skorzystać z pani towarzystwa, jeśli macocha pozwoli.

Cordelia otworzyła usta.

— To nie była prośba — dodał książę łagodnie.

Poczułam, jak zimno przesuwa się po moim karku. Książę nie zabierał samotnej pasierbicy do biblioteki bez powodu. A już na pewno nie po tym, jak jej macocha publicznie oznajmiła, że jest głupia.

Szliśmy korytarzem pełnym portretów. Deski skrzypiały pod naszymi krokami, a w powietrzu unosił się zapach wosku i mokrych płaszczy. Henry otworzył drzwi biblioteki, wszedł do środka i zamknął je za nami.

— Proszę usiąść — powiedział.

— Wolę stać, Wasza wysokość.

— Ja również.

Podszedł do ciężkiego biurka z orzecha, wyjął z kieszeni zegarka niewielki klucz i otworzył ukrytą szufladę. Leżała w niej cienka księga oprawiona w skórę koloru dojrzałych wiśni. Kiedy położył ją między dwiema świecami, serce zabiło mi szybciej.

— To mój prywatny rejestr — powiedział. — Słyszałem, że nie potrafi pani czytać. Proszę więc powiedzieć, czy człowiek prowadzący moje rachunki jest uczciwy.

Nie dotknęłam księgi od razu. Ojciec zwykł powtarzać: „Ludzie kłamią o liczbach, Lenoro. Same liczby kłamać nie potrafią”.

— Słyszę o sobie wiele rzeczy — odpowiedziałam. — Nie chciałabym zaprzeczać wszystkim naraz.

Kącik jego ust drgnął.

— Ma pani piętnaście minut.

Położyłam palce na skórzanej okładce. Była ciepła, jakby ktoś niedawno ją trzymał. Na krawędzi stron widniało przetarcie w jednym miejscu, dokładnie tam, gdzie kciuk wracał raz po raz.

Otworzyłam księgę.

Kolumny zapisano włoskim systemem podwójnego księgowania, którego ojciec uczył mnie przy swoim biurku, zanim nauczyłam się pisać eleganckie listy. Przerzuciłam trzy pierwsze strony. Wszystko się zgadzało.

Na dziewiętnastej stronie znalazłam pierwszy błąd. Dług dzierżawcy z Linthorp zapisano innym atramentem, a pod spodem prześwitywał ślad ołówka. Na dwudziestej czwartej stronie rachunek za naprawę stajni był trzy razy większy, niż powinien. Na trzydziestej pierwszej cały kwartał wydatków wyglądał tak, jakby ktoś sporządził go jednego wieczoru.

Podniosłam wzrok.

— Wasza wysokość, ile sądzi pan, że pański zarządca naprawdę jest uczciwy?

Mięsień przy szczęce księcia napiął się.

— Proszę mi powiedzieć.

Przesunęłam księgę bliżej świecy. Wtedy Henry zrobił coś, czego się nie spodziewałam. Zamiast patrzeć na cyfry, spojrzał na moją twarz i powiedział:

— Lenoro, jeśli to, co pani widzi, prowadzi do osoby siedzącej przy naszym stole, muszę wiedzieć przed świtem. A za drzwiami czeka człowiek, który właśnie przyniósł mi drugi rejestr…

CZĘŚĆ 2

…Zarządca pojawił się w progu z drugą księgą pod pachą, ale na widok mnie zatrzymał się tak gwałtownie, że mosiężny uchwyt drzwi zadrżał.

— Panie Vale — powiedział książę. — Zamknąć drzwi.

Mężczyzna wykonał polecenie. Miał szerokie dłonie i paznokcie zabarwione atramentem, lecz jego mankiety były nieskazitelnie białe. Nie był człowiekiem, który pracował przy rachunkach. Był człowiekiem, który udawał, że pracuje.

— Wasza wysokość, przyniosłem zestawienie zgodnie z rozkazem.

— Połóż je na biurku.

Vale zbliżył się, a ja poczułam zapach wilgotnej wełny i goździków. Kiedy położył księgę, jego wzrok zatrzymał się na mojej mosiężnej jaskółce.

— Panna Vance nie zna się na rachunkach — powiedział.

— To dziwne — odparłam. — Skoro nie znam się na rachunkach, dlaczego tak pilnie patrzy pan na moje ręce?

Jego twarz stężała.

Henry nie uśmiechnął się, ale w jego spojrzeniu pojawiło się coś, co przypominało uznanie.

Przez kolejną godzinę porównywaliśmy obie księgi. W bibliotece panowała cisza przerywana jedynie tykaniem zegara i szelestem przewracanych stron. Na pierwszy rzut oka wpisy były identyczne. Jednak w drugim rejestrze brakowało drobnych śladów nacisku pióra, które zostawały po prawdziwych fakturach. Znalazłam też trzy nazwiska dzierżawców, którzy od miesięcy nie żyli.

— Nie mogli zapłacić czynszu — powiedziałam.

— Zmarli? — Henry nachylił się nad stroną.

— Jeden z nich siedem lat temu. Drugi wyjechał do Kanady. Trzeciego nigdy nie było w księgach parafialnych.

Vale przełknął ślinę.

— To pomyłki kopisty.

— Pomyłki nie pobierają pieniędzy z kasy — odpowiedziałam.

O drugiej nad ranem książę wysłał dwóch ludzi do stajni i jednego do Yorku po potwierdzenie rachunków. Vale próbował wyjść, ale Henry zastąpił mu drogę.

— Nikt nie opuszcza Rexhall przed świtem.

— Wasza wysokość nie może mnie więzić.

— Nie więżę pana. Chronię własne pieniądze przed człowiekiem, który od dwóch lat wywozi je nocą z mojego majątku.

Gdy zarządcę odprowadzono, Henry długo milczał.

— Wiedziała pani wcześniej? — zapytał.

— Podejrzewałam, kiedy zobaczyłam pierwszą stronę.

— A macocha?

Serce ścisnęło mi się na samo imię Cordelii.

— Cordelia znała rachunki mojego ojca. Po jego śmierci powiedziała, że nie zostawił mi nic oprócz długów. Zabrała jego biurko, papiery i wszystkie listy.

— Nie zostawił pani testamentu?

— Powiedziano mi, że spłonął razem z dokumentami.

Książę podszedł do kominka. Ogień odbijał się w złotej ramie portretu jego matki.

— Mój ojciec był wspólnikiem pani ojca — powiedział. — Przed śmiercią zawarli umowę dotyczącą kopalni na północy. Od tamtej pory część udziałów znikała z rachunków.

— Czy uważa pan, że mój ojciec kradł?

Henry odwrócił się.

— Uważam, że ktoś bardzo chciał, bym tak pomyślał.

O świcie wróciliśmy do jadalni. Cordelia stała przy oknie, owinięta w fioletowy szal. Lord Severance, kuzyn księcia, siedział obok niej i obracał w palcach srebrną łyżeczkę.

— Jak miło — powiedziała Cordelia. — Czy lekcja czytania dobiegła końca?

— Nie — odpowiedział Henry. — Dopiero się zaczęła.

Na stole leżała koperta zapieczętowana czerwonym woskiem. Książę położył dłoń na jej wieku.

— Znalazłem ją dziś rano w komnacie mojego zmarłego ojca. Pieczęć nosi datę sprzed pięciu lat.

Cordelia pobladła tak szybko, że fiolet szala nagle wydał się niemal czarny.

— To niemożliwe — wyszeptała.

— Właśnie dlatego otworzymy ją tutaj — powiedział książę.

Lord Severance zerwał się z krzesła.

— Henry, nie masz prawa.

— Mam prawo do własnych dokumentów.

Jego palce wsunęły się pod złamaną krawędź wosku. Cordelia zrobiła krok naprzód, a jej dłoń zacisnęła się na oparciu krzesła. Ja natomiast zobaczyłam na kopercie znak, który ojciec rysował kiedyś na marginesach swoich ksiąg.

Książę podważył pieczęć, a w tej samej chwili z korytarza dobiegł krzyk stajennego chłopca…

CZĘŚĆ 3

…Chłopiec wpadł do jadalni, blady i zdyszany.

— Wasza wysokość, znaleźliśmy skrzynię w starej wozowni. Pod podwójnym dnem są dokumenty i pieniądze.

Henry nie oderwał wzroku od koperty.

— Kto ją znalazł?

— Ja i pan Mercer. Ale pan Vale próbował nas zatrzymać.

Lord Severance zrobił krok w stronę drzwi.

— To absurd. Nie możecie urządzać przeszukania bez dowodu.

— Dowód leży przede mną — odparł Henry.

Rozdarł kopertę.

W środku znajdowały się trzy arkusze papieru, akt spółki oraz krótki list napisany ręką mojego ojca. Rozpoznałam pismo natychmiast. Litera „L” zawsze miała zbyt długą dolną kreskę, jakby ojciec nie chciał kończyć żadnej myśli.

Książę przeczytał pierwszy akapit, potem podał list mnie.

— Niech pani sama przeczyta.

Palce drżały mi tak mocno, że papier zaszeleścił.

„Jeśli ten list dotrze do Lenory, oznacza to, że nie zdołałem ochronić jej przed Cordelią. Moja żona nie jest moją żoną w sprawach majątku. Podpisała umowę powierniczą, w której potwierdziła, że wszystkie udziały i rachunki pozostają pod kontrolą mojej córki po jej pełnoletności. Dokumenty przekazałem księciu Rexel, bo tylko on zna prawdziwą wysokość naszych wspólnych inwestycji”.

Przestałam oddychać.

— To nie może być prawda — powiedziała Cordelia.

Odwróciłam kartkę.

Na dole widniał podpis mojego ojca, podpis ówczesnego księcia oraz moja data urodzenia. Załączony akt potwierdzał, że byłam jedyną dziedziczką udziałów w kopalniach i ziemi, które Cordelia przez pięć lat przedstawiała jako bezwartościowe długi.

— Powiedziałaś mi, że ojciec zostawił tylko zobowiązania — szepnęłam.

Cordelia chwyciła oparcie krzesła.

— Twój ojciec był chory. Nie wiedział, co podpisuje.

— List napisał dwa dni przed śmiercią — powiedział Henry. — A lekarz potwierdził, że był przytomny.

Lord Severance pobladł.

— Henry, posłuchaj mnie. Vale prowadził rachunki, ale ja nie miałem z tym nic wspólnego.

— W takim razie dlaczego pani Cordelia wysyłała pieniądze na twoje konto w Londynie? — zapytałam.

Wyjęłam z drugiej księgi odpis przelewów. Suma była większa, niż potrafiłam sobie wyobrazić.

W jadalni zapadła cisza.

Cordelia spojrzała na mnie z czymś, co po raz pierwszy nie przypominało pogardy. To był strach.

— Nie rozumiesz, co robisz — powiedziała. — Jeśli ogłosisz ten dokument, wszyscy uznają, że twój ojciec został oszukany przez własną żonę. Zostaniesz sama.

— Byłam sama przez pięć lat.

Henry złożył list.

— Panno Vance, od tej chwili nie jest pani sama. Mój prawnik przyjedzie przed południem. Sprowadzimy również sędziego pokoju.

Wtedy z zewnątrz dobiegł tętent konia.

Służący wbiegł do sali z telegramem w dłoni.

— Wasza wysokość, wiadomość z Londynu. Pan Vale uciekł. Zabrał ze sobą jednego z pańskich ludzi i wie coś, czego nie powinien wiedzieć.

Henry wyrwał mu telegram. Czytał kilka sekund, aż jego twarz stwardniała.

— Co tam jest? — zapytałam.

Podał mi kartkę.

„Jeśli dokument powierniczy został odnaleziony, następny dowód znajduje się w banku. Przed otwarciem skrytki sprawdźcie, kto złożył podpis Lenory”.

Pod wiadomością widniało moje nazwisko.

Tyle że ja nigdy nie podpisywałam żadnej skrytki bankowej. A ktoś właśnie próbował wykorzystać mój podpis, by odebrać mi wszystko…