CZĘŚĆ 4 — Wydali mnie za mężczyznę przywiezionego chłopskim wozem, a kiedy wysiadł, śmiech na schodach nagle ucichł

CZĘŚĆ 4

Posłaniec zeskoczył z konia o siódmej rano, a błoto prysnęło na jego wypolerowane buty.

— Książę Thornwick?

Adrian wystąpił naprzód.

— To ja.

Mężczyzna podał mu zapieczętowany list.

— Rozkaz z kancelarii królewskiej. Natychmiastowe zabezpieczenie ksiąg i majątku lorda Belgrave’a. Żadna sprzedaż nie może zostać zawarta.

Mój ojciec cofnął się o krok.

— To niemożliwe.

— Możliwe — odparł Edmund. — Wczoraj wysłaliśmy kopie rachunków do Londynu.

Benedict spojrzał na Adriana.

— Ty to zaplanowałeś.

— Nie. Ty sam to zaplanowałeś, kiedy zacząłeś fałszować podpisy.

Vivian wciąż trzymała kartkę. Papier drżał w jej palcach.

— Ten dokument należy do Belgrave House.

— Nie — powiedziałam. — Należy do ziemi, którą próbowaliście ukraść.

Wtedy zza pleców urzędników wyszła Violet. Nie miała już na sobie złotej sukni. Włożyła prosty płaszcz, a jej twarz była biała jak wosk.

— Matyldo, ojciec kazał mi powiedzieć, że wszystko da się naprawić.

— Nie wszystko.

— Możesz wrócić do domu.

— Do którego? Tego, w którym sprzedano mnie za spłatę długów?

Violet spuściła wzrok.

— Nie wiedziałam, że to aż tak wygląda.

— Wiedziałaś, że się śmiałaś.

Jej usta zadrżały.

— Tak.

To jedno słowo zabrzmiało ciszej niż deszcz, ale po raz pierwszy nie próbowałam za nią niczego usprawiedliwiać.

Godzinę później jechaliśmy do Belgrave House powozem przysłanym z Thornwick. Adrian siedział naprzeciwko mnie, w granatowym płaszczu z herbem wyszytym przy kołnierzu. Nadal był tym samym mężczyzną, który przyjechał po mnie chłopskim wozem. Tylko teraz wszyscy widzieli, kim był.

W salonie czekał prawnik mojego ojca. Rozłożył dokumenty na stole i zaczął mówić szybko, jak człowiek, który chce przykryć prawdę ilością słów.

— Małżeństwo zostało zawarte pod fałszywym nazwiskiem. Można je unieważnić.

Adrian spojrzał na niego spokojnie.

— Proszę spróbować.

— Pańska łaskawość nie może poślubić kobiety, której rodzina jest zamieszana w oszustwo.

— Właśnie dlatego jej poślubiłem.

Prawnik zamilkł.

Wyjąłem z teczki kopię listu mojego ojca. Tego, w którym pisał, że przyjmę każdego mężczyznę, byle tylko uciec z domu.

— Czy to pański podpis? — zapytałam.

Benedict stał przy kominku. Węgiel żarzył się za jego plecami.

— To prywatny list.

— Odpowiedz.

— Tak.

Adrian skinął na Edmunda. Ten otworzył małe urządzenie ukryte w drewnianej skrzynce. W tamtych czasach niewielu ludzi widziało fonograf, lecz jego igła natychmiast zaczęła obracać się po walcu.

Z głośnika dobiegł głos mojego ojca, nagrany poprzedniego wieczoru przez Edmunda w gospodzie.

„Kiedy dziewczyna wyjedzie, sprzedam zachodnie grunty. Jeśli będzie płakać, tym lepiej. Nikt nie uwierzy kobiecie, która zawsze była zbyt miękka, by walczyć.”

W salonie zapadła cisza.

Słuchałam własnego ojca i po raz pierwszy usłyszałam jego słowa tak, jak słyszałby je obcy człowiek. Bez wspomnień z dzieciństwa. Bez potrzeby kochania go. Bez wymówek.

Benedict patrzył na obracający się walec.

— Wyłącz to.

— To pański głos — powiedział Adrian.

— Wyłącz!

Prawnik powoli zamknął teczkę.

— Milordzie, nie mogę już pana reprezentować.

Mój ojciec osunął się na fotel.

Vivian zaczęła płakać, lecz nie podeszłam do niej. Nie dlatego, że chciałam jej cierpienia. Po prostu przez całe życie myliłam współczucie z obowiązkiem ratowania ludzi, którzy ranili mnie bez wahania.

Urzędnicy zabrali księgi rachunkowe. Zabezpieczyli gabinet, stajnie i magazyn dokumentów. Benedict nie został tego dnia wyprowadzony w kajdanach. Musiał jednak stawić się przed sądem, a wszystkie jego majątki objęto nadzorem. Vivian straciła kosztowności, które dostała za podpisywanie fałszywych zobowiązań. Violet wyjechała do ciotki w Bath.

Ja wróciłam na chwilę do swojego dawnego pokoju.

W szafie nadal wisiała sukienka, którą nosiłam podczas choroby. Na parapecie leżała wysuszona gałązka lawendy z matczynego szala. Pokój był pusty, jakby nigdy mnie w nim nie było.

Zabrałam tylko małą skrzynkę z perłową szpilką.

— Nie musisz niczego stąd brać — powiedział Adrian z progu.

— Wiem. Dlatego biorę właśnie to.

Kilka tygodni później zamieszkaliśmy w Thornwick. Nie w wielkiej sali z portretami, lecz w domu przy ogrodzie, gdzie okna wychodziły na szklarnię i sad. Adrian rano przeglądał listy, a ja po południu prowadziłam izbę dla mieszkańców wioski. Znalazłam tam dzieci z obtartymi kolanami, kobiety z kaszlem i starszych ludzi, którzy nie mogli zapłacić lekarzowi.

Nie przestałam być łagodna.

Przestałam tylko wierzyć, że łagodność oznacza zgodę na wszystko.

Pewnego listopadowego wieczoru moja mała podopieczna, Elsie, przyniosła mi rysunek. Był na nim dom, dwa konie i kobieta z czymś małym przypiętym do kołnierza.

— To ty — powiedziała dziewczynka. — A ten pan obok to książę?

— Tak.

— Dlaczego przyjechał takim brzydkim wozem?

Roześmiałam się pierwszy raz bez poczucia winy.

— Bo chciał zobaczyć, kto będzie patrzył na jego ubranie, a kto na jego serce.

Adrian słyszał to z korytarza.

— I czego się dowiedział? — zapytał.

— Że powinien częściej myć koła.

Wieczorem położyłam perłową szpilkę na kominku. Nie była już ukryta w fałdzie sukni. Odbijała światło ognia, drobna i jasna, jak wspomnienie, które przestało boleć.

W grudniu nadszedł list od Violet. Pisała, że ojciec został skazany za fałszowanie dokumentów i oszustwa, a Vivian sprzedała większość biżuterii, by spłacić własne zobowiązania. Na końcu prosiła, żebym pozwoliła jej przyjechać.

Adrian przeczytał list i podał mi go bez komentarza.

— Chcesz jej odpisać?

— Tak.

— Co napiszesz?

Spojrzałam przez okno. Pierwszy śnieg przykrywał ścieżkę do stajni.

— Że jej wybaczam, ale nie wrócę do tamtego życia.

— To wystarczy.

Minęły trzy miesiące. Pewnego ranka pod bramą Thornwick zatrzymał się posłaniec z Belgrave House. Trzymał mały pakunek owinięty płótnem.

— Lord Benedict prosi, by księżna przyjęła to osobiście.

W środku znajdowała się moja stara filiżanka z pękniętym uchem. Pamiętałam ją z dzieciństwa. Ojciec stłukł ją kiedyś o ścianę, gdy powiedziałam, że chcę uczyć wiejskie dzieci czytać.

Do pakunku dołączono kartkę.

„Matyldo, przyjedź. Nie mam już nikogo.”

Przez chwilę trzymałam papier nad ogniem. Nie czułam triumfu. Tylko zmęczenie.

— Nie pojedziesz? — zapytał Adrian.

— Nie.

— Chcesz, żebym odpisał?

— Sama odpiszę.

Napisałam: „Życzę ci, byś nauczył się żyć z konsekwencjami własnych decyzji. Ja nauczyłam się żyć z moimi.”

Potem zamknęłam list.

Nie musiałam już nikogo przekonywać, że zasługuję na miejsce przy stole.

Nie musiałam też udowadniać, że mój mąż jest księciem.

Wiedziałam, kim jestem, zanim ktokolwiek wypowiedział jego tytuł.

Później wyszłam przed dom. Na śniegu zostały ślady dwóch koni i szerokich kół starego wozu, który Adrian zachował mimo wszystkich nowych powozów w stajni. Na jego burcie wciąż widniała rysa po kamieniu z dnia naszego ślubu.

Przypięłam perłową szpilkę do płaszcza i dotknęłam drewna dłonią.

Tym razem nikt się nie śmiał.

A ja nie oglądałam się za siebie.