Odmówił operacji, a potem po przebudzeniu kazał odnaleźć właśnie mnie — jego ochroniarz nagle przestał oddychać

O drugiej trzynaście w nocy pięciu mężczyzn wtargnęło do izby przyjęć, a ich przywódca wykrwawiał się na moich kafelkach.

Deszcz bębnił o wysokie okna miejskiego szpitala, kiedy drzwi rozsunęły się z hukiem. Czterech mężczyzn w przemoczonych garniturach weszło do środka tak, jakby nie przekraczali progu szpitala, tylko zdobywali obcy teren. Jeden miał bliznę przecinającą policzek. Drugi trzymał dłoń pod marynarką. Wszyscy rozglądali się, zanim spojrzeli na rannego.

Ten ostatni stał pośrodku poczekalni i oddychał przez zaciśnięte zęby. Krew przesiąkała przez białą koszulę po prawej stronie brzucha. Spływała na czarny mankiet, kropla po kropli.

— Proszę go położyć! — zawołałam.

Lekarz dyżurny, doktor Maksym Kowal, wyszedł zza stanowiska.

— Nie możecie tak wejść na oddział. Najpierw ochrona, dokumenty, zgoda na leczenie…

Mężczyzna z blizną odepchnął go tak mocno, że Maksym uderzył biodrem o metalowy wózek.

— Zgoda jest taka, że on ma przeżyć.

— A ja mówię, że za sześć minut może być za późno — odpowiedziałam.

Wskazałam na leżankę. Mój głos brzmiał spokojnie, chociaż serce waliło mi pod granatowym fartuchem.

— Zdejmijcie marynarkę. Koszuli nie ruszajcie. Rozetnę ją sama.

Ranny spojrzał na mnie. Miał jasne, lodowate oczy i twarz człowieka, który nauczył się nie pokazywać bólu. Nie zapytał, kim jestem. Tylko skinął głową.

Wtedy pojęłam, kto tu wydaje rozkazy.

Pomogliśmy mu położyć się na leżance. Metalowe kółko zadrżało na nierównej posadzce. Rozcięłam koszulę i zobaczyłam ranę pod żebrami. Pocisk przeszedł na wylot, ale tkanka wokół otworu była poszarpana, sina i dziwnie blada.

— Potrzebuje sali operacyjnej — powiedział doktor Kowal.

— Nie — odparł ranny.

— To nie jest negocjacja. Ma pan krwotok wewnętrzny.

— Żadnej operacji. Żadnego uśpienia.

— Zwariował pan?

Ranny złapał go za nadgarstek. Maksym zamilkł. Mężczyzna odwrócił głowę w moją stronę.

— Może pani to zaszyć tutaj?

Powinnam powiedzieć „nie”. Powinnam wezwać policję i ochronę, a potem odejść od tej historii.

Ale zobaczyłam puls na jego szyi. Słaby. Nierówny.

— Mogę spróbować — powiedziałam.

— Proszę spróbować.

Przez następne czterdzieści minut liczyło się tylko światło lampy, odgłos deszczu i cienka stalowa igła przesuwająca się przez skórę. Mężczyzna ani razu nie krzyknął. Tylko raz zacisnął palce na prześcieradle tak mocno, że pękło plastikowe zapięcie przy jego dłoni.

— Jak się pan nazywa? — zapytałam, kiedy zakładałam ostatni szew.

— Adrian Radecki.

Nazwisko znałam. Całe miasto znało jego firmy, fundacje i ludzi, którzy nigdy nie występowali na zdjęciach.

Nagle monitor zapiszczał.

Puls Adriana spadł gwałtownie.

Mężczyzna z blizną ruszył do łóżka.

— Odsuń się! — krzyknęłam.

— Co mu jest?

— Jeśli mi przeszkodzisz, umrze szybciej.

Nachyliłam się nad Adrianem.

— Proszę zostać ze mną. Słyszy mnie pan?

Jego powieki drgnęły. Wtedy zauważyłam coś, czego wcześniej nie widziałam. W rozdartej podszewce marynarki tkwiła mała szklana ampułka owinięta czarnym papierem. Nie miała szpitalnej etykiety.

Wyjęłam ją tak, żeby ochroniarze tego nie zauważyli.

Jeżeli płyn już dostał się do jego organizmu, kula nie była jedyną próbą zabójstwa.

Schowałam ampułkę do kieszeni fartucha i podniosłam wzrok na bliznowatego mężczyznę.

— Wyjdźcie na chwilę. Muszę go zbadać.

— Nigdzie nie idziemy.

Adrian otworzył oczy.

— Zróbcie… co mówi — wyszeptał.

Po raz pierwszy jego ludzie zawahali się.

A kiedy drzwi oddziału zamknęły się za nimi, wyjęłam ampułkę jeszcze raz i podeszłam do telefonu służbowego. Musiałam zlecić badanie, zanim ktokolwiek zrozumie, co znalazłam. Moja dłoń zawisła nad przyciskiem, gdy za szybą pojawiła się sylwetka mężczyzny z blizną, a jego ręka powoli sięgnęła do klamki…

CZĘŚĆ 2

…i właśnie wtedy wyłączyłam lampę nad stanowiskiem, udając, że sprawdzam bezpieczniki.

Mężczyzna z blizną wszedł do środka.

— Co pani ukrywa?

— Wyniki jego ciśnienia.

— Proszę mi je pokazać.

— Nie jestem zobowiązana przekazywać panu dokumentacji pacjenta.

Jego oczy zatrzymały się na mojej kieszeni. Poczułam szkło ampułki chłodne przez materiał fartucha. Przez sekundę byłam pewna, że słyszy, jak przyspiesza mi oddech.

— Jak się pani nazywa? — zapytał.

— Maja Wrona.

— Tylko tyle?

— Na nocnej zmianie to wystarczy.

Adrian leżał nieruchomo, ale monitor pokazywał, że jego serce zaczyna pracować równiej. Podałam mu leki podtrzymujące krążenie, a potem, pod pozorem kontroli krwi, wzięłam próbkę do małej probówki. W szpitalnym systemie zamówiłam badanie pod kodem dotyczącym nieokreślonego zatrucia.

Nie mogłam powiedzieć prawdy ludziom Adriana.

Jeśli ktoś z nich podał mu truciznę, informacja zniknęłaby szybciej niż ślad krwi na mokrym chodniku.

O trzeciej czterdzieści siedem w nocy zeszłam do laboratorium. Korytarz pachniał wybielaczem i kawą z automatu. Technik, pani Celina, podniosła głowę znad wirówki.

— Maja, mamy awarię na chirurgii. Naprawdę musisz robić to teraz?

— Muszę.

— To próbka pacjenta z postrzałem?

— Tak. I proszę nie wpisywać mojego nazwiska przy zleceniu.

Celina zmarszczyła brwi.

— Wiesz, że to może być problem?

— Wiem. Większym problemem będzie, jeśli go rano nie będzie.

Wsunęła probówkę do aparatu. Czerwone światło odbiło się od miedzianej zawieszki na mojej szyi. Nosiłam ją od dzieciństwa. Mały żuraw z nierówno zlutowanym skrzydłem był jedyną rzeczą, którą zostawiła mi matka.

— Nadal to nosisz? — zapytała Celina.

— Niektórych rzeczy nie umiem wyrzucić.

Po kilkunastu minutach urządzenie zapiszczało. Celina spojrzała na ekran, potem na mnie.

— To nie wygląda jak zwykły lek.

— Co widzisz?

— Substancję, która wpływa na przewodzenie impulsów w sercu. Dawka jest mała, ale przy jego stanie wystarczyłaby, żeby zatrzymać krążenie.

— Możesz określić dokładnie?

— Potrzebuję jeszcze dwóch badań. I ktoś będzie pytał, kto je zlecił.

— Niech pyta mnie.

Kiedy wróciłam na oddział, Adrian spał. Jego ochroniarze stali przy oknie. Ten z blizną, którego później poznałam jako Oskara Lisa, od razu ruszył w moją stronę.

— Szef chce z panią rozmawiać.

— Szef powinien odpoczywać.

— Szef nie lubi, kiedy ktoś podejmuje decyzje za niego.

— W takim razie powinien był nie przyjeżdżać postrzelony.

Przez jego twarz przemknął cień uśmiechu.

— Ma pani odwagę.

— Mam dyżur. To nie to samo.

Adrian otworzył oczy chwilę później. Spojrzał na mnie, potem na Oskara.

— Ona wie — powiedział cicho.

Oskar zesztywniał.

— Co wie?

— Że kula była drugim krokiem.

W sali zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie kroplówki.

Adrian spróbował usiąść, ale syknął z bólu.

— Kto podał mi napój przed spotkaniem?

Oskar wymienił kilka nazwisk. Jeden z mężczyzn stojących pod ścianą odwrócił wzrok.

Zapamiętałam to.

O piątej pięćdziesiąt osiem badanie było gotowe. Celina zadzwoniła do mnie na prywatny telefon.

— Maja, to akonityna. W organizmie jest jej więcej, niż myśleliśmy.

Ścisnęłam telefon.

— Jesteś pewna?

— Tak. I jest jeszcze coś. Ktoś dodał do próbki środek maskujący. Ten, kto to zrobił, znał się na medycynie albo miał dostęp do laboratorium.

Spojrzałam przez szybę na ludzi Adriana.

Zabójca nie musiał być wśród jego ochroniarzy.

Mógł pracować w szpitalu.

O szóstej czterdzieści wyszłam służbowym wyjściem, zanim ktokolwiek zdążył zapisać moje pełne dane. Nie wiedziałam, że kamera nad drzwiami nagrała moją twarz. Nie wiedziałam też, że Adrian obudził się kilka minut później i spojrzał na pusty korytarz.

— Gdzie jest pielęgniarka? — zapytał.

— Odeszła — odpowiedział Oskar.

Adrian przełknął ślinę.

— Znajdźcie ją.

— Po co?

— Bo jako jedyna zrozumiała, że ktoś próbował mnie zabić, zanim padł strzał.

Oskar pochylił się bliżej.

— A jeśli ona pracuje dla człowieka, który to zrobił?

Adrian spojrzał na niego tak, że blizna na policzku Oskara nagle pobladła.

— Wtedy znajdziemy ją, zanim znajdzie ją on.

W tym samym momencie mój telefon zawibrował. Nieznany numer przesłał jedno zdjęcie: drzwi mojego mieszkania, sfotografowane z korytarza. Pod fotografią widniały tylko cztery słowa: „Nie oddawaj ampułki, Maju”…

CZĘŚĆ 3

…a pod wiadomością pojawił się drugi obraz, tym razem przedstawiający mnie stojącą przy laboratorium.

Zatrzymałam się na schodach kamienicy. W ręce trzymałam klucze, ale nie włożyłam ich do zamka. Ktoś wiedział, gdzie mieszkam. Ktoś wiedział, co znalazłam. I ktoś chciał, żebym uwierzyła, że następny krok należy do mnie.

Zadzwoniłam do Celiny.

— Czy ktoś pytał o wczorajszą próbkę?

— Przed chwilą był tu mężczyzna z identyfikatorem szpitala. Powiedział, że jest z administracji.

— Wpuściłaś go?

— Nie. Ale znał numer zlecenia.

Weszłam do mieszkania tylnym wejściem i nie zapalałam światła. Ampułkę miałam w metalowej puszce po herbacie, schowanej za rurą pod zlewem. Zabrałam ją, a potem pojechałam do szpitala taksówką, zmieniając trasę dwa razy.

Adrian czekał w osobnej sali. Oskar stał przy drzwiach, lecz tym razem nie próbował mnie zatrzymać.

— Szef chce usłyszeć wszystko — powiedział.

— Najpierw chcę gwarancji, że wyjdę stąd żywa.

— Nie mogę jej dać.

— W takim razie nie mam nic do powiedzenia.

Adrian odwrócił głowę na poduszce.

— Oskar, zostaw nas.

— To zły pomysł.

— Właśnie dlatego go wybieram.

Oskar zacisnął szczękę, ale wyszedł. Zamknął drzwi bez trzaskania.

Adrian wskazał krzesło.

— Usiądź, Maju.

— Znasz moje imię.

— Znalazłem je.

— Więc wiesz, że nie pracuję dla nikogo.

— Wiem tylko, że mój lekarz nie zauważył trucizny, a ty zauważyłaś ją w kilka sekund.

Położyłam metalową puszkę na stoliku.

— To nie była zwykła trucizna. W ampułce jest akonityna. Działa na serce, powoduje zaburzenia rytmu, drętwienie i gwałtowny spadek ciśnienia. Kula miała odwrócić uwagę.

Adrian patrzył na puszkę, jakby leżał w niej cały jego dotychczasowy życiorys.

— Kto mógł ją podać?

— Tego nie wiem. Ale środek maskujący w próbce oznacza, że ktoś próbował zatrzeć ślady już po zatruciu.

— W moim laboratorium pracuje doktor Eryk Maj.

— A w szpitalu?

Adrian nie odpowiedział od razu.

— Mój brat, Kamil, finansuje oddział ratunkowy. To on zorganizował moje spotkanie wczoraj wieczorem.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Oskar wszedł blady.

— Kamil dzwonił. Twierdzi, że wie, gdzie jest osoba, która podała truciznę.

— Skąd? — spytałam.

— Powiedział, że znalazł ją w samochodzie przy magazynie na ulicy Portowej.

Adrian poderwał się, ale rana natychmiast zaprotestowała bólem.

— Nie jedź tam.

— To mój brat.

— Właśnie dlatego nie jedź.

Oskar spojrzał na mnie.

— Pani coś wie.

— Nie. Ale mam coś, czego nie powiedziałam wam wcześniej.

Wyjęłam telefon i położyłam go na łóżku. Podczas nocnej zmiany, kiedy Adrian tracił puls, włączyłam nagrywanie głosu. Nie nagrałam wszystkiego, lecz wystarczyło, żeby usłyszeć rozmowę zza drzwi.

Głos Kamila był wyraźny.

„Jeśli przeżyje, trzeba będzie zmienić plan”.

Potem głos Eryka Maja:

„Ampułka zniknęła”.

Na końcu trzeci głos, którego nie znałam:

„Pielęgniarka ją zabrała”.

Oskar słuchał z otwartymi ustami.

Adrian zamknął oczy.

— Mój brat — powiedział.

— Nie wiemy, czy to on strzelił — odparłam. — Ale wiemy, że wiedział o ampułce.

Adrian spojrzał na mnie.

— Dlaczego mi pomogłaś?

— Bo byłeś pacjentem.

— Nie. Dlaczego podjęłaś ryzyko?

Dotknęłam miedzianego żurawia na szyi.

— Moja matka zmarła po tym, jak próbowała zgłosić zatrucie w zakładzie, który należał do twojej rodziny. Nigdy nie udowodniono, że to nie był wypadek.

Twarz Adriana stwardniała.

— Jak miała na imię?

— Helena Wrona.

Przez chwilę słychać było tylko cichy szum aparatury.

Adrian wyszeptał:

— Znałem ją. To ona ostrzegała mojego ojca przed skażeniem rzeki.

Wtedy jego telefon zaczął dzwonić. Na ekranie pojawiło się imię „Kamil”. Adrian odebrał na głośniku.

— Bracie, jeśli chcesz żyć, przyjedź sam — powiedział Kamil. — I przywieź pielęgniarkę.

Połączenie przerwano.

Oskar spojrzał na mnie.

— To pułapka.

Adrian odsunął kołdrę i spróbował wstać.

— Jedziemy na Portową.

— Nie — powiedziałam. — Najpierw zabezpieczymy dowody.

W tej samej chwili na moim telefonie pojawiła się nowa wiadomość. Tym razem nie było zdjęcia drzwi ani laboratorium. Był skan dokumentu sprzed dwudziestu lat, podpisany nazwiskiem mojej matki.

Pod nim widniało zdanie: „Twoja matka nie zginęła przez wypadek. A Adrian Radecki wie, kto ją uciszył”…