CZĘŚĆ 4

…Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem wszystko wydarzyło się naraz.

Prokuratorka wydała polecenie zabezpieczenia kliniki. Funkcjonariusz zabrał Álvarowi telefon. Borkowski zadzwonił do ochrony, a pielęgniarka zamknęła drzwi sali od środka.

Álvaro próbował odzyskać kontrolę.

— To absurd — powiedział. — Nie możecie traktować mnie jak przestępcy.

— Na razie traktujemy pana jak osobę, która ma wiele do wyjaśnienia — odpowiedziała prokuratorka.

— Mam adwokata.

— Proszę do niego zadzwonić.

Wyjął z pamięci numer i połączył się. Mówił szybko, niemal szeptem.

— Musisz tu przyjechać. Natychmiast. Oni mają nagrania.

Słuchał odpowiedzi.

Jego twarz zmieniała się z każdą sekundą.

— Nie, nie możesz się wycofać. Zapłaciłem ci.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Powiedziałeś, że dokumenty są legalne.

Adwokat odpowiedział coś, czego nie usłyszeliśmy. Álvaro opuścił telefon.

— On nie będzie mnie reprezentował — powiedział bezbarwnie.

— Dlaczego? — zapytałam.

Spojrzał na mnie z gniewem.

— Bo się boi.

Wtedy funkcjonariusz podłączył nagranie do monitora w pokoju przesłuchań. Álvaro stał przy ścianie. Nie wiedział, że będzie musiał słuchać własnego głosu.

— Jeśli zacznie płakać, trzeba będzie podać jej coś na uspokojenie.

Jego własne słowa odbiły się od białych ścian.

Álvaro zacisnął szczękę.

— To wyrwane z kontekstu.

Następny fragment.

— Wtedy powiemy, że zaprzeczanie jest częścią choroby.

— To nie mój głos — powiedział.

Borkowski spojrzał na niego spokojnie.

— Nagrane zostało w twoim mieszkaniu.

— Ona mnie prowokowała.

— Leżałam na podłodze — odpowiedziałam.

Po raz pierwszy nie znalazł gotowej repliki.

Później dowiedziałam się, że doktor Sokołowska nie została zabita przez Álvara. Zmarła w wyniku wypadku, kiedy ktoś zepchnął jej samochód z drogi. Śledczy znaleźli jednak wiadomości, które wysłano z telefonu Álvara, oraz nagranie z parkingu. To wystarczyło, by połączyć go z człowiekiem, który próbował zastraszyć wszystkich uczestników programu „Aurelia”.

Najważniejsze było jednak to, co znajdowało się w jego domu.

Policja przeszukała gabinet następnego dnia rano. W sejfie znaleziono oryginalne formularze, listę nazwisk i kopię wniosku o ubezwłasnowolnienie mnie. Wniosek był już podpisany przez sędziego, choć nigdy nie zostałam zbadana.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Na ślubie byłego męża mój syn podszedł do mikrofonu z małym pudełkiem, a pan młody nagle zbladł

Była tam również umowa sprzedaży mojego udziału w kamienicy.

Álvaro planował podpisać ją w dniu, w którym miałam trafić do zamkniętego oddziału.

Kiedy usłyszałam to w prokuraturze, nie poczułam triumfu.

Poczułam zmęczenie.

Przez pięć lat ratowałam go przed konsekwencjami jego własnych zachowań. Tłumaczyłam jego wybuchy, ukrywałam ślady i przepraszałam ludzi, którym nie zrobiłam nic złego.

Teraz po prostu przestałam.

Álvaro został zatrzymany. Później odpowiadał za przemoc, fałszowanie dokumentów, próbę oszustwa i udział w zastraszaniu świadków. Proces trwał wiele miesięcy. Jego wspólnicy zaczęli zeznawać, gdy zrozumieli, że nie zdoła ich ochronić.

Nie poszłam na wszystkie rozprawy.

Nie musiałam.

Wystarczyło, że raz usłyszałam nagranie, na którym mówił o mnie jak o przeszkodzie do usunięcia.

Mieszkanie sprzedałam. Zostawiłam tylko jedną rzecz: mały telefon z pękniętą złotą gwiazdą na obudowie. Nie dlatego, że był piękny. Dlatego, że przypominał mi dzień, w którym po raz pierwszy wybrałam siebie.

Trzy miesiące później mieszkałam w Gdańsku, w niewielkim mieszkaniu nad piekarnią. Rano budził mnie zapach chleba, a nie ciężkie kroki na korytarzu.

Znalazłam pracę w biurze architektonicznym. Zaczynałam od prostych projektów, lecz nikt nie mówił mi, że nie potrafię myśleć. Nikt nie sprawdzał mojego telefonu. Nikt nie pytał, dlaczego tak długo byłam w łazience.

W sobotę odwiedził mnie mój młodszy brat, Tomasz, z sześcioletnią córką Zosią. Dziewczynka usiadła przy stole i narysowała dom z ogromnym żółtym oknem.

— To twój nowy dom? — zapytałam.

— Nasz — odpowiedziała. — Bo tutaj możesz zapraszać, kogo chcesz.

Poczułam pieczenie pod powiekami.

— Masz rację.

— A ten telefon? — Zosia wskazała na półkę.

— To pamiątka.

— Działa?

— Nie. Ale przypomina mi, że kiedyś zadziałał dokładnie wtedy, kiedy powinien.

Pierwszy śnieg spadł w listopadzie. Stałam przy oknie z kubkiem herbaty, gdy na ekranie nowego telefonu pojawiła się wiadomość od Álvara.

„Możemy porozmawiać. Bez prawników. Wiem, że nadal ci na mnie zależy.”

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam tylko: