W noc ślubu mąż kazał mi zdjąć suknię, lecz po mojej odpowiedzi jego twarz nagle stężała

— Zdejmij suknię ślubną — powiedział mój mąż. — To małżeństwo jest wyłącznie zemstą.

Stałam przy wygasłym kominku w sypialni rezydencji markizów Valverde, a deszcz listopadowy bębnił o wysokie balkonowe drzwi. Atrament w księdze parafialnej jeszcze nie wysechł. Przed godziną zostałam doną Izabelą Valverde. Teraz miałam zostać kobietą, którą mąż zamierzał ukarać za grzechy ojca.

Alejandro chodził po pokoju w mokrych butach. Na ciemnej tkaninie jego ślubnego fraka połyskiwały krople deszczu. Ja zaś trzymałam palce na drobnych perłowych guziczkach sukni, uszytej z pięćdziesięciu łokci hiszpańskiej koronki, za którą mój ojciec zapłacił pożyczonymi pieniędzmi.

— Już się tego domyślałam — odpowiedziałam.

Zatrzymał się.

— Wiedziałaś?

— Wiedziałam, że mój ojciec jest winien osiemdziesiąt tysięcy pesos. Wiedziałam, że wykupiłeś jego weksle. I wiedziałam, że oświadczyłeś mi się trzy dni później. Szlachcic nie płaci takiej sumy tylko dlatego, że spodobał mu się uśmiech kobiety.

Jego szare oczy zwęziły się.

— Twój ojciec zniszczył mojego brata.

— Znam historię don Tomása.

— Nie znasz całej. Miał dwadzieścia lat. Rodrigo de Alarcón przekonał go, by zainwestował spadek w kopalnię La Esperanza. Obiecał mu żyłę srebra większą niż wszystko, co widziała Zacatecas. Raporty były fałszywe. Twój ojciec wycofał pieniądze i zniknął. Tomás został bez grosza.

Jego głos zadrżał.

— Odebrał sobie życie w moim gabinecie.

Poczułam chłód pod cienką tkaniną rękawiczek, ale nie spuściłam wzroku.

— Bardzo mi przykro. Nie będę jednak przepraszać za zbrodnię, której nie popełniłam.

Alejandro podszedł i rozpiął pierwszy guzik. Jego palce były lodowate. Przy moich włosach wisiała mała miedziana broszka w kształcie jaskółki, prezent od matki. Zwykle przypinałam ją do kołnierza, lecz tego wieczoru ukryłam ją przy karku, pod upiętymi włosami.

— Nie chcę twoich przeprosin — powiedział. — Chcę, żeby twój ojciec cierpiał. Mógłbym wysłać go do więzienia dla dłużników, ale to nie zraniłoby jego dumy. Najcenniejszym majątkiem Rodriga byłaś ty. Córka, którą zamierzał wydać za bogatego mężczyznę, by odzyskać fortunę.

— Więc mnie kupiłeś.

— Tak.

Ostatni guzik puścił. Przytrzymałam suknię obiema rękami, żeby nie opadła na podłogę.

— Będziesz miała hojną pensję. W obecności ludzi odegramy szczęśliwe małżeństwo. Prywatnie nie będzie między nami czułości, zaufania ani dzieci. Będziesz nosić moje nazwisko, podczas gdy twój ojciec będzie patrzył, jak jego najlepsza inwestycja więdnie w związku bez miłości.

Zsunęłam suknię na podłogę. Zostałam w cienkiej nocnej koszuli i zadrżałam.

— Jeśli mam więdnąć, każ rozpalić kominek. Nie zamierzam umrzeć na zapalenie płuc tylko po to, by twoja zemsta wyglądała bardziej szlachetnie.

Jego twarz zmieniła się na sekundę. Jakby spodziewał się łez, błagań albo przekleństwa, a dostał rachunek za drewno.

— Nie boisz się mnie?

— Boję się wielu rzeczy. Ciebie jeszcze nie zdążyłam.

Wziął polano z kosza, lecz zanim zdążył zbliżyć je do paleniska, na korytarzu rozległy się szybkie kroki. Ktoś zatrzymał się pod drzwiami. W dłoni trzymałam broszkę, której ostry zatrzask wbijał mi się w skórę.

Rozległo się pukanie.

— Don Alejandro — odezwał się zarządca. — Przywieziono skrzynię z domu Alarcónów. Pański teść twierdzi, że należy do jego córki.

Alejandro spojrzał na mnie.

— Nie zamawiałem żadnej skrzyni.

— Ja również nie.

Zarządca wszedł, niosąc małą drewnianą skrzynkę z pękniętym zamkiem. Na wieku widniał herb mojego ojca, lecz pod nim ktoś wyrył cienkie litery: T. V.

Tomás Valverde.

Alejandro pobladł.

— Skąd to masz? — zapytał.

— Nie wiem. Otwórz ją.

Podniósł wieko. W środku leżała czarna teczka przewiązana sznurkiem i koperta z woskiem, na którym odciśnięto znak, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Alejandro wyciągnął rękę, a ja nagle zrozumiałam, że przez dwa lata mój ojciec nie bał się długu.

Bał się tego, co ktoś mógł znaleźć.

Palce Alejandro dotknęły koperty…

CZĘŚĆ 2

Palce Alejandro dotknęły koperty, lecz nie zdążyły jej podnieść. Z korytarza dobiegł krzyk służącej, a zaraz potem trzask tłuczonej porcelany.

— Wszyscy na miejsca! — zawołał ktoś przy schodach.

Alejandro natychmiast zasunął skrzynkę nogą pod łóżko. Jego dłoń znalazła rękojeść szpady, którą zdjął z pasa dopiero kilka minut wcześniej.

— Kto tu jest? — spytał.

Odpowiedziała mu cisza.

Złapał mnie za ramię i odciągnął od drzwi. Materiał mojej koszuli zahaczył o wystający gwóźdź w łóżku. Poczułam pieczenie, ale nie wydałam dźwięku.

— Nie dotykaj skrzynki — szepnął.

— Przed chwilą kazałeś mi zdjąć suknię, bo jestem twoją własnością. Teraz mam udawać, że nie widzę dowodu?

— To może być pułapka.

— Albo prawda, której boisz się bardziej niż pułapki.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. W progu stanął zarządca, Martín, z twarzą białą jak mąka. Za nim nie było nikogo.

— Na dziedzińcu znaleziono konia bez jeźdźca — powiedział. — Brama od strony ulicy jest otwarta.

Alejandro zmarszczył brwi.

— Kto widział intruza?

— Nikt. Ale ktoś przeszukał kancelarię.

Wtedy usłyszeliśmy kolejny odgłos. Z dołu, z gabinetu Alejandro, dobiegło skrzypienie otwieranej szuflady.

Alejandro ruszył pierwszy. Pobiegłam za nim, wciąż w nocnej koszuli, trzymając miedzianą jaskółkę przy szyi. Schody były śliskie od wniesionego deszczu. Na trzecim stopniu leżała zerwana rękawiczka z ciemnej skóry, jeszcze wilgotna.

Gabinet wyglądał tak, jakby przeszedł przez niego wiatr. Dokumenty leżały na podłodze, kałamarz był przewrócony, a jedna z szuflad wisiała otwarta. Nad biurkiem wisiał portret Tomása. Młody mężczyzna z jasnymi oczami patrzył na nas z płótna, jakby wiedział, po co przyszliśmy.

— Nic nie zginęło — powiedział Martín.

Alejandro podniósł z podłogi zmiętą kartkę.

— Zginęło. Ktoś szukał aktów kopalni.

— Jakich aktów? — zapytałam.

Spojrzał na mnie ostro.

— Nie udawaj, że nie wiesz.

— Nie udaję. Od śmierci Tomása mój ojciec wyrzucał wszystkie rozmowy o La Esperanza z domu. Gdy pytałam, nazywał tę sprawę starą raną.

Alejandro podszedł do portretu i zdjął go ze ściany. Za płótnem znajdowała się wnęka. Była pusta, lecz na drewnianej krawędzi widniały świeże rysy.

— Tomás trzymał tu listy — powiedział. — Wszystkie zniknęły.

— Wszystkie?

— Jeden zostawiłem sobie. Nie dlatego, że chciałem go czytać. Bałem się, że pewnego dnia zapomnę jego głos.

Z kieszeni wyjął złożony arkusz. Papier był przetarty na środku, a rogi miały ślady ognia.

— Tomás napisał go w dniu śmierci — powiedział. — „Alejandro, jeśli jutro przyjdzie do ciebie ktoś z kancelarii Villarroela, nie podpisuj niczego. Znalazłem różnicę w rachunkach. Ojciec Izabeli nie działał sam”.

W gardle zrobiło mi się sucho.

— Esteban Villarroel — wyszeptałam.

Alejandro gwałtownie podniósł głowę.

— Znasz to nazwisko?

— Był pełnomocnikiem mojego ojca. Przez lata prowadził jego księgi. Tydzień temu widziałam go w domu, choć ojciec twierdził, że wyjechał do Veracruz.

Martín zrobił znak krzyża.

— Don Esteban przybył dziś wieczorem — powiedział. — Widziałem jego powóz przy bocznej bramie.

Alejandro zacisnął list w pięści.

— Dlaczego twój ojciec miałby trzymać dowody przeciwko Villarroelowi?

— Może nie trzymał ich z własnej woli. Może ktoś zmuszał go do milczenia.

— To nie usprawiedliwia kradzieży pieniędzy mojego brata.

— Nie powiedziałam, że usprawiedliwia. Powiedziałam, że nie znasz całej historii.

Podszedł do mnie tak blisko, że poczułam zapach mokrej wełny i dymu z jego ubrania.

— Od kiedy?

— Od kiedy moja matka umarła. Zostawiła mi klucz ukryty w pudełku po koralikach. Powiedziała, że jeśli ojciec kiedykolwiek zmusi mnie do małżeństwa, mam odnaleźć księgę z czerwoną pieczęcią.

— Masz ją?

— Nie. Mam tylko połowę strony. Resztę ukrył ktoś w skrzynce.

Alejandro spojrzał pod łóżko. Skrzynka zniknęła.

W tej samej chwili drzwi gabinetu zatrzasnęły się za nami. Martín pobiegł do klamki, lecz z drugiej strony ktoś przekręcił klucz.

Pod drzwi wsunięto kartkę. Na niej widniało jedno zdanie: „Pani Izabela wie, gdzie jest druga księga”.

Alejandro odwrócił się do mnie, a w jego dłoni błysnęła szpada.

— Kto cię śledził, zanim przybyłaś do mojego domu?

Zanim odpowiedziałam, za oknem rozległ się tętent koni, potem trzask zapalonej pochodni przy magazynie.

Ogień zaczął wspinać się po drewnianych okiennicach…

CZĘŚĆ 3

Ogień zaczął wspinać się po drewnianych okiennicach. Dym wdarł się do gabinetu, a Martín uderzył ramieniem w drzwi.

— Cofnijcie się! — krzyknął Alejandro.

— Nie ma czasu! — odparłam.

Wspięłam się na krzesło, chwyciłam ciężki mosiężny świecznik i uderzyłam nim w zamek. Za drugim razem metal puścił. Drzwi otworzyły się, a gorące powietrze uderzyło nas w twarz.

Pobiegliśmy do sypialni. Skrzynka nadal leżała pod łóżkiem, lecz wieko było otwarte. Koperta zniknęła. Czarna teczka została.

— Ktoś chciał tylko list — powiedział Alejandro.

— Albo chciał, żebyśmy tak pomyśleli.

Teczka zawierała plik rachunków, trzy listy i stronę wyrwaną z księgi kopalni. Na wszystkich dokumentach widniała czerwona pieczęć Villarroela. Alejandro czytał pierwszy list z twarzą coraz bardziej nieruchomą.

— Co tam jest? — zapytałam.

Nie odpowiedział. Podał mi papier.

„Don Rodrigo, raport o złożach został sporządzony na podstawie pańskich wskazówek. Jeśli nie przekaże pan pieniędzy Tomása do końca miesiąca, ujawnię, że kopalnia nie ma wartości, a pańskie wcześniejsze księgi są sfałszowane”.

Pod spodem znajdował się podpis Estebana Villarroela.

Drugi list pochodził od mojego ojca.

„Tomásie, chciałem tylko zyskać czas. Villarroel grozi, że wyśle do urzędu dowody moich wcześniejszych oszustw. Pieniądze zabrałem, ponieważ inaczej zrujnowałby także Izabelę. Przysięgam, że odzyskam wszystko”.

Alejandro zachwiał się i oparł dłoń na stole.

— Mój brat wiedział — powiedział cicho. — Wiedział, że raporty są fałszywe.

— Wiedział, że został wykorzystany przez mojego ojca i Villarroela. To nie to samo, co niewinność mojego ojca.

W tym momencie drzwi otworzyły się z hukiem. W progu stał Rodrigo de Alarcón, przemoczony, z zakrwawioną skronią. Za nim płonął korytarz.

— Izabelo! — zawołał.

Alejandro podniósł szpadę.

— Ty jeszcze żyjesz.

Ojciec spojrzał na niego, potem na list w mojej dłoni.

— Esteban mnie znalazł. Chce odzyskać księgę.

— Gdzie jest druga część? — spytałam.

Rodrigo zamknął oczy.

— W twojej broszce.

Dotknęłam miedzianej jaskółki. Zatrzask nagle wydał mi się cięższy niż wcześniej.

— Co to znaczy?

— Twoja matka wiedziała, że Villarroel fałszuje rachunki. Kazała mi ukryć w broszce klucz do skrytki w kaplicy. W skrytce jest oryginalna księga i zeznanie Tomása. Chciałem je sprzedać, by uciec. Potem próbowałem je odzyskać. Bałem się.

Alejandro patrzył na niego z niedowierzaniem.

— Przez dwa lata pozwalałeś mi wierzyć, że zabiłeś mojego brata.

— Sam go zniszczyłem — wyszeptał Rodrigo. — Powinienem był przyznać prawdę. Zamiast tego uciekłem.

Nagle rozległ się wystrzał. Rodrigo osunął się na kolano. Martín chwycił go za ramiona, a Alejandro podbiegł do okna.

Na dziedzińcu stał Esteban Villarroel. W ręku trzymał pochodnię, a obok niego dwóch uzbrojonych ludzi.

— Don Alejandro! — zawołał. — Pańska żona ma coś, co należy do mnie. Jeśli nie zejdziecie w ciągu minuty, podpalę całą rezydencję.

Odpięłam broszkę i przycisnęłam ją do dłoni.

— Nie oddam mu klucza.

Alejandro spojrzał na mnie.

— W takim razie musimy dotrzeć do kaplicy.

— Nie. Najpierw musisz usłyszeć zeznanie Tomása.

Wyjęłam z teczki trzeci list. Był krótki, napisany drżącą ręką.

„Alejandro, jeśli czytasz te słowa, nie mścij się na Izabeli. Ona nie zna winy ojca. Jej matka próbowała mnie ostrzec. Prawdziwym złodziejem jest człowiek, który podpisuje się za nas wszystkich”.

Alejandro przeczytał ostatnie zdanie na głos. Jego twarz stężała.

Wtedy z dołu dobiegł łomot. Drzwi wejściowe pękły, a Esteban wszedł do środka.

— Kaplica jest już zamknięta — zawołał. — A jeśli myślisz, don Alejandro, że twój tytuł cię ochroni, powinieneś wiedzieć, że mam podpisane zeznanie twojego teścia.

Za jego plecami ktoś krzyknął, że znaleziono ciało w stajni.

Rodrigo spojrzał na mnie z przerażeniem.

— To nie był człowiek Villarroela — powiedział. — To mój dawny pisarz. Miał księgę.

W tej samej chwili na schodach pojawił się Esteban, a w jego dłoni błysnęło ostrze.

Nie wiedział jeszcze, że przed godziną zdążyłam wysłać jednego świadka do urzędu wicekróla…