Mój zmarły mąż przemówił z telefonu w mojej sypialni, a kiedy spojrzałam na twarz intruzki, jej ręka nagle zadrżała

W chwili, gdy usłyszałam głos mojego zmarłego męża dobiegający spod mojego łóżka, przestałam oddychać.

Leżałam na zakurzonych deskach, z policzkiem przyciśniętym do zimnej podłogi, a kilka centymetrów od mojego nosa przesuwały się palce obcej kobiety. W dłoni ściskałam nóż kuchenny. Nie dlatego, że chciałam zaatakować. Bałam się, że jeśli go wypuszczę, zacznę krzyczeć.

— Sprawdź garaż — powiedział Andrzej z telefonu.

Głos był spokojny. Zbyt spokojny.

Kobieta stojąca nad łóżkiem poprawiła rękaw czarnej marynarki.

— Samochodu nie ma. Przy jej biurze też go nie było.

W słuchawce rozległy się trzy rytmiczne stuknięcia.

Serce podeszło mi do gardła.

Andrzej zawsze uderzał obrączką o ceramiczny kubek, kiedy się nad czymś zastanawiał. Robił to przy rachunkach, w restauracji, a nawet wtedy, gdy czekał na moją odpowiedź po oświadczynach. Nie słyszałam tego dźwięku od dwudziestu sześciu miesięcy, odkąd sześciu mężczyzn wyniosło jego zamkniętą trumnę z kościoła.

— Niebieska teczka musi być w sypialni — powiedział.

Kobieta wysunęła górną szufladę komody. Flakonik moich perfum zadźwięczał o drewno. Słodki, ciężki zapach rozlał się tuż nad moją twarzą.

— Mówiłeś, że trzyma wszystko w gabinecie.

— Przeniosła ją po kontroli ubezpieczyciela.

— Skąd wiesz?

— Bo opowiada doktorowi Kowalence więcej, niż rozumie.

Poczułam, jak palce sztywnieją na rękojeści noża.

Doktor Kowalenko był człowiekiem, którego polecił mi wspólnik Andrzeja po pogrzebie. Przez ponad dwa lata słuchał, jak mówię o nocnych krokach, otwartych drzwiach na taras i przedmiotach pojawiających się w innych miejscach. Za każdym razem zapisywał coś w notesie.

— Żałoba potrafi nadać zwyczajnym dźwiękom bardzo osobiste znaczenie — powtarzał łagodnie.

Wtedy mu wierzyłam.

Teraz zaczynałam rozumieć, że nie leczył mojego bólu. Zbierał na mnie materiał.

Kobieta uklękła i wsunęła rękę pod łóżko. Jej czarna szpilka miała starty czubek. Zauważyłam to, bo patrzyłam na nią z odległości kilku centymetrów, modląc się, żeby nie spojrzała niżej.

Jej palce zahaczyły o coś przy drewnianej listwie. Po chwili na dywan spadło małe czarne urządzenie.

Głośnik.

Kobieta nacisnęła przycisk.

— Proszę! Niech ktoś mi pomoże! Wypuśćcie mnie!

Z urządzenia dobiegł kobiecy krzyk, potem łomot pięści o niewidzialne drzwi i szloch. Dźwięk był tak prawdziwy, że przez sekundę sama uwierzyłam, że ktoś naprawdę jest zamknięty w moim domu.

Kobieta wyłączyła nagranie.

— To właśnie słyszy ta wścibska sąsiadka — mruknęła.

Andrzej zaśmiał się cicho.

— Galina już dwa razy dzwoniła na policję. Jeszcze jedna skarga i powstanie przekonująca historia.

— Historia czego?

— Że Ołena traci rozum, kiedy zostaje sama.

Przypomniałam sobie Galinę stojącą poprzedniego ranka przy płocie. Miała żółte gumowe rękawiczki i twarz bledszą niż zwykle.

— Codziennie po południu słyszę kobietę w twoim domu — powiedziała. — Ona płacze i woła matkę.

Roześmiałam się wtedy, bo łatwiej było uznać Galinę za przewrażliwioną, niż przyznać, że ktoś od miesięcy wchodzi do mojego domu.

— Jutro zadzwonisz i powiesz, że krzyczy również w nocy — ciągnął Andrzej. — Kowalenko dopilnuje reszty.

— A potem?

— Tymczasowa opieka. Dom, rachunki, polisa. Wszystko stanie się prostsze.

W lustrzanych drzwiach szafy zobaczyłam twarz kobiety.

Ciemne włosy. Perłowa kolczyk. Blizna przy lewej brwi.

Natalia.

Moja młodsza siostra.

W tej samej chwili powiedziałam jej imię.

— Natalio.

Odwróciła się gwałtownie. Telefon wypadł jej z ręki, lecz połączenie nie zostało przerwane.

— Ołena? — zapytał Andrzej.

Wysunęłam się spod łóżka i podniosłam aparat, zanim Natalia zdążyła go chwycić.

— Kogo ja pochowałam? — zapytałam.

Przez chwilę panowała cisza.

Potem znów usłyszałam trzy stuknięcia obrączki o kubek, a Natalia powoli wyjęła z kieszeni klucz, którym otworzyła moje drzwi…

CZĘŚĆ 2

Klucz wylądował w mojej dłoni, zimny i ciężki jak dowód winy.

Natalia zamknęła drzwi sypialni od środka i oparła się o nie plecami. Jej twarz była biała, ale nie wyglądała na zaskoczoną. Wyglądała na człowieka, który od dawna bał się właśnie tej chwili.

— Ołena, odłóż telefon — powiedział Andrzej.

Jego głos dochodził z głośnika. Tak blisko, jakby stał po drugiej stronie ściany.

— Kogo pochowałam? — powtórzyłam.

— Nie rozumiesz, w co się wplątujesz.

— Rozumiem, że mój martwy mąż rozmawia ze mną przez telefon mojej siostry.

Natalia wyciągnęła rękę.

— Daj mi go.

— Po co? Żebyś mogła dalej pomagać mu udawać trupa?

Jej usta drgnęły.

— On obiecał, że trafisz tylko na krótkie badanie.

— A później?

— Później wszystko miało się uspokoić.

— Wszystko? Mój dom też?

Nie odpowiedziała.

Na zewnątrz, za oknem, zawył wiatr. Poruszył metalową zawieszką przy karmniku, którą Andrzej przykręcił tam wiosną przed swoją śmiercią. Srebrny dzwoneczek uderzył o szybę trzy razy.

— Powiedz jej, że to nie miało tak wyglądać — szepnęła Natalia.

— Nie mam czego jej tłumaczyć — odparł Andrzej. — Zabierz telefon.

— Nie podejdę do niej.

— Natalio.

To jedno słowo wystarczyło. Zobaczyłam, jak siostra zaciska palce.

— Bałaś się go jeszcze przed jego śmiercią? — zapytałam.

— On nie umarł.

Zdanie zawisło między nami.

Miałam wrażenie, że podłoga odsuwa się spod moich stóp.

— Powiedz to jeszcze raz.

Natalia zamknęła oczy.

— Andrzej żyje.

Z telefonu dobiegł ostry trzask. Tym razem nie stuknięcie obrączką, lecz uderzenie dłoni o blat.

— Przestań mówić — warknął.

— Gdzie on jest? — krzyknęłam.

— Ołena, posłuchaj mnie. To, co zrobiłem, było konieczne.

— Konieczne było spalenie samochodu?

— Nie wiedziałaś, jak daleko zaszły sprawy.

— Kogo pochowałam?

Milczał.

Pytanie wróciło do mnie z całą siłą. Zamknięta trumna. Opieczętowany worek z obrączką. Zegarek. Srebrny brelok w kształcie latarni, który podarowałam mu na piątą rocznicę ślubu. Wtedy myślałam, że wszystkie odpowiedzi zostały pogrzebane razem z nim.

— Ciało nie zostało zidentyfikowane — powiedziała Natalia. — Badanie było niemożliwe. Pożar…

— Co zrobiłeś z prawdziwą osobą?

— To nie był przypadkowy człowiek — odpowiedział Andrzej. — Nie wiedział, co podpisuje.

W żołądku poczułam lodowaty skurcz.

— Zabiłeś kogoś?

— Nie. Znalazłem człowieka, który już umierał. Zapłaciłem za jego transport, dokumenty i samochód.

Natalia zakryła twarz obiema dłońmi.

— Miałeś powiedzieć, że to był wypadek — szepnęła.

— Bo to był wypadek.

— A moja siostra?

— Twoja siostra jest przeszkodą.

Słowo „przeszkodą” zabolało bardziej niż krzyk.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego Natalia znała rozkład mojego domu. Dlaczego znikały tabletki nasenne. Dlaczego zdjęcie ślubne zmieniało miejsce. Dlaczego podczas terapii coraz częściej wątpiłam we własną pamięć.

— Teczka — powiedziałam. — Co jest w niebieskiej teczce?

— Nic, czego potrzebujesz.

— W takim razie dlaczego tak bardzo jej szukasz?

Andrzej zamilkł.

To milczenie było odpowiedzią.

Wsunęłam klucz do zamka i przekręciłam go. Zamek kliknął. Natalia odsunęła się od drzwi.

— Ołena, proszę. Nie rób tego.

— Ty zrobiłaś ze mnie wariatkę.

— Dostałam pieniądze. Tylko tyle.

— Za co?

— Za podpisanie dokumentów, kiedy cię zamkną.

Poczułam, że twarz mi płonie.

Andrzej odezwał się spokojniej:

— Teczka jest w schowku za obrazem w gabinecie. Jeśli ją weźmiesz, przyjedzie po ciebie policja. Mam ludzi, którzy powiedzą, że groziłaś Natalii. Mam nagrania, na których brzmisz jak osoba niestabilna.

— A ja mam twój głos.

— To niczego nie dowodzi.

— Dowodzi, że żyjesz.

Połączenie nagle się urwało.

W tej samej sekundzie z dołu dobiegł huk tłuczonego szkła. Ktoś wszedł do domu przez tylne drzwi.

Natalia spojrzała w stronę schodów.

— On wysłał kogoś po teczkę — powiedziała.

Na ekranie telefonu pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru.

„Masz dziesięć minut. Potem spłonie nie tylko dom”…

CZĘŚĆ 3

Huk na dole powtórzył się, a z sufitu posypał się drobny tynk.

Natalia cofnęła się pod okno.

— Musimy wyjść — powiedziała.

— Najpierw chcę wiedzieć, co jest w teczce.

— Jeśli tam zejdziemy, on nas znajdzie.

— Już nas znalazł.

Przycisnęłam telefon do piersi i otworzyłam drzwi. Z korytarza dochodził zapach spalonego plastiku. Na schodach leżała rozbita lampa, a przy tylnym wejściu ktoś przeszukiwał szafki.

— W gabinecie jest drugi korytarz — powiedziała Natalia. — Za regałem.

— Skąd wiesz?

— Sama pomagałam go zbudować.

Pobiegłyśmy na dół. W salonie szyba była roztrzaskana, lecz intruz zniknął. Na podłodze leżał ślad mokrego błota i oderwana rękawiczka.

W gabinecie przesunęłam obraz przedstawiający zimowy las. Za nim znajdował się płytki metalowy schowek. Nie potrzebowałam klucza. Drzwi były uchylone.

Niebieska teczka leżała na półce.

Sięgnęłam po nią, ale Natalia chwyciła mnie za nadgarstek.

— Ołena, zanim ją otworzysz, musisz wiedzieć, że nie wszystko, co tam jest, wygląda tak, jak myślisz.

— Wystarczy mi prawda.

W środku znalazłam kopie polis, przelewy, umowę sprzedaży udziałów w firmie Andrzeja i kilka kart pamięci. Na samej górze leżał raport identyfikacyjny z zakładu medycyny sądowej.

Przeczytałam pierwsze zdanie.

„Tożsamość ofiary nie została potwierdzona na podstawie materiału genetycznego.”

Niżej znajdowała się dopisana ręcznie notatka Kowalenki: „Pacjentka przyjmuje sugestię śmierci męża jako niepodważalny fakt. Wzmocnić objawy dezorientacji.”

Drżały mi ręce.

— On zaplanował wszystko — powiedziałam.

— Tak.

— A ty mu pomagałaś.

Natalia spuściła wzrok.

— Przez pierwsze miesiące tylko odbierałam pieniądze. Potem powiedział, że jeśli się wycofam, ujawni moje długi. Wiedział, że nie mam dokąd pójść.

— Zawsze miałaś dokąd pójść. Mogłaś przyjść do mnie.

— On powiedział, że wtedy skrzywdzi ciebie.

Z karty pamięci odtworzyłam nagranie.

Najpierw usłyszałam własny głos z gabinetu:

— Czasem mam wrażenie, że Andrzej jest w domu.

Potem głos Kowalenki:

— Czy słyszy pani jego głos teraz?

A następnie cichy szept Andrzeja, nagrany z ukrycia:

— Powiedz jej, że powinna się bać.

Natalia rozpłakała się bezgłośnie.

— To wystarczy? — zapytałam.

— Jest jeszcze coś.

Wyjęła z teczki kopertę z pieczęcią ubezpieczyciela. W środku znajdowało się potwierdzenie wypłaty odszkodowania oraz kopia przelewu na konto należące do spółki założonej trzy tygodnie po „śmierci” Andrzeja. Drugim odbiorcą była firma Kowalenki.

— Pieniądze za twoje leczenie — powiedziała Natalia. — Tak to nazwali.

— Ile dostałaś?

— Trzydzieści tysięcy.

Spojrzałam na nią.

— A ile dostał on?

Nie odpowiedziała.

Wtedy telefon znów zadzwonił. Na ekranie pojawiło się nagranie wideo przesłane z nieznanego numeru. Andrzej siedział w ciemnym pomieszczeniu. Był starszy, wychudzony, ale bez trudu rozpoznałam bliznę na brodzie i srebrny brelok przy kluczach.

— Jeśli otworzyłaś teczkę, wiesz już, że nie umrę drugi raz — powiedział. — Masz godzinę, żeby przyjechać do starego młyna. Przyjedziesz sama, dostaniesz dokumenty i pieniądze. Jeśli nie, policja znajdzie dowody świadczące przeciwko tobie.

— Nie jadę — powiedziałam do ekranu.

— Pojedziesz. Bo w młynie jest ktoś, kogo nie chcesz stracić.

Film się skończył.

W tej samej chwili zadzwonił telefon Galiny. Odebrałam.

— Ołena, Natalia jest z tobą? — spytała sąsiadka. — Przed chwilą widziałam Andrzeja przy bramie. I on nie był sam. W samochodzie siedział doktor Kowalenko.

Zamarłam.

— Galino, zamknij drzwi i dzwoń na policję.

— Już zadzwoniłam. Ale policjant powiedział, że muszę mieć dowód.

Spojrzałam na niebieską teczkę, kartę pamięci i telefon z nagraniem.

— Dowód właśnie trzymam w ręce.

Od strony podwórza dobiegł warkot silnika.

Andrzej nie pojechał do młyna.

Przyjechał po nas…