Brat sprzedał mój warsztat mafijnemu królowi, lecz gdy odmówiłam podpisu, Gabriel Costa nagle przestał się uśmiechać

Kiedy po pięciu dniach pracy dla Gabriela Costy wróciłam do warsztatu, znalazłam jego ludzi stojących przy podnośniku mojego ojca z bronią pod marynarkami.

Był piątkowy wieczór, kilka minut po dwudziestej drugiej. Nad bramą warsztatu Moretti Auto mrugała jedna żółta lampa, a deszcz bębnił o blaszany dach jak garść drobnych kamieni. W powietrzu wisiał zapach oleju, mokrego betonu i kawy, którą zostawiłam rano w wyszczerbionym kubku.

Dwóch mężczyzn odsunęło się, kiedy weszłam.

— Frankie — powiedział pierwszy. — Gabriel chce porozmawiać.

— Gabriel ma telefon.

— Tym razem chciał przyjechać.

Dopiero wtedy zobaczyłam czarny samochód zaparkowany przy kanale. Gabriel wysiadł bez parasola. Krople osiadały na jego ciemnych włosach, ale nie próbował ich strząsnąć. Miał na sobie płaszcz do kolan i rękawiczki z cienkiej skóry. Wyglądał jak człowiek, który nie przychodzi prosić.

W ręce trzymał metalową kasetkę.

— To nie jest pora na wizyty — powiedziałam.

— Zgadzam się.

— Więc dlaczego tu jesteś?

Spojrzał na ludzi przy podnośniku.

— Bo ktoś próbował podpalić mój magazyn.

— Gratuluję. Powinieneś rozmawiać ze strażą pożarną.

— W magazynie znaleziono część z twojego warsztatu.

Poczułam, jak zimno wchodzi mi pod kołnierz kurtki.

— To niemożliwe.

— Tak powiedziałem również sobie.

Weszliśmy do biura. Na biurku leżał mój czerwony metalowy przybornik z wygiętym zatrzaskiem. Ojciec zrobił go dla mnie, kiedy miałam dziewiętnaście lat. Na wieczku wyrył mały półksiężyc, bo twierdził, że każdy dobry mechanik musi umieć pracować także po zmroku.

Gabriel postawił kasetkę obok przybornika.

— Kto miał dostęp do magazynu części? — zapytał.

— Ja, Leo i Dominic.

— Tylko?

— Tylko.

— Jeden z tych ludzi kłamie.

— A ty przyszedłeś mnie przesłuchiwać?

— Przyszedłem cię ostrzec.

Parsknęłam.

— Mafijny król ostrzega mechanika przed własnymi problemami?

— Nie jesteś już tylko mechanikiem.

— Nie jestem też twoim żołnierzem.

Jego spojrzenie zatrzymało się na mojej twarzy. Przez pięć dni widział, jak rozbieram silniki, poprawiam jego ludzi i odmawiam przyjmowania poleceń, które uważałam za głupie. Nigdy wcześniej nie patrzył na mnie tak, jakby próbował zapamiętać każdy szczegół.

— Wiem — powiedział cicho.

Otworzył kasetkę. W środku leżał czarny moduł sterujący, przypalony z jednej strony.

— Został znaleziony pod ciężarówką, która miała eksplodować.

— To nie jest część z mojego warsztatu.

— Numer seryjny prowadzi właśnie tutaj.

Wzięłam moduł do ręki. Metal był jeszcze szorstki od sadzy. Obróciłam go pod lampą i poczułam znajome ukłucie w żołądku.

— Numer został przerobiony.

Gabriel pochylił się nad biurkiem.

— Jesteś pewna?

— Zobacz ślad po frezie. Ktoś zeszlifował dwie cyfry i nabił je ponownie. Ale tego nie robił mój warsztat.

— Skąd wiesz?

— Bo mój ojciec nauczył mnie, że numerów nie wybija się od lewej strony. Ten ślad jest prawy. Ktoś chciał, żeby wyglądało to jak nasza robota.

Przez chwilę słychać było tylko deszcz.

Potem ktoś zapukał do drzwi.

Dominic wszedł blady jak ściana.

— Szefie, znaleźliśmy coś jeszcze przy tylnej bramie.

Gabriel odwrócił głowę.

— Co?

Dominic spojrzał na mnie, a potem położył na biurku małą kopertę z mokrego papieru.

— Była wsunięta pod wycieraczkę pańskiego samochodu. Jest zaadresowana do Frankie.

Gabriel nie dotknął koperty.

— Otwórz ją — powiedziałam.

— Nie — odparł.

— Dlaczego?

— Bo ktoś chce, żebyś zrobiła to przy mnie.

Jego palce zacisnęły się na krawędzi biurka. Widziałam gniew, lecz pod nim było coś jeszcze. Strach.

Wzięłam kopertę.

Nóż do papieru leżał obok mojego czerwonego przybornika. Sięgnęłam po niego i wsunęłam ostrze pod zaklejony brzeg, kiedy nagle z zewnątrz dobiegł trzask tłuczonego szkła, a Gabriel chwycił mnie za ramię i odwrócił w stronę okna…

CZĘŚĆ 2

…W tej samej chwili kula roztrzaskała szybę nad moją głową.

Gabriel pociągnął mnie na podłogę. Upadłam na plecy, a metalowa kasetka uderzyła o beton z głuchym hukiem. Kawałki szkła posypały się na biurko i mój czerwony przybornik.

— Nie ruszaj się — syknął.

— Mam taki zwyczaj, kiedy ktoś strzela do warsztatu.

— Frankie!

Jego głos nie przypominał spokojnego tonu z portowego magazynu. Był ostry, rozkazujący i pełen czegoś, czego nie chciałam nazwać.

Dominic wyciągnął broń i wybiegł przez boczne drzwi. Dwaj pozostali ludzie Gabriela pobiegli za nim. Ja podniosłam głowę. Gabriel klęczał przede mną, osłaniając mnie własnym ciałem.

— Zejdź ze mnie — powiedziałam.

— Kiedy przestaną strzelać.

— To może potrwać.

— W takim razie będziesz musiała znieść moje towarzystwo.

Drugi strzał uderzył w metalową szafę. Poczułam zapach prochu i gorącego żelaza.

Po kilku minutach z zewnątrz dobiegł krzyk, a potem odjeżdżający samochód. Dominic wrócił z pustymi rękami.

— Uciekł przez kanał — powiedział. — Zostawił motocykl.

Gabriel wstał i podał mi dłoń. Nie przyjęłam jej. Podniosłam się sama, otrzepując spodnie.

— Teraz otworzę tę kopertę.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj ktoś próbował mnie zabić. Mam prawo wiedzieć dlaczego.

— Masz prawo przeżyć.

— Nie myl troski z kontrolą.

Jego szczęka stężała.

— Zabieram cię w bezpieczne miejsce.

— Nie jestem paczką.

— W takim razie zachowuj się jak ktoś, kto chce dożyć rana.

Odpowiedziałam mu po sycylijsku, używając słów, które zwykle sprawiały, że nawet Leo wychodził z pomieszczenia. Gabriel słuchał bez mrugnięcia.

— To było mniej uprzejme niż poprzednio — zauważył.

— Tym razem mówiłam łagodnie.

— Wierzę.

Wziął kopertę, ale nie otworzył jej. Zamiast tego wsunął ją do wewnętrznej kieszeni płaszcza.

— Jedziemy.

— Oddaj mi ją.

— Otrzymasz ją, gdy będziemy za zamkniętymi drzwiami.

— Nie wydajesz mi poleceń.

— Frankie, ktoś zna twój warsztat, mój magazyn i sposób działania naszych zabezpieczeń. To nie jest przypadkowy atak.

— Wiem.

— Ktoś chce, żebyśmy uwierzyli, że to ty pracujesz dla moich wrogów.

— Albo że ty pracujesz dla moich.

Na sekundę zamilkł.

To wystarczyło.

— Co masz na myśli? — zapytał.

— Mój ojciec nie był głupcem. Zostawił mi sześćdziesiąt procent warsztatu, ale przez całe lata prowadził osobny zeszyt. Zapisywał w nim każdą ciężarówkę, każdą naprawę i każdą firmę, która próbowała odebrać nam klientów.

— Gdzie jest zeszyt?

— Nie wiem.

— Nie wierzysz sobie?

— Wierzę. Ale po śmierci ojca zniknęły trzy rzeczy: zeszyt, klucz do tylnego magazynu i kopia aktu własności.

Gabriel popatrzył na mnie uważnie.

— Uważasz, że to ma związek z twoim bratem?

— Leo sprzedałby własny cień, gdyby ktoś obiecał mu podwójny zwrot.

— A mimo to go bronisz.

— Jest moim bratem.

— To nie odpowiedź.

— To jedyna odpowiedź, jaką mam.

Pojechaliśmy do jego domu na wzgórzu nad Palermo. W salonie palił się tylko kominek. Na stole stała filiżanka nietkniętej herbaty, a obok niej leżała koperta.

Gabriel zdjął płaszcz i podał ją mnie.

— Otwórz.

Rozerwałam papier. W środku znajdowała się fotografia mojego ojca stojącego przed warsztatem. Na odwrocie ktoś napisał: „Zapytaj, dlaczego Gabriel Costa kupił ciszę”.

Pod fotografią leżał klucz z mosiężną blaszką oznaczoną numerem siedem.

Poczułam, że ziemia usuwa mi się spod stóp.

— Mój ojciec znał Gabriela?

— Nie przypominam sobie tego nazwiska.

— Ale ktoś chce, żebym tak pomyślała.

Gabriel podniósł fotografię. Jego twarz nagle straciła kolor.

— To nie jest twój ojciec, którego nie pamiętasz.

— Co?

Przesunął palcem po tle zdjęcia. Za ramieniem mojego ojca widać było fragment ciężarówki z wymalowanym symbolem czarnego kruka.

— Ten pojazd należał do mojego ojca — powiedział.

Wtedy telefon Gabriela zadzwonił. Spojrzał na ekran i odebrał.

— Mów.

Słuchał przez kilka sekund. Jego dłoń zacisnęła się na fotografii.

— Powtórz.

Podszedł do okna.

— Nie dotykajcie Leo. Zostawcie go tam, gdzie znaleźliście.

Odłożył telefon.

— Gdzie jest mój brat? — spytałam.

Gabriel nie odpowiedział od razu.

— W opuszczonej stacji benzynowej przy drodze do Katanii.

— Żyje?

— Tak.

— Więc jedziemy.

— To pułapka.

— Wiem.

— Nie mogę cię tam zabrać.

— W takim razie pojadę sama.

Chwycił mnie za nadgarstek. Jego palce były ciepłe, lecz twarz miał lodowatą.

— Jeśli wejdziesz tam bez ochrony, nie wyjdziesz.

— A jeśli ty wejdziesz ze mną?

Za jego plecami rozległ się dźwięk drugiego telefonu. Tym razem połączenie przyszło na mój aparat.

Nieznany numer.

Odebrałam.

— Francesca Moretti? — zapytał męski głos. — Jeśli chcesz zobaczyć brata, przywieź Gabriela. I powiedz mu, że kaseta numer siedem została otwarta…

CZĘŚĆ 3

…Gabriel wyrwał mi telefon z ręki, ale rozmówca już się rozłączył.

W domu zapadła cisza. Ogień trzaskał w kominku, a klucz z numerem siedem leżał między nami jak dowód winy.

— Co to za kaseta? — spytałam.

— Nie wiem.

— Kłamiesz.

— Wiem, gdzie jest.

Wyruszyliśmy natychmiast. Pojechaliśmy nie na stację benzynową, lecz do starego urzędu portowego, który od lat stał pusty przy nabrzeżu. O drugiej nad ranem w środku pachniało wilgocią, rdzą i pleśnią. Dominic znalazł drzwi z siedmioma wybitymi na zamku.

Klucz pasował.

Za drzwiami znajdował się mały pokój bez okien. Na półkach leżały pudła opisane datami. Gabriel otworzył metalową kasetę stojącą na podłodze.

W środku był zeszyt w ciemnozielonej oprawie, kopia aktu własności mojego warsztatu i mały dyktafon.

Zobaczyłam nazwisko ojca na pierwszej stronie zeszytu.

— To jego pismo — powiedziałam.

Moje ręce zaczęły drżeć. Gabriel nacisnął przycisk odtwarzania.

Najpierw usłyszeliśmy szum. Potem głos mojego ojca.

— Jeśli tego słuchasz, znaczy, że nie zdążyłem powiedzieć ci prawdy. Warsztat nie był tylko warsztatem. Przez lata naprawiałem ciężarówki należące do rodziny Costy, ale nigdy nie należałem do ich ludzi. Znalazłem dowody, że Vincenzo Costa, ojciec Gabriela, zlecał podpalenia konkurencyjnych magazynów i przejmował ziemię przez podstawione firmy.

Gabriel cofnął się o krok.

— Mój ojciec nie żyje od piętnastu lat — powiedział.

Nagranie trwało dalej.

— Gabriel nie wiedział. Był wtedy chłopcem. Jeśli ktoś próbuje wykorzystać jego nazwisko, sprawdźcie księgi przewozowe. Prawdziwym zdrajcą jest człowiek, który przez lata pilnował pieniędzy Costy. Nazywa się Matteo Rinaldi.

Dominic zaklął pod nosem.

Gabriel stał nieruchomo. Po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach nie gniew, lecz uderzenie wspomnienia.

— Matteo był przy moim ojcu od początku — powiedział. — To on prowadził wszystkie umowy.

Otworzyłam zeszyt. Przy każdej ciężarówce widniały daty, numery części i krótkie notatki. W jednej z nich rozpoznałam symbol wyryty na przypalonym module.

— To nie tylko dowód przeciwko Rinaldiemu — powiedziałam. — On od lat sabotuje twoją flotę. Naprawy były celowo źle wykonywane, a koszty trafiały do jego firm.

Gabriel spojrzał na mnie.

— Twój ojciec to odkrył.

— I dlatego zginął?

Nikt nie odpowiedział.

Dyktafon zacharczał. Głos mojego ojca stał się cichszy.

— Leo nie jest jedynym, który miał dostęp do dokumentów. Rinaldi od dawna szuka drogi do ziemi Morettich. Jeśli mój syn lub córka znajdzie tę kasetę, niech nie wierzy człowiekowi, który przyjdzie z gotową umową i obietnicą ochrony.

Gabriel spojrzał na kontrakt, który nadal nosiłam w torbie.

W jednej chwili zrozumiałam, dlaczego pobladł.

— Myślisz, że umowa między nami była częścią planu? — spytałam.

— Nie podpisałem jej z Rinaldim.

— Ale ktoś doprowadził do tego, żeby Leo zadłużył się właśnie u ciebie.

— Żeby moje nazwisko pojawiło się przy twoim warsztacie.

— Żebyśmy zaczęli sobie nie ufać.

Drzwi zatrzasnęły się z hukiem.

Dominic sięgnął po broń. Gabriel stanął przede mną.

Z korytarza dobiegł głos Matteo Rinaldiego.

— Gabriel! Przyniosłem ci twojego księgowego.

Usłyszałam jęk Leo.

Rinaldi roześmiał się.

— I mam dla ciebie lepszą ofertę. Oddasz mi port, warsztat i kobietę, która właśnie odkryła, że jej ojciec zginął przez twoją rodzinę.

Gabriel spojrzał na mnie.

— Frankie, zostań za mną.

— Nie.

— Tym razem to nie prośba.

Wsunęłam dłoń do kieszeni kurtki i zacisnęłam palce na czerwonym przyborniku, który zabrałam z warsztatu przed wyjazdem.

— Tym razem ja też mam warunki.

Gabriel patrzył na mnie przez sekundę, a potem po raz pierwszy stanął nie przede mną, lecz obok mnie.

Z korytarza dobiegł odgłos odbezpieczanej broni.

A Rinaldi jeszcze nie wiedział, że jego własne rozkazy zostały nagrane przez człowieka, któremu ufał najbardziej…