CZĘŚĆ 4

Wiadomość zniknęła z ekranu, zanim zdążyłam zrobić zrzut, ale zdjęcie dokumentu zostało w mojej pamięci.

Podpis ojca widniał na umowie sprzedaży domu.

Adres był znajomy. To był dom, w którym dorastałam.

Sierżant Kowalski wrócił od radiowozu.

— Co się stało?

Podałam mu telefon.

— Ktoś mi grozi. I wysłał zdjęcie dokumentu podpisanego przez mojego ojca.

Ojciec zrobił krok w tył.

— To nie ma związku z Vanessą.

— Ma — powiedziała matka. Jej głos był cichy, ale pewny. — Wszystko ma z nią związek.

Sierżant poprosił o adresy poczty elektronicznej, numery telefonów i hasła do nagrań. Zabezpieczył także telefon Vanessy oraz drugi aparat znaleziony w samochodzie.

Vanessa przestała krzyczeć.

To było bardziej przerażające niż jej krzyk.

Siedziała w radiowozie z wyprostowanymi plecami, jakby nadal uważała, że za chwilę odzyska kontrolę.

— Mój prawnik już jedzie — powiedziała przez uchyloną szybę.

— Nie mam pani prawnika — odpowiedział ojciec.

— Miałeś go wezwać.

Ojciec spojrzał na sierżanta.

— Nie będę kłamał za ciebie.

Vanessa po raz pierwszy wyglądała na naprawdę zaskoczoną.

W szpitalu spędziłam sześć godzin pod drzwiami sali zabiegowej. Na moich kolanach leżała mała, różowa spinka Emmy w kształcie księżyca. Znalazłam ją na kuchennej podłodze obok rozlanej owsianki.

Lekarka wyszła po południu.

— Oparzenia są bolesne, ale nie zagrażają życiu. Córka będzie musiała przejść leczenie i rehabilitację, jednak rokowania są dobre.

Zamknęłam oczy.

Mój organizm dopiero wtedy pozwolił mi się rozpłakać.

Emma obudziła się wieczorem.

— Mamo?

— Jestem.

— Czy Lily zabierze mi księżyc?

Przyłożyłam spinkę do jej dłoni.

— Nie. Księżyc jest twój.

Dwa dni później policja odtworzyła pełne nagranie w pokoju przesłuchań. Vanessa siedziała naprzeciwko mnie, między swoim adwokatem a funkcjonariuszem.

Na stole leżał odtwarzacz i przezroczysta torba z telefonem.

Najpierw usłyszeliśmy głos ojca.

— Dom jest zapisany na Vanessę, jeśli Julia zrzeknie się udziału.

Potem głos matki:

— Ona nigdy się nie zgodzi.

Vanessa odpowiedziała:

— Zgodzi się, kiedy wszyscy uznają ją za niebezpieczną matkę. Powiemy, że zostawiła Emmę bez opieki. Potem zabiorę Lily i dom przestanie być problemem.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Podczas urodzin mąż przywiązał mnie do belki za plamę na sukni kochanki, lecz po chwili jego matka przestała się uśmiechać

Poczułam, jak skóra na moich ramionach cierpnie.

To nie był wybuch gniewu.

To był plan.

Adwokat Vanessy pokręcił głową.

— Nie będę komentował nagrania.

— Powinien pan posłuchać do końca — powiedział sierżant.

Z głośnika dobiegł głos Renaty:

— A jeśli Julia zadzwoni po pomoc?

Vanessa zaśmiała się cicho.

— Matka ją powstrzyma. Ojciec podpisze, co trzeba. A jeśli nie, mam wiadomości, które pokażą, że Julia jest niestabilna.

Na ekranie wyświetlono sfałszowane wiadomości. Vanessa zapisała je w telefonie, podszywając się pode mnie.

Jej adwokat zamknął teczkę.

— Pani Vanessa, muszę powiedzieć wprost. Nie mogę dalej prowadzić tej sprawy, jeśli zamierzała pani oszukać sąd i skrzywdzić dziecko.

Vanessa odwróciła się do niego.

— To moja rodzina.

— Właśnie dlatego jest to jeszcze gorsze.

Po przesłuchaniu zabrano ją do aresztu. Została oskarżona o ciężkie uszkodzenie ciała, próbę wpływania na świadka i przygotowanie fałszywych dowodów. Ojciec przyznał się do udziału w planie ukrywania prawdy, a matka zgodziła się zeznawać.

Renata przez długi czas nie mogła spojrzeć mi w oczy.

— Powtarzałam „wypadek”, bo bałam się Vanessy — powiedziała.

— A ja bałam się, że stracę rodzinę.

— Straciłaś ją?

Popatrzyłam na śpiącą Emmę za szybą sali.

— Straciłam ludzi, którzy nazywali się rodziną. To nie to samo.

Najtrudniejszy moment przyszedł tydzień później, kiedy musiałam wrócić do domu po ubrania córki.

Kuchnia wyglądała niemal tak samo.

Na blacie stała nietknięta miska. Na podłodze widać było jasną plamę po owsiance. A przy stole stało krzesło Lily z wyrytą gwiazdką.

Wzięłam je i wyniosłam do garażu.

Nie zniszczyłam go.

Nie chciałam, żeby jeden przedmiot decydował o moim życiu.

W sypialni Emmy znalazłam jej ulubioną książkę, koc w żółte kropki i pudełko kredek. Spakowałam wszystko do kartonu, a potem zobaczyłam na półce zdjęcie rodzinne.

Wszyscy się na nim uśmiechali.

Ja trzymałam Emmę.

Vanessa stała obok, z ręką na ramieniu Lily.

Zdjęcie było pęknięte dokładnie nad twarzą Vanessy.

Nie pamiętałam, kiedy to się stało.

Zostawiłam je na półce.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Brat zażądał ode mnie mieszkania po czterdziestych urodzinach babci, lecz po słowach ciotki mój ojciec nagle zbladł

Nie dlatego, że chciałam zachować wspomnienie.

Dlatego, że nie chciałam już niczego po niej zabierać.

Trzy miesiące później mieszkałyśmy z Emmą w małym mieszkaniu w Toruniu, na drugim piętrze kamienicy z zieloną bramą. Pracowałam w bibliotece, a po pracy odbierałam córkę z przedszkola.

Emma miała bliznę przy skroni, ale śmiała się głośniej niż dawniej.

W każdy wtorek wybierała książkę o zwierzętach.

W każdą sobotę piekłyśmy bułeczki z jabłkami, choć połowę mąki rozsypywała na podłogę.

Pewnego poranka spadł pierwszy śnieg.

Emma przykleiła nos do szyby.

— Mamo, czy śnieg zakryje wszystkie złe rzeczy?

— Nie wszystkie.

— To co robi?

— Pokazuje, że można zacząć od nowa.

Podała mi rysunek. Były na nim dwie postacie trzymające się za ręce, żółty dom i mały księżyc zawieszony nad kominem.

— To my — powiedziała. — I nasz dom.

Tego samego wieczoru dostałam list od Vanessy. Przyszedł przez pełnomocnika.