Uwolniłem matkę uwiązaną przy drodze, lecz gdy spojrzała w stronę rowu, kobieta obok nagle pobladła

Kiedy przeciąłem ostatnie włókna sznura, uwiązana suka nie uciekła, tylko spojrzała na mnie tak, jakby bała się, że wolność potrwa zaledwie chwilę.

Był świt, kilka minut po szóstej, a droga prowadząca na targ tonęła w zimnym, nocnym deszczu. Stałem przy starym drewnianym słupie z nożem w dłoni. Sznur leżał na mojej mokrej skórze jak ciężka, brudna lina okrętowa. Pod nim widać było poranioną szyję zwierzęcia.

Suka drżała całym ciałem. Jej sierść oblepiała kości, a trzy szczeniaki tuliły się do siebie w błocie, tak ciche, że przez moment pomyślałem, iż wszystkie już nie żyją.

— Spokojnie, maleńka — powiedziałem. — Nie zabiorę ci dzieci.

Nie wiem, czy rozumiała słowa. Rozumiała jednak mój głos, bo przestała napinać kark. Wsunąłem ostrze pod ostatni węzeł i przeciąłem sznur jednym krótkim ruchem.

Koniec upadł w błoto.

Suka nadal stała przy słupie.

Kobieta w czerwonej pelerynie, która zatrzymała się kilka metrów dalej, przycisnęła dłoń do ust.

— Ona nie odejdzie? — zapytała.

— Nie, dopóki nie będzie pewna, że jej młode są bezpieczne.

Odłożyłem nóż na koło mojej drewnianej wózki i zdjąłem kurtkę. Pod spodem miałem grubą kamizelkę z przyszytą wewnątrz małą kieszenią. W tej kieszeni od dwudziestu lat nosiłem ołowiany żeton z wygrawerowanym numerem stoiska. Był zimny i ciężki, ale nigdy go nie zgubiłem.

Rozłożyłem kurtkę suchą stroną przy szczeniętach.

— Najpierw dzieci — powiedziałem.

Pierwszy maluch poruszył łapą. Drugi podniósł głowę. Trzeci tylko cicho zapiszczał. Kucnąłem i zatrzymałem rękę kilka centymetrów nad jego grzbietem.

Suka obserwowała każdy mój ruch. W jej oczach nie było agresji. Było zmęczenie tak głębokie, że ścisnęło mnie w gardle.

— Mogę? — szepnąłem.

Niespodziewanie dotknęła nosem najsłabszego szczeniaka i popchnęła go w stronę mojej dłoni.

Podniosłem go razem z rogiem kurtki. Był lżejszy od pęczka marchwi. Za lekki. Włożyłem go do pustej skrzynki na wózku, a potem przeniosłem drugiego i trzeciego.

Suka ruszyła za mną, ale po trzech krokach nagle stanęła. Jej uszy drgnęły. Obróciła głowę w stronę głębokiego rowu przy drodze.

Wtedy usłyszałem coś, czego wcześniej nie zauważyłem.

Cichy, urywany pisk spod mokrych trzcin.

— Tam jest jeszcze jedno — powiedziała kobieta w pelerynie.

Wziąłem latarkę z kieszeni wózka i podszedłem do rowu. Błoto osuwało się spod butów. Suka szarpała się za mną, lecz nie miała już sznura, który ją zatrzymywał.

— Zostań przy dzieciach! — zawołałem.

Nie posłuchała. Wskoczyła w błoto, ześlizgnęła się na brzuchu i zaczęła drapać łapą pod zbitą trawą.

Kobieta przyklękła obok mnie.

— Panie Marku, tam coś jest przygniecione.

Odchyliłem trzcinę. Zobaczyłem małą, drżącą łapkę, a obok niej fragment czerwonej tkaniny, wystający spod deski. Pochyliłem się niżej i sięgnąłem po deskę, kiedy z góry dobiegł nas gwałtowny dźwięk hamowania, a ktoś krzyknął moje imię…

CZĘŚĆ 2

— Panie Marku, proszę się odsunąć! — krzyknął mężczyzna w gumowych butach.

Był kilka minut po szóstej trzydzieści. Deszcz bębnił o dach pobliskiego przystanku, a ja klęczałem w rowie z dłonią wsuniętą pod ciężką, nasiąkniętą wodą deskę. Czerwony materiał drżał przy każdym oddechu małego zwierzęcia.

— Nie mogę się odsunąć — odpowiedziałem. — Ono żyje.

Mężczyzna zeskoczył do rowu. Kobieta w pelerynie podtrzymała latarkę, choć ręce trzęsły jej się tak mocno, że światło tańczyło po mokrej trawie.

Suka stała nad nami, cała ubłocona, i cicho skomlała. Jej nos dotykał deski.

— Razem — powiedziałem. — Na trzy.

Podnieśliśmy deskę. Najpierw zobaczyłem pyszczek, potem całe maleństwo zakleszczone między deską a kamieniem. Szczeniak nie miał siły walczyć. Wyciągnąłem go obiema dłońmi i przycisnąłem do piersi.

Był zimny jak mokry kamień.

Suka natychmiast wspięła się przednimi łapami na moje kolana. Wzięła szczeniaka delikatnie za kark i przyciągnęła do siebie. Jej język przesunął się po jego nosie. Maluch zakaszlał.

— Oddycha — powiedziała kobieta, a w jej głosie pojawił się płacz.

— Jeszcze nie wygraliśmy — odparłem.

Owinąłem znalezionego szczeniaka czerwonym szalikiem kobiety i włożyłem do skrzynki. Dopiero wtedy zobaczyłem, że przy jego szyi zawiązano cienką tasiemkę z małym metalowym kółkiem. Na kółku wygrawerowano dwie cyfry: siedemnaście.

Nie przypominało obroży. Bardziej znacznik, jaki zakłada się na towar.

— Ktoś ich tu przywiózł — powiedział mężczyzna w gumowych butach.

— Sznur nie zawiązał się sam — odpowiedziałem.

Suka usiadła przy skrzynce, ale nie spuszczała wzroku z rowu. Kiedy chciałem ruszyć w stronę wózka, znów zastąpiła mi drogę.

— Chcesz, żebym tam zajrzał jeszcze raz? — zapytałem.

Podeszła do miejsca pod deską i zaczęła drapać ziemię. Nie było tam kolejnego szczeniaka. Znalazłem natomiast kawałek mokrego kartonu, a na nim odciśnięty czarny znak przypominający koronę.

Wtedy przy drodze zatrzymała się biała furgonetka.

Kobieta w czerwonej pelerynie wstała.

— To samochód z gospodarstwa za mostem — powiedziała. — Widziałam go wczoraj wieczorem.

Drzwi furgonetki otworzyły się. Wysiadł wysoki mężczyzna w beżowej kurtce. Nie podszedł od razu. Stał przy samochodzie i patrzył na skrzynkę.

Suka wydała niski, ostrzegawczy pomruk.

— Zna go pani? — spytałem.

— Nie jestem pewna.

Mężczyzna ruszył ku nam, trzymając ręce w kieszeniach.

— To moje psy — oznajmił. — Proszę je oddać.

Stanąłem przed wózkiem.

— Pańskie? W takim razie dlaczego ich matka była przywiązana do słupa?

— Uciekła z podwórza. Chciałem je zabrać do weterynarza.

— Zostawił pan czworo szczeniąt w rowie?

Jego twarz nie drgnęła.

— Nie pańska sprawa. Proszę się odsunąć.

Wyjąłem telefon, który do tej pory leżał pod folią na wózku. Włączyłem nagrywanie.

— Powtórzy pan to jeszcze raz? — zapytałem.

Mężczyzna spojrzał na urządzenie, potem na sukę. Nagle przestał udawać spokój.

— Nie wie pan, z kim ma do czynienia.

— Wiem tylko, że te zwierzęta potrzebują pomocy.

Z furgonetki dobiegł metaliczny stuk. Tylne drzwi uchyliły się same, jakby ktoś od środka uderzył w nie łapą.

Mężczyzna gwałtownie się odwrócił.

Suka rzuciła się w stronę samochodu, a ja zobaczyłem, że na podłodze furgonetki leży coś owiniętego w ten sam czerwony materiał, który znaleźliśmy przy rowie…

CZĘŚĆ 3

Czerwony materiał był kocem, a pod nim znajdowała się plastikowa skrzynia z otworami wentylacyjnymi. Była siódma rano. Deszcz przycichł, lecz wszędzie pachniało mokrą ziemią, rdzą i strachem.

Suka warknęła tak głęboko, że mężczyzna w beżowej kurtce cofnął się o krok.

— Nie podchodźcie — powiedział. — To nie wasza własność.

— Własność? — powtórzyła kobieta. — Tam są żywe zwierzęta.

Mężczyzna próbował zatrzasnąć drzwi, ale wsunąłem między nie drewniany uchwyt od wózka.

— Proszę otworzyć skrzynię.

— Nie ma pan prawa.

— A pan nie miał prawa przywiązywać matki do słupa.

Wtedy zza furgonetki wyszła starsza kobieta w granatowym płaszczu. Trzymała klucze i dokumenty. Jej twarz była blada.

— Antoni, wystarczy — powiedziała.

Mężczyzna odwrócił się gwałtownie.

— Wracaj do samochodu, Elżbieta.

— Powiedziałeś, że wszystkie zdechły.

Zapadła cisza.

Suka przestała warczeć. Stała nieruchomo, a jej wzrok przenosił się z Antoniego na starszą kobietę.

Elżbieta podeszła do skrzyni. Ręce drżały jej tak mocno, że klucze zabrzęczały jak małe dzwonki.

— Otwórz — powiedziałem.

— Nie mogę.

— Może pani. Tylko nie chce pani tego zrobić przy nim.

Antoni złapał mnie za ramię.

— Jeszcze jedno słowo, a pożałuje pan tej ciekawości.

Wyrwałem się i cofnąłem. Podniosłem telefon.

— Cała rozmowa jest nagrana.

Kobieta w pelerynie już wybierała numer policji.

Elżbieta spojrzała na Antoniego, potem przekręciła klucz. Wieko skrzyni uniosło się z metalowym trzaskiem.

W środku nie było kolejnych szczeniąt. Były małe fiolki, papierowe opaski i zeszyt z datami. Na pierwszej stronie widniał ten sam czarny znak przypominający koronę. Obok niego zapisano numery od trzynastu do siedemnastu.

— To nie są psy z jego gospodarstwa — powiedziała Elżbieta. — To psy z fundacji.

Antoni pobladł.

— Zamknij się.

— Powiedziałeś, że przewozisz je do schroniska. Mówiłeś, że są chore i nie można ich pokazywać ludziom.

Przerzuciłem kartki. Przy każdym numerze widniała data, kwota i krótki zapis. Przy numerze siedemnastym napisano: „matka i cztery młode, odbiór przed świtem”.

Wtedy zrozumiałem.

Nie znalazłem przypadkowej porzuconej rodziny. Znalazłem dowód, że ktoś od miesięcy zabierał psy z fundacji, oznaczał je numerami i sprzedawał dalej jako chore albo bezwartościowe.

— To niemożliwe — wyszeptała kobieta w pelerynie.

— Możliwe — odparła Elżbieta. — Sama podpisywałam część przekazań.

Antoni spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Chciałaś mnie zniszczyć?

— Nie. Chciałam wierzyć, że nie kłamiesz.

Z oddali dobiegła syrena. Suka wsunęła pysk do skrzynki i dotknęła nosa najmniejszego szczeniaka. Tym razem maluch poruszył ogonem.

Policjanci przyjechali kilka minut później. Zabrali zeszyt, fiolki i telefon. Antoni został przy furgonetce, ale zanim funkcjonariusz założył mu kajdanki, jego telefon zaczął dzwonić.

Spojrzał na ekran i nagle cały strach zniknął z jego twarzy.

— Nie odbieraj — powiedziała Elżbieta.

Antoni nacisnął zielony przycisk.

Usłyszałem tylko kilka słów, lecz wystarczyły, by poczuć zimno pod mokrą kamizelką.

— Numer siedemnaście nie może trafić do schroniska — powiedział głos w telefonie. — Jeśli przeżyły, trzeba je uciszyć.

Antoni podniósł wzrok prosto na mnie.

A ja zrozumiałem, że człowiek po drugiej stronie znał moje nazwisko, mój targ i adres mojego domu…