Król Alfa wprowadził nową Lunę do swojej komnaty, a kiedy spojrzał na mnie przez zamykane drzwi, jego twarz nagle pobladła

Tej nocy, gdy król Alfa wprowadził inną kobietę do swojej komnaty, nadal nosiłam na palcu pierścionek, który trzy lata wcześniej podarował mi Rodrigo Valderrama.

Nie był to królewski klejnot. Srebrna obrączka miała wyrytą gałązkę głogu, cienką i nierówną, jakby ktoś wycinał ją ostrzem przy blasku jednej świecy. Rodrigo powiedział wtedy, że nie musi oznaczać niczego dla świata. Dla niego miała oznaczać wszystko.

Uwierzyłam.

Nazywam się Elisa Mercado i przez trzy lata byłam główną uzdrowicielką Monteoscuro, twierdzy ukrytej między północnymi górami. Dla mieszkańców byłam tylko kobietą od ziół, gorączki i ran. Dla Rodriga byłam kimś, do kogo przychodził nocami, kiedy przestawał być królem.

Poznaliśmy się po zasadzce na granicy. Przywieźli go do lecznicy nad ranem, z rozciętym bokiem i wilkiem wewnątrz, który warczał na każdego, kto próbował go dotknąć. Położyłam dłoń na jego ramieniu.

— Jeśli mnie ugryziesz, będziesz musiał sam zszyć tę ranę — powiedziałam.

Spojrzał na mnie szarymi oczami.

— Nie boję się bólu.

— W takim razie boisz się samotności.

Jego wilk ucichł pierwszy.

Później Rodrigo coraz częściej pojawiał się w lecznicy. Najpierw przynosił raporty. Potem przestał udawać, że chodzi o raporty. Siadał przy moim stole, gdy ucierałam korę w kamiennym moździerzu. Czasem rozmawialiśmy do świtu. Czasem milczeliśmy, a jego palce dotykały moich, gdy podawał mi kubek z naparem.

Wiedziałam, że burze przypominają mu wojny. Wiedziałam, że budzi się, przekonany, iż znów leży na polu bitwy. Wiedziałam też, że nienawidzi swojej komnaty, bo czuje w niej oddech wszystkich królów, którzy umarli przed nim.

To właśnie tam pocałował mnie po raz pierwszy. Za oknem padał śnieg, a na moim krześle wisiał wełniany szal po matce, pachnący suszoną lawendą.

— Musimy zachować to w tajemnicy — powiedział.

— Jak długo?

Nie odpowiedział.

Przez trzy lata podczas uczt siedziałam z dala od niego. Córki przywódców siadały bliżej tronu, a Rodrigo milczał, gdy pytano go, kiedy wybierze Lunę. W prywatnych chwilach trzymał mnie za kark i mówił, że jestem jego spokojem.

Aż nadeszło Święto Księżyca.

Wielka sala pachniała woskiem, pieczonym mięsem i mokrymi płaszczami szlachty. Wtedy ogłoszono, że nową Luną została Viviana Calderón, córka najpotężniejszego pana zachodnich ziem.

Spojrzałam na Rodriga. Przez sekundę zobaczyłam mężczyznę z lecznicy.

Potem położył dłoń na plecach Viviany i poprowadził ją ku prywatnemu korytarzowi.

Minęli moje drzwi.

Minęli balkon, na którym Rodrigo zwykle stał podczas burz.

Weszli do jego komnaty.

Król odwrócił głowę. Nasze spojrzenia spotkały się na chwilę. Chciałam, żeby podszedł. Żeby powiedział choć jedno zdanie.

Drzwi zamknęły się między nami.

Wróciłam do swojej izby i zaczęłam pakować ubrania. Przyjaciółka Margarita znalazła mnie, gdy wkładałam do torby ostatnie fiolki.

— Uciekasz?

— Odchodzę, zanim wszyscy uznają, że nie mam godności.

Wtedy przyniesiono mi list od Rodriga. Prosił, żebym została do rana. Twierdził, że nie znam całej prawdy.

Kilka minut później pojawił się Gabriel Ponce, jego doradca. Nie miał królewskiego rozkazu. Miał dokumenty.

— Zachodnie ziemie grożą zerwaniem sojuszu — powiedział. — Kontrolują szlaki zbożowe. Rodrigo uważał, że małżeństwo z Vivianą powstrzyma głód.

Rozumiałam politykę. Nie rozumiałam kłamstwa.

Gabriel przesunął po stole umowę. Zobaczyłam datę.

Dwadzieścia trzy dni wcześniej.

Przez dwadzieścia trzy dni Rodrigo przychodził do mnie, całował moje dłonie i mówił o przyszłości, którą już wtedy sprzedał za spokój królestwa.

— Jest jeszcze coś — szepnął Gabriel.

Sięgnął po drugą, wąską teczkę z pieczęcią królewskiego archiwum. Jego palce zatrzymały się nad zapięciem, a ja poczułam, jak srebrny pierścionek z gałązką głogu wbija mi się w skórę…

CZĘŚĆ 2

…Gabriel rozpiął teczkę, zanim zdążyłam go powstrzymać.

Byliśmy w mojej izbie, tuż po północy. Za oknem wiatr uderzał w kamienne mury Monteoscuro, a płomień lampy drżał tak mocno, że cienie na ścianach wyglądały jak poruszające się postacie. Na wierzchu leżał pergamin opatrzony pieczęcią królewskiego archiwum.

— Co to jest? — zapytałam.

— Rozkaz, który ma zostać odczytany o świcie.

— Dla mnie?

Gabriel nie odpowiedział od razu. Wziął głęboki oddech.

— Rodrigo podpisał go razem z umową małżeńską.

W gardle poczułam gorzki smak mięty, którą żułam przed snem.

— Mam opuścić Monteoscuro?

— To nie jest zwykłe wygnanie.

Podniósł wzrok.

— Masz zostać uznana za osobę odpowiedzialną za błędy lecznicy. Jeśli zachodnie ziemie zażądają winnej, król odda im ciebie.

Przez chwilę słyszałam tylko skrzypienie okiennicy. Trzy lata wspólnych nocy skurczyły się do jednego zdania.

— Błędy? — wyszeptałam. — Uratowałam rannych po bitwie pod Ciemnym Przełęczem.

— Wiem.

— Leczyłam syna Rodriga, kiedy gorączka chciała go zabić.

— Wiem, Elisa.

— Więc dlaczego?

Gabriel spuścił oczy.

— Bo zachodni panowie twierdzą, że to twoja lecznica doprowadziła do śmierci ich ludzi. Potrzebują kogoś, kogo można wskazać. Rodrigo zgodził się, zanim jeszcze podpisał ślubną umowę.

Podeszłam do stołu. Pergamin był chłodny i szorstki pod palcami. Zobaczyłam własne imię, napisane czarnym atramentem. Nie jako ukochanej. Nie jako uzdrowicielki.

Jako winnej.

— On zamierzał pozwolić, żeby mnie zabili? — zapytałam.

— Nie wiem, co zamierzał zrobić po ślubie.

— Ale podpisał.

— Tak.

Ściągnęłam pierścionek i położyłam go obok dokumentu. Srebrna gałązka głogu wyglądała nagle jak cierń wbity w stół.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Margarita wbiegła do środka, blada i bez płaszcza.

— Elisa, strażnicy są już na schodach.

Gabriel zerwał się z krzesła.

— Ilu?

— Sześciu. Powiedzieli, że mają rozkaz zabrać ją przed pierwszym dzwonem.

— Rodrigo wie, że tu jestem? — spytałam.

Margarita zacisnęła dłonie.

— To jego straż.

Wtedy z korytarza dobiegł metaliczny szczęk. Ktoś odsuwał rygiel przy drzwiach lecznicy. Gabriel szybko schował dokumenty pod płaszcz.

— Musisz wyjść tylnym przejściem — powiedział.

— A ty?

— Jeśli pójdę z tobą, uznają mnie za zdrajcę.

— Już nim jesteś?

Uśmiechnął się gorzko.

— Od chwili, gdy zobaczyłem drugą pieczęć.

Z zewnątrz rozległ się głos kapitana straży.

— W imieniu króla otworzyć drzwi!

Margarita chwyciła mnie za rękę. Jej paznokcie wbiły się w moją skórę.

— Elisa, musimy iść.

Nie ruszyłam się.

— Co oznacza druga pieczęć? — zapytałam Gabriela.

Jego twarz stała się napięta.

— Nie pochodzi od Rodriga.

— Czyja jest?

Kolejne uderzenie w drzwi zatrzęsło butelkami na półkach. Jedna z nich spadła i rozbiła się na kamiennej posadzce. Zapach piołunu rozlał się po izbie.

Gabriel wyjął z płaszcza mały mosiężny klucz.

— Twoja matka zostawiła go w archiwum przed śmiercią. Przez lata myślałem, że otwiera zwykłą skrytkę.

— Moja matka nie miała nic wspólnego z królewskim archiwum.

— Tak ci powiedziano.

Drzwi pękły przy zawiasie. Do środka wsunęła się ręka strażnika.

Gabriel wskazał na kamienną płytę pod moim stołem.

— Za nią jest przejście. Prowadzi do starej sali przysiąg. Tam znajduje się księga, której Rodrigo nie zniszczył, bo nie wiedział, że istnieje.

— Co jest w tej księdze?

Gabriel spojrzał na mój pierścionek.

— Odpowiedź na pytanie, dlaczego król przez trzy lata ukrywał cię przed całym królestwem. A jeśli mam rację, Viviana nie została wybrana na Lunę z powodów, które wszyscy sądzą…

CZĘŚĆ 3

…Gabriel nacisnął kamienną płytę, a podłoga otworzyła się z głuchym trzaskiem.

Wsunęliśmy się do tunelu chwilę przed tym, jak strażnicy wyłamali drzwi. Margarita szła za mną, trzymając lampę tak wysoko, że jej światło odbijało się od mokrych ścian. Tunel pachniał ziemią, rdzą i wilgotnym drewnem. Każdy krok bolał mnie w klatce piersiowej, ale nie z powodu ucieczki.

Z powodu pytania, które Gabriel zostawił we mnie jak otwartą ranę.

Stara sala przysiąg znajdowała się pod północną wieżą. O trzeciej nad ranem Gabriel przekręcił mosiężny klucz w żelaznym zamku. Drzwi otworzyły się, ukazując kamienną komnatę i długi stół pokryty kurzem.

Na stole leżała księga w skórzanej oprawie. Na jej grzbiecie wyryto nazwisko mojej matki.

— Marena Mercado — przeczytałam.

— Była królewską strażniczką przysiąg — powiedział Gabriel. — Nie zwykłą archiwistką.

Otworzyłam księgę. Na pierwszych stronach znajdowały się zapisy krwi, małżeństw i dziedziczenia. Na samym końcu widniał dokument sprzed trzydziestu lat, opatrzony królewską pieczęcią.

Moja matka zapisała, że jej córka, Elisa, urodzona z linii pierwszej królewskiej krwi, posiada prawo do tytułu Luny Monteoscuro. Jej ojciec, starszy brat poprzedniego króla, zginął przed koronacją Rodriga. Zgodnie z prawem córka zmarłego dziedzica miała pierwszeństwo przed każdą kobietą wybraną dla politycznego sojuszu.

Zrobiło mi się zimno.

— To niemożliwe — powiedziałam.

Gabriel położył obok księgi akt urodzenia.

— Twoja matka ukrywała cię, bo poprzedni król chciał cię wykorzystać jako kartę przetargową. Rodrigo dowiedział się o wszystkim trzy lata temu, kiedy badał stare zapisy po zasadzce.

— Wiedział?

— Od dnia, w którym przyszedł do lecznicy.

Poczułam, jak pierścionek zaciska mi się na palcu.

— Wiedział, kim jestem, i mimo to nic nie powiedział.

— Myślał, że jeśli ogłosi twoje pochodzenie, wybuchnie wojna o tron. Dlatego trzymał cię przy sobie w tajemnicy.

— A teraz wybrał Vivianę.

Gabriel odwrócił kartę. Pod aktem znajdowała się druga umowa. Rodrigo zobowiązywał się uznać Vivianę za Lunę, a mnie pozbawić praw, majątku i ochrony. W zamian zachodni panowie mieli dostarczyć zboże i wycofać oskarżenia wobec własnych zarządców.

— On nie chciał ocalić królestwa — powiedziałam. — Chciał ocalić swój tron.

W tej samej chwili w sali rozległ się trzask otwieranych drzwi.

Rodrigo wszedł bez płaszcza. Na jego twarzy nie było już królewskiego chłodu. Za nim stała Viviana, blada i nieruchoma.

— Oddaj mi księgę — powiedział.

— Trzy lata temu mogłeś powiedzieć mi prawdę.

— Chroniłem cię.

— Nie. Chroniłeś siebie.

Viviana spojrzała na dokument.

— Rodrigo, czy to prawda? Chciałeś, żeby uznano ją za winną?

— To była cena pokoju.

— A ja? — zapytała. — Byłam częścią tej ceny?

Nie odpowiedział.

Odwróciłam księgę ku niemu.

— Zgodnie z prawem jestem prawowitą Luną. Jeśli jutro ogłosisz ślub, będzie nieważny. Jeśli spróbujesz mnie wydać, zdradzisz koronę.

Rodrigo zrobił krok do przodu.

— Nie wiesz, co wywołasz.

— Wiem. Prawdę.

Nagle z korytarza dobiegł odgłos rogu. Gabriel wyjął z kieszeni małą miedzianą płytkę, której wcześniej nie widziałam.

— To dopiero początek — powiedział.

Na płytce wyryto znak zachodnich ziem i godzinę narady. O świcie ich wojska miały zamknąć górskie przełęcze, a Rodrigo miał ogłosić mnie zdrajczynią przed całym królestwem…