CZĘŚĆ 4 — Leżałem bez ruchu, gdy narzeczona pochyliła się nad moim łóżkiem — a po jej wyjściu ktoś nagle przekręcił zamek

CZĘŚĆ 4

Po przeczytaniu wiadomości nie poczułem ulgi. Poczułem chłód.

— Pokój Nica — powiedziałem.

Grace spojrzała na drzwi.

— Policja jest już pod budynkiem.

— Tym bardziej musimy tam wejść pierwsi.

Reed chwycił laptop i schował nośnik do kieszeni fartucha. Wybiegliśmy na korytarz. Winda jechała zbyt wolno, więc zeszliśmy schodami. Każdy stopień wbijał mi się w połamane żebra.

Na piątym piętrze usłyszeliśmy łomot.

Ktoś próbował otworzyć drzwi do mieszkania Nica.

Grace przycisnęła palec do ust.

Zatrzymaliśmy się za ścianą. Zamek kliknął, a do środka weszło dwóch mężczyzn w ciemnych kurtkach.

Reed zadzwonił pod numer alarmowy.

Ja wybrałem numer Belliniego.

Odebrał po pierwszym sygnale.

— Panie Moretti, nie powinien pan wykonywać żadnych połączeń. Pański stan…

— Wiem, co zrobiłeś.

— Nie rozumiem.

— Wiesz doskonale.

— Jeśli chodzi o dokumenty, mogę wszystko wyjaśnić.

— Wyjaśnisz to prokuratorowi.

Po drugiej stronie zapadła długa cisza.

— Anthony ma ludzi w budynku — powiedział Bellini. — Jeśli chce pan przeżyć, proszę oddać teczkę.

— Odmówiłeś właśnie pomocy człowiekowi, którego miałeś chronić.

— Chroniłem swoje życie.

— Już go nie ochronisz.

Rozłączyłem się.

Drzwi mieszkania otworzyły się gwałtownie. Jeden z mężczyzn wyszedł na korytarz i zobaczył Grace. Rzucił się w naszym kierunku.

Reed uderzył go metalowym stojakiem na parasole. Napastnik zachwiał się, a ja pchnąłem go barkiem w ścianę. Ból przeszył mnie od kręgosłupa po szyję.

Drugi wybiegł z pokoju, lecz w tym momencie na klatce schodowej pojawili się funkcjonariusze.

— Ręce na widoku!

Mężczyzna próbował sięgnąć do kieszeni.

— Nie rób tego — powiedziałem.

Tym razem mnie posłuchał.

Kilka minut później w pokoju Nica policja znalazła aparat fotograficzny, telefon satelitarny i metalową skrzynkę. W środku były kopie faktur, zdjęcia Anthony’ego przy samochodzie oraz nagranie głosu Veroniki.

Nie musieliśmy już niczego udowadniać.

O szóstej rano policja pojechała do szpitala. Veronica czekała tam przy moim łóżku, ubrana w czarny płaszcz. Anthony siedział obok niej i udawał zatroskanie.

Kiedy funkcjonariusze weszli do sali, Veronica podniosła dłoń do ust.

— Dominic? — wyszeptała. — Jak dobrze, że żyjesz.

— To nie potrwa długo — odpowiedziałem.

Anthony spojrzał na mnie z wściekłością.

— Nie wiesz, co mówisz. Leki mieszają ci w głowie.

Jeden z policjantów włączył nagranie z magazynu.

W sali zabrzmiał głos Anthony’ego.

„Jeśli Dominic umrze, wszystko przejdzie na Veronikę”.

Anthony pobladł.

„Nico przypadkiem znalazł faktury. Dlatego musiał zniknąć”.

Veronica cofnęła się pod ścianę. Jej srebrny grzebień wypadł z kieszeni i uderzył o podłogę. Pęknięty ząbek odbił światło lampy.

— To nieprawda — powiedziała.

Policjant zatrzymał nagranie.

— Pani głos też mamy.

— Nie możecie…

— Możemy.

Anthony zaczął krzyczeć, że to spisek. Veronica próbowała zadzwonić do Belliniego, ale prawnik nie odebrał. Po chwili przysłał jej tylko wiadomość: „Nie jestem już pani pełnomocnikiem”.

Patrzyłem, jak zakładają im kajdanki.

Nie czułem triumfu.

Czułem zmęczenie.

Kiedy wyprowadzano Anthony’ego, zatrzymał się przy moim łóżku.

— To wszystko miało należeć do rodziny — syknął.

— Należało do ludzi, których zabiłeś.

— Nie rozumiesz, ile kosztowało mnie czekanie.

Policjant pociągnął go za ramię.

Wtedy po raz pierwszy usłyszałem własne słowa z boku. Nagranie nadal tkwiło w laptopie Reeda, a głos Anthony’ego powtórzył się cicho z korytarza.

„Nico musiał zniknąć”.

Anthony odwrócił głowę.

Usłyszał siebie.

Zrozumiał, że nie może już wmówić światu, iż to przypadek.

Dwa dni później wróciłem do domu.

Pokój Nica był pusty. Na półce stał tylko kubek z pękniętym uchem, a przy oknie wisiała fotografia jego córki, Leny, w żółtej sukience. Wziąłem ją do ręki, lecz nie potrafiłem od razu odłożyć.

Na krześle znalazłem granatową czapkę Nica z małą mosiężną naszywką w kształcie kompasu. Zawsze nosił ją podczas nocnych przejazdów.

Grace stała w drzwiach.

— Jego córka może ją zabrać — powiedziała.

— Tak. Ale jeszcze nie dzisiaj.

Puste pomieszczenie bolało bardziej niż szpitalne rany.

Nico uratował mi życie wiele razy. Tym razem nie mogłem uratować jego.

Tydzień później zeznawałem przed prokuratorem. Anthony’emu i Veronice postawiono zarzuty związane z próbą zabójstwa, zabójstwem Nica, oszustwami finansowymi i praniem pieniędzy. Fundacja została zabezpieczona, a wszystkie przelewy z ostatnich trzech lat poddano kontroli.

Nie poszedłem na żadną konferencję.

Nie udzieliłem wywiadu.

Powiedziałem tylko Lenie, że jej ojciec był odważnym człowiekiem.

— Czy on się bał? — spytała.

Siedzieliśmy w małej kawiarni przy Union Square. Za oknem spadał pierwszy śnieg, a Lena obracała w dłoniach kubek gorącej czekolady.

— Każdy się boi — odpowiedziałem. — Odwaga nie oznacza, że strach znika.

— To co oznacza?

— Że mimo strachu robisz to, co trzeba.

Wyjęła z plecaka kartkę. Narysowała na niej samochód, gwiazdy i mężczyznę z kompasem na czapce.

— To dla pana — powiedziała.

— Dlaczego dla mnie?

— Bo tata mówił, że zawsze pan wie, dokąd jechać.

Odwróciłem wzrok, żeby nie zobaczyła moich łez.

Minęły trzy miesiące.

Sprzedałem dom, w którym każdy korytarz przypominał mi Veronicę. Zamieszkałem w spokojniejszej dzielnicy nad rzeką. Zostawiłem sobie tylko biurko, dwa fotele i małą roślinę, którą Grace podlewała co sobotę.

Grace przestała sprzątać dla innych ludzi.

Zatrudniłem ją jako kierowniczkę fundacji. Nie dlatego, że była mi coś winna. Dlatego, że przez pół roku słyszała prawdę, gdy wszyscy inni udawali, że niczego nie słyszą.

Na jej biurku stały teraz białe róże zamiast lilii.

W każdy wtorek odwiedzaliśmy Lenę.

W każdy czwartek odwiedzałem grób Nica.

Nie przynosiłem drogich wieńców. Przynosiłem kawę bez cukru, taką, jaką pił podczas nocnych kursów.

Pewnego wieczoru, wiele tygodni po aresztowaniu Veroniki, otrzymałem list z więzienia. Rozpoznałem jej pismo jeszcze przed otwarciem.

„Dominic, popełniłam błąd. Anthony mnie zmanipulował. Nadal cię kocham. Możemy zacząć od początku. Oddaj mi tylko dom i część pieniędzy, a powiem, gdzie są pozostałe dokumenty”.

Przeczytałem list dwa razy.

Grace stała przy oknie.

— Chcesz odpowiedzieć?

— Tak.

Napisałem jedno zdanie.

„Nie będę już ratował cię przed konsekwencjami twoich decyzji”.

Nie wysłałem pieniędzy.

Nie poprosiłem o wyjaśnienia.

List spaliłem w kominku, a popiół rozsypałem w ogrodzie.

Następnego ranka Lena przyniosła mi rysunek. Tym razem narysowała mały dom, rzekę i cztery osoby stojące przed drzwiami. Jedna z nich miała na głowie granatową czapkę z mosiężnym kompasem.

— Tata mówił, że kompas nie pokazuje, gdzie jesteś — wyjaśniła. — Pokazuje, dokąd możesz wrócić.

Wziąłem czapkę Nica z półki i podałem ją dziewczynce.

— To teraz twoje.

Lena przytuliła ją do piersi.

Za oknem padał śnieg. Cichy i równy. Po raz pierwszy od wypadku nie nasłuchiwałem kroków na korytarzu, nie sprawdzałem zamków i nie budziłem się przy każdym dźwięku windy.

Położyłem na biurku mały srebrny grzebień Veroniki. Policja oddała mi go jako dowód. Pęknięty ząbek wciąż odbijał poranne światło.

Nie był już symbolem groźby.

Był tylko przedmiotem po kimś, kto przegrał własne kłamstwa.

Założyłem płaszcz i wyszedłem z domu.

Tym razem znałem drogę.

Kompas wskazywał naprzód.